Hej.

Niedawno przez przypadek wpadł mi w ręce pewien artykuł i doznałem olśnienia. Zawsze myślałem, że jestem zamknięty w sobie, drażliwy, mam problemy w kontaktach z innymi bo jestem taki z natury, ale w tym artykule przeczytałem o sobie był tam opisany syndrom DDA - dla jasności skrót ten oznacza Dorosłe Dzieci Alkoholików. U mnie w domu faktycznie ten problem występował przez wiele lat, moja mama piła, zresztą pije do tej pory, tyle że nie ma to już na mnie takiego wpływu.
Zastanawiałem się nad jakąś terapią dla DDA, macie może jakieś doświadczenia, gdzie najlepiej się zgłosić?

To mnie czasem przeraża, jak mało ten temat jest rozpowszechniony. A przecież alkoholizm to powszechnie występujące zjawisko, stąd też wiele cierpiących dzieci. Alkoholizm bardzo niszczy rodzinę, dzieci stają się DDA, a o partnerach mówi się, że są współuzależnieni, mimo, że np. nie tykają alkoholu. Ten syndrom słusznie się nazywa - dorosłe, bo jak się okazuje, nawet 40 latek może być DDA, przez wiele lat zmaga się z problemami z tym związanymi. bez terapii ciężko sobie samemu z tym poradzić. Dobrze, jakbyś poszukał u siebie w mieście poradni uzależnień i współuzależnień, tam powinny być prowadzone zajęcia dla DDA.

Dobra rada - to nie zostawiaj tego tak, bo będzie rzutować na całe Twoje życie.

ja też jestem DDA, kiedyś w telewizji był jakiś program typu Rozmowy w toku i tak się dowiedziałem o co kaman. To było jak strzał gołym tyłkiem w twarz teraz mogę o tym pisac na luzie, ale wtedy trochę trwało zanim oswoiłem się z tematem. Z drugiej strony czułem ulgę, bo mogłem wreszcie zrozumieć swoje zachowanie. U mnie najgorsze było ocenianie każdego swojego ruchu, nieradzenie sobie ze złością, tzw. zamrożenie uczuć. Samemu to chyba nie możliwe sobie pomóc, trzeba szukać pomocy. Ja chodziłem na terapię indywidualną. Na takich zajęciach krok po kroku odkrywaliśmy ten syndrom, wreszcie znalazłem kogoś kto mnie zrozumiał, pomógł mi poradzić sobie z przykrymi wspomnieniami, a także wypracowaliśmy nowe umiejętności radzenia sobie z emocjami itp. Wreszcie potrafię sie cieszyć. Jak się okazało dzieci alkoholików zamrażają w sobie uczucia żeby nie czuć tego bólu związanego z tym, że rodzic pije. Niestety nie da się zamrozić tylko tych złych emocji, stąd DDA ma problem z przezywaniem tych dobrych uczuć. Ogólnie świat uczuć to dla Nas niezła zagadka. Stąd terapia jest niezbędna aby przywrócic prawidłowe funkcjonowanie. A nie oszukujmy się, świat nas nie pyta - jesteś DDA to dam Ci fory, dlatego musimy coś z tym zrobić. Nie ma co czekać kolejne lata, bo będziemy mieli problem ze zbudowaniem dobrego związku, w relacjach w pracy. Zresztą to jest tak z Nami, że przybieramy maskę, ukrywamy pod przykryciem uśmiechu to całe cierpienie - bardzo dużo energii takie ukrywanie pożera.
Na takiej terapii możemy wreszcie wyrzucić z siebie te wszystkie skumulowane emocje, do tego można się nauczyć, jak przestać czuć się za wszystko odpowiedzialnym i zacząć żyć swoim życiem. W takim domu alkoholowym, często zamieniają się rolę, dzieci opiekują, martwią się o pijanych rodziców, przez to, że tamci piją i nic ich nie obchodzi przejmują obowiązki, odpowiedzialność, na które często nie są gotowe. Dosyć w tym czasie ponosi się konsekwencji, dlatego warto w którymś momencie pomyśleć o sobie, zrozumieć, że ma się prawo zadbać o siebie, zatroszczyć się, być dla siebie dobrym, mimo tego ile razy słyszało się od starych, że jest się beznadziejnym, winnym tego, że piją itp. Jesteśmy godni zrobić coś dla siebie!

nigdy się tak na forum jeszcze nie rozpisałem, ale ten temat wyjatkowo mnie porusza, boli mnie, że tak mało ludzi wie o syndromie DDA, a jak już wiedzą mają problem ze stawieniem temu czoła, bo nauczono Nas że Nasze potrzeby nie są ważne - guzik prawda. Mamy takie same szanse jak wszyscy. Za DDA idą tez dobre cechy - jak bycie lojalnym przyjacielem, radzenie sobie w trudnych sytuacjach, zaradność itp.

jeszcze raz zachęcam do poszukania Poradni w danej miejscowości i wybrania się na terapię. Lepiej nie mówić o tym domownikom, duże prawdopodobieństwo, że nie zrozumieją, a po co ma nam ktoś utrudniać zadbanie o swoje dobro.

zgadzam się z Wami, moja druga połówka była kiedyś DDA. Dużo wtedy na ten temat czytałem. Ona chodziła na taką terapie, widać było duże zmiany. Wiadomo zmiany to proces, muszą trwać w czasie, czasami zrobi się tez krok w tył. Nauczyła się lepiej rozumieć swoje emocje, nie wybuchała tak złością, uczyła się nad nią panować, rozpoznawać jak się dziś czuje, co czuje i dlaczego - wcześniej było to zaburzone. Dla kogoś kto nie pochodzi z domu alkoholowego dziwnie to pewnie brzmi, ale jak ktoś miał problem w domu czuje to pewnie każdym kawałkiem ciała.

wiecie, że DDA stanowią ok. 40% dorosłej populacji Polaków? daje to do myślenia. Ja przede wszystkim się zastanawiam dlaczego tak mało się o tym mówi. najważniejsze to chyba zrozumieć, że jest się godnym udać się po pomoc, że DDA ma prawo myśleć również o swoim dobru. Moja połówka ciagle czuła się niegodna żeby być ze mną, nie mogła zrozumieć, jak mogę ją kochać, cały czas myślała, że to musi się kiedyś skończyć lub jest to jakiś podstęp, stąd podświadomie do tego dążyła, żeby potem móc powiedzieć - wiedziałam...

jak już jesteśmy przy tym temacie to może ważne przytoczyć parę cech charakterystycznych. dzieci alkoholików, mają
- problem z osądzeniem co jest normalne, często zgadują,
- brakuje im konsekwencji w działaniu (średnio to się przekłada na siłownie),
- są dla siebie bezlitosne, bardzo srogo się osądzają,
- to o czym kolega wyżej wspomniał - problem z przezywaniem radości, na skutek zamrażania uczuć,
- albo są na maxa odpowiedzialne, albo nieodpowiedzialne,
- czują strach przed gniewem, awanturami,
- panicznie boją się porzucenia, ale tak jak pisałem podświadomie mogą do tego dążyć, bo ten strach jest takich dużym obciążeniem,
- czują strach przez autorytetami, zwierzchnikami,
- co gorsza mogą pakować się w związki gdzie ktoś pije, albo jest hazardzistą itp.

syndrom DDA to pewne wykształcone mechanizmy, w tym obronne, ktore trzeba przemienić. Nie jest to choroba, ale zespół cech, brak pewnych umiejętności. wszystko jest do zrobienia najpierw z tego co się orientuje trzeba zbadać wcześniejsze życie, bywa to trudne, ale przynosi wielką ulgę, pozwala otworzyć się na świat i nauczyc radzić sobie z emocjami.

w poszukiwaniu poradni można wpisać w Google, poradnia DDA, dane miasto. Warto wybrać się do poradni, a nie do zwykłego psychologa, myślę, że doświadczenie, ma tu duże znaczenie. Zreszta wizyty często się odbywają. Mogą być też grupowe spotkania, ale na nie lepiej być skierowanym przez terapeutę, tak mi się wydaje, jest wtedy pewność, że są ok.

zachęcam do zadbania o lepszą jakoś życia. Dzięki leczeniu - chociaż lepiej brzmi terapia Nasz związek nabrał zupełnie innej jakości, a uśmiech na twarzy mojej drugiej połowy stał się szczery, bo oczy też się śmiały, a wcześniej były smutne.

pozdrawiam mal05

[font="Century Gothic"Witam wszystkich forumowiczów.Zapraszam d mnie na stronę internetową (nie możesz wstawiać linków) Zapraszam również na profil fb podaję nazwę: Dda Rodziny Dysfuzyjne .[/font]