Nazwa produktu leczniczego: Lamitrin

Skład: Lamotriginum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 25 mg
Wielkość opakowania: 14 tabl. 21 tabl. 28 tabl. 30 tabl. 42 tabl. 50 tabl. 56 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: GlaxoSmithKline Export Ltd.
Wytwórca: Glaxo Wellcome GmbH

Działanie
Lek przeciwpadaczkowy. Lamotrygina jest zależnym od stosowania i napięcia blokerem kanałów sodowych bramkowanych napięciem. Hamuje powtarzające się z dużą częstością wyładowania neuronów i hamuje uwalnianie glutaminianu (neuroprzekaźnika, który odgrywa kluczową rolę w powstawaniu napadów padaczkowych). Lamotrygina ulega szybkiemu i całkowitemu wchłanianiu z jelit. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po upływie około 2,5 h. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 55%. Metabolity eliminowane są z moczem, mniej niż 10% leku jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Tylko około 2% pochodnych lamotryginy jest wydalane z kałem. T0,5 wynosi około 33 h (w zakresie od 14 do 103 h).

Wskazania
Padaczka. Dorośli i dzieci od 13 lat: leczenie skojarzone lub w monoterapii napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych; napady związane z zespołem Lennox-Gastaut, preparat jest stosowany w leczeniu skojarzonym, jednak może zostać zastosowany jako pierwszy lek przeciwpadaczkowy włączany do leczenia zespołu Lennox-Gastaut. Dorośli i dzieci od 2 do 12 lat: leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych oraz napadów związanych z zespołem Lennox-Gastaut; monoterapia w typowych napadach nieświadomości. Zaburzenia afektywne dwubiegunowe (dorośli w wieku od 18 lat). Zapobieganie epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których występują głównie epizody depresji. Preparat nie jest wskazany w doraźnym leczeniu epizodów manii lub depresji.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lamotryginę lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Brak danych dotyczących stosowania lamotryginy u dzieci poniżej 2 lat. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek. Stosowanie lamotryginy wiąże się z ryzykiem wystąpienia poważnych reakcji skórnych, pojawiających się zazwyczaj w ciągu pierwszych 8 tyg. leczenia (w tym zespołu Stevensa-Johnsona i martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka). U pacjentów, u których wystąpi wysypka, jeśli nie ustalono innej przyczyny tego powikłania, należy natychmiast odstawić lek. Nie zaleca się ponownego rozpoczynania leczenia lamotryginą, jeśli było ono przerwane ze względu na wystąpienie wysypki. Ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji skórnych jest większe u dzieci. Poza tym całkowite ryzyko wystąpienia wysypki skórnej wydaje się być ściśle związane z dużymi początkowymi dawkami lamotryginy i przekroczeniem zalecanego tempa zwiększania dawki lamotryginy oraz z jednoczesnym stosowaniem walproinianu. Wysypka była obserwowana jako jeden z objawów zespołu nadwrażliwości - w przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości (nawet przy braku wyraźnej wysypki), jeśli nie można ustalić innej etiologii objawów, leczenie lamotryginą powinno zostać przerwane. Możliwość prób samobójczych jest nieodłącznie związana z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, dlatego pacjenci (szczególnie z dużym ryzykiem samobójstwa) powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą. Należy zachować ostrożność podczas stosowania lamotryginy w skojarzeniu z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Podczas jednoczesnego stosowania lamotryginy i doustnych środków antykoncepcyjnych notowano zmniejszenie o połowę stężeń lamotryginy we krwi; może to powodować zmniejszoną kontrolę napadów u kobiet przyjmujących lamotryginę, które rozpoczynają stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych lub wystąpienie działań niepożądanych po ich odstawieniu. Podczas tygodnia, w którym pacjentka nie stosowała hormonalnych środków antykoncepcyjnych ("tydzień bez tabletek") oraz przed podaniem kolejnej dawki obserwowano zwiększenie stężenia lamotryginy - w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej zaleca się dostosowanie dawek lamotryginy. Lamotrygina może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego u kobiet stosujących lamotryginę zaleca się stosowanie innych niż hormonalne metod zapobiegania ciąży. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy dihydrofolianu i dlatego istnieje możliwość zaburzenia metabolizmu folianów w czasie długotrwałej terapii. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Skojarzone leczenie przeciwpadaczkowe jest związane z większym ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych płodu niż monoterapia. Jeśli jest to możliwe należy stosować monoterapię. W ciąży lamotrygina może być stosowana jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści dla matki przewyższają ewentualne zagrożenie dla rozwijającego się płodu. Należy rozważyć przyjmowanie kwasu foliowego przez kobiety, które planują ciążę oraz we wczesnym okresie ciąży. U kobiet w ciąży stężenie lamotryginy może być zmniejszone, natomiast po porodzie może szybko się zwiększyć - zarówno w ciąży jak i w okresie poporodowym należy regularnie monitorować stężenie lamotryginy. Lamotrygina przenika do mleka kobiecego - należy ocenić, czy oczekiwana korzyść z karmienia piersią przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych u dziecka.

Działania niepożądane
Bardzo często (>1/10): wysypka skórna; ból głowy; podwójne widzenie, niewyraźne widzenie. Wysypka skórna, zazwyczaj grudkowo-plamista, występuje najczęściej w ciągu pierwszych 8 tyg. od rozpoczęcia leczenia i ustępuje po odstawieniu lamotryginy. Rzadko notowano przypadki wysypki o ciężkim przebiegu, stanowiącej potencjalne zagrożenie życia, w tym zespołu Stevens-Johnsona i martwicy toksyczno-rozpływnej naskórka. Ponadto obserwowano: często (>1/100, <1/10) - drażliwość, agresję, senność, bezsenność, zawroty głowy, drżenie, oczopląs, nudności, wymioty, biegunkę, zmęczenie, pobudzenie, suchość w ustach, ból, bóle stawów, bóle pleców; niezbyt często (>1/1000, <1/100) - ataksję; rzadko (>1/10 000, <1/1000) - oczopląs, zapalenie spojówek, zespół Stevens-Johnsona; bardzo rzadko (<1/10 000) - omamy, splątanie, tiki, chwiejny chód, zaburzenia ruchowe, nasilenie choroby Parkinsona, objawy pozapiramidowe, objawy choreoatetotyczne, zwiększenie częstości napadów padaczkowych, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby (w tym niewydolność wątroby), zespół rzekomotoczniowy, zmiany hematologiczne (neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna i agranulocytoza), zespół nadwrażliwości (w tym objawy takie jak gorączka, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy, nieprawidłowości w wynikach badań morfologii krwi i badań czynnościowych wątroby, rozsiane krzepnięcie śródnaczyniowe, niewydolność wielonarządowa).

Interakcje
Nie stwierdzono, aby lamotrygina w istotny klinicznie sposób hamowała lub indukowała enzymy cytochromu P-450 w wątrobie. U pacjentów przyjmujących karbamazepinę, po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy, donoszono o występowaniu reakcji ze strony o.u.n. (ból i zawroty głowy, nudności, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, ataksja); zazwyczaj objawy te ustępowały po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Pomimo iż donoszono o zmianach stężenia we krwi innych leków przeciwpadaczkowych, kontrolowane badania nie przyniosły dowodów na wpływ lamotryginy na stężenie innych podawanych równocześnie leków przeciwpadaczkowych. Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z połączeń z białkami. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, zwalnia jej metabolizm i wydłuża prawie 2-krotnie średni okres półtrwania lamotryginy. Leki przeciwpadaczkowe, które indukują enzymy metabolizujące leki (takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) indukują glukuronidację lamotryginy, przyspieszają jej metabolizm i skracają okres półtrwania lamotryginy. Ryfampicyna zwiększa klirens i skraca okres półtrwania lamotryginy. Stosowanie preparatu złożonego zawierającego etynyloestradiol i lewonorgestrel (30 µg/150 µg) powodowało około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy. Odstawienie hormonalnych środków antykoncepcyjnych może powodować zmniejszenie klirensu lamotryginy o połowę. Nie prowadzono badań z innymi hormonalnymi preparatami antykoncepcyjnymi lub lekami stosowanymi z HTZ, jednak mogą one mieć podobny wpływ na metabolizm lamotryginy. U niektórych pacjentek przyjmujących preparaty hormonalne z lamotryginą może nastąpić osłabienie skuteczności działania antykoncepcyjnego. Jeżeli działanie terapeutyczne lamotryginy nie jest pewne, chociaż dostosowano dawkę, można rozważyć stosowanie niehormonalnych metod antykoncepcji. Lit, olanzapina, amitryptylina, bupropion, klonazepam, haloperydol, lorazepam, bufuralol, klozapina, fluoksetyna, fenelzyna, rysperydon, sertralina lub trazodon nie wywierają istotnego wpływu na metabolizm lamotryginy. Donoszono, że sertralina może zwiększać toksyczność lamotryginy poprzez zwiększanie jej stężenia we krwi. Działania niepożądane zgłaszano częściej w przypadku skojarzonego leczenia lamotryginą i okskarbazepiną, niż w przypadku któregokolwiek z tych leków stosowanych w monoterapii.

Dawkowanie
W celu utrzymania odpowiedniej dawki terapeutycznej u dzieci, należy monitorować masę ciała i stosować korygowanie dawkowania. Jeżeli obliczona dawka lamotryginy (np. u dzieci lub pacjentów z niewydolnością wątroby) nie odpowiada liczbie całych tabletek, należy podawać dawkę odpowiadającą mniejszej liczbie całych tabletek. Z powodu niebezpieczeństwa wystąpienia wysypki nie należy przekraczać zalecanych dawek lamotryginy (początkowej i podczas zwiększania dawek). Podczas zmiany leczenia skojarzonego na monoterapię lamotryginą lub dodatkowego podania innych leków (przeciwpadaczkowych lub innych) u pacjentów otrzymujących lamotryginę, należy zawsze brać pod uwagę wpływ takiego postępowania na farmakokinetykę lamotryginy. Podczas ponownego rozpoczynania leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali stosowanie lamotryginy z jakiejkolwiek przyczyny, należy ocenić potrzebę stopniowego zwiększania dawki do wielkości dawki podtrzymującej. Im dłuższa przerwa od ostatniej dawki, tym większą uwagę należy zwrócić na stopniowe zwiększanie dawki do wielkości dawki podtrzymującej. Jeśli czas od przerwania stosowania lamotryginy przekracza 5-krotnie okres półtrwania leku, należy zastosować właściwy schemat zwiększania dawki do wielkości dawki podtrzymującej. Zaleca się, aby nie rozpoczynać ponownie leczenia lamotryginą u pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wystąpienia wysypki, jeśli potencjalne korzyści nie przeważają wyraźnie nad ryzykiem związanym ze stosowaniem leku.
Padaczka. Monoterapia. Dorośli i dzieci powyżej 12 lat: początkowo 25 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę zwiększa się o maksymalnie 50-100 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100-200 mg w 1-2 dawkach. Niektórzy pacjenci wymagają zastosowania dawki 500 mg na dobę w celu uzyskania oczekiwanej reakcji na leczenie. Leczenie skojarzone. Dorośli i dzieci powyżej 12 lat: u pacjentów leczonych jednocześnie walproinianem z innymi lekami lub bez innych leków przeciwpadaczkowych - początkowo 25 mg co drugi dzień przez pierwsze 2 tyg., potem 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę zwiększa się maksymalnie o 25-50 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100-200 mg w 1-2 dawkach. W przypadku pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwpadaczkowymi lub innymi lekami, które indukują glukuronidację lamotryginy (np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon), z innymi lekami lub bez innych leków przeciwpadaczkowych (z wyjątkiem walproinianu) - początkowo 50 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 100 mg na dobę w 2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę zwiększa się maksymalnie o 100 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 200-400 mg na dobę w 2 dawkach. Niektórzy pacjenci wymagają zastosowania dawki 700 mg na dobę w celu uzyskania oczekiwanej reakcji na leczenie. W przypadku pacjentów leczonych bez jakichkolwiek innych induktorów lub inhibitorów glukuronidacji lamotryginy - początkowo 25 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększyć maksymalnie o 50-100 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100-200 mg w 1-2 dawkach. Dzieci w wieku 2-12 lat: w monoterapii w leczeniu typowych napadów nieświadomości - początkowo 0,3 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach przez pierwsze 2 tyg., potem 0,6 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększyć maksymalnie o 0,6 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1-10 mg/kg mc. w 1-2 dawkach. U pacjentów leczonych jednocześnie walproinianem z innymi lekami lub bez innych leków przeciwpadaczkowych - początkowo 0,15 mg/kg mc. raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 0,3 mg/kg mc. raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę zwiększa się maksymalnie o 0,3 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1-5 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach. Dawka maksymalna u tych pacjentów wynosi 200 mg na dobę. W przypadku pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwpadaczkowymi lub innymi lekami, które indukują glukuronidację lamotryginy (np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, primidon), z innymi lekami lub bez innych leków przeciwpadaczkowych (z wyjątkiem walproinianu) - początkowo 0,6 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach przez pierwsze 2 tyg., potem 1,2 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę zwiększa się maksymalnie o 1,2 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 5-15 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach. W przypadku pacjentów leczonych bez jakichkolwiek innych induktorów lub inhibitorów glukuronidacji lamotryginy - początkowo 0,3 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach przez pierwsze 2 tyg., potem 0,6 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększyć maksymalnie o 0,6 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dobowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 1-10 mg/kg mc. w 1-2 dawkach. Dawka maksymalna u tych pacjentów wynosi 200 mg na dobę. U pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe o nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą zalecany jest schemat leczenia taki jak dla lamotryginy w leczeniu skojarzonym z walproinianem.
Zaburzenia afektywne dwubiegunowe. W profilaktyce epizodów maniakalnych należy rozważyć leczenie skojarzone. Skuteczność lamotryginy w manii nie została rozstrzygająco ustalona. Z powodu ryzyka wystąpienia wysypki nie należy przekraczać zalecanych dawek lamotryginy (początkowej i podczas zwiększania dawek). W okresie wprowadzania lamotryginy należy stopniowo zwiększać dawkę w celu osiągnięcia po 6 tyg. dawki podtrzymującej stabilizację. Wówczas, jeśli istnieją wskazania kliniczne, można odstawić inne leki psychotropowe i (lub) leki przeciwpadaczkowe. Dorośli (powyżej 18 lat). Monoterapia lamotryginą lub leczenie skojarzone u pacjentów przyjmujących leki, o których wiadomo, że nie indukują ani nie hamują w istotnym stopniu glukuronidacji lamotryginy (np. lit, bupropion, olanzapina, okskarbazepina): początkowo 25 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 50 mg na dobę w 1-2 dawkach przez kolejne 2 tyg. W 5. tygodniu leczenia dawkę zwiększa się do 100 mg na dobę w 1-2 dawkach. Docelowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 200 mg (zakres 100-400 mg) na dobę w 1-2 dawkach. Leczenie skojarzone z inhibitorami glukuronidacji lamotryginy (np. walproinianem): początkowo 25 mg co drugi dzień przez pierwsze 2 tyg., potem 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie w 5. tygodniu leczenia dawkę zwiększa się do 50 mg na dobę w 1-2 dawkach. Docelowa dawka podtrzymująca wynosi zwykle 100 mg na dobę w 1-2 dawkach (maksymalna dawka dobowa 200 mg). Leczenie skojarzone z induktorami glukuronidacji lamotryginy (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) u pacjentów nie przyjmujących inhibitorów glukuronidacji lamotryginy takich jak walproinian: początkowo 50 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., potem 100 mg na dobę w 2 dawkach przez kolejne 2 tyg. W 5. tygodniu leczenia dawkę zwiększa się do 200 mg na dobę w 2 dawkach. W 6. tygodniu leczenia dawka może być zwiększona do 300 mg na dobę w 2 dawkach. Jednakże, dawka docelowa wynosi zwykle 400 mg na dobę w 2 dawkach i może być podawana od 7. tygodnia leczenia. U pacjentów przyjmujących leki psychotropowe o nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, zwiększanie dawki lamotryginy należy przeprowadzić tak, jak dla leczenia skojarzonego z walproinianem. Po osiągnięciu docelowej dobowej dawki podtrzymującej stabilizację, można odstawić inne leki psychotropowe. Dawkowanie lamotryginy po zakończeniu leczenia skojarzonego z innymi lekami psychotropowymi lub przeciwpadaczkowymi, bez istotnych interakcji farmakokinetycznych z lamotryginą (np. lit, bupropion, olanzapina, okskarbazepina): docelową dawkę lamotryginy osiągniętą w fazie zwiększania dawki należy utrzymać podczas odstawiania innego leku. Dawkowanie lamotryginy po zakończeniu leczenia skojarzonego z inhibitorami glukuronidacji lamotryginy, np. walproinianem: stosowaną docelową dawkę lamotryginy podtrzymującą stabilizację należy podwoić i utrzymywać po odstawieniu walproinianu. Dawkowanie lamotryginy po zakończeniu leczenia skojarzonego z induktorami glukuronidacji lamotryginy (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) w zależności od stosowanej dawki podtrzymującej lamotryginy: dawkę lamotryginy należy stopniowo zmniejszać przez 3 tyg. po odstawieniu induktora glukuronidacji. U pacjentów przyjmujących leki psychotropowe o nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, zaleca się schemat leczenia taki, jak dla leczenia lamotryginą skojarzonego z walproinianem. Dostosowanie dobowej dawki lamotryginy po dołączeniu innych leków u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi. Dołączenie innych leków psychotropowych lub przeciwpadaczkowych bez istotnych interakcji z lamotryginą (np. lit, bupropion, olanzapina, okskarbazepina): utrzymanie dawki docelowej osiągniętej w fazie zwiększania dawki lamotryginy - 200 mg (zakres 100-400 mg) na dobę. Dołączanie inhibitorów glukuronidacji lamotryginy (np. walproinianu) w zależności od dawki początkowej lamotryginy: aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 200 mg na dobę - 1. tydzień 100 mg na dobę, od 2. tyg. utrzymywanie dawki 100 mg na dobę; aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 300 mg na dobę - 1. tydzień 150 mg na dobę, od 2. tyg. utrzymywanie dawki 150 mg na dobę; aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 400 mg na dobę - 1. tydzień 200 mg na dobę, od 2. tyg. utrzymywanie dawki 200 mg na dobę. Dołączanie induktorów glukuronidacji lamotryginy u pacjentów nie przyjmujących walproinianu w zależności od dawki początkowej lamotryginy: aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 100 mg na dobę - 1. tydzień 100 mg na dobę, 2. tydzień 150 mg na dobę, od 3. tyg. 200 mg na dobę; aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 150 mg na dobę - 1. tydzień 150 mg na dobę, 2. tydzień 225 mg na dobę, od 3. tyg. 300 mg na dobę; aktualna dawka podtrzymująca lamotryginy 200 mg na dobę - 1. tydzień 200 mg na dobę, 2. tydzień 300 mg na dobę, od 3. tyg. 400 mg na dobę. U pacjentów przyjmujących leki psychotropowe o nieznanych interakcjach farmakokinetycznych z lamotryginą, zaleca się schemat leczenia taki, jak dla leczenia lamotryginą skojarzonego z walproinianem. Odstawienie lamotryginy w chorobie afektywnej dwubiegunowej może być przeprowadzone bez stopniowego zmniejszania dawki.
Pacjenci w podeszłym wieku: nie ma potrzeby dostosowywania dawki leku w tej grupie pacjentów. Pacjenci z niewydolnością wątroby: dawka początkowa, dawka w okresie zwiększenia i dawka podtrzymująca u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B wg Child-Pugh) powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (stopień C wg Child-Pugh) - o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej. Pacjenci z niewydolnością nerek: u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek początkowe dawki lamotryginy powinny być uzależnione od rodzaju stosowanych jednocześnie leków przeciwpadaczkowych; zredukowana dawka podtrzymująca może być skuteczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Kobiety stosujące hormonalne środki antykoncepcyjne: u pacjentek już stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne nie jest konieczne dostosowywanie zalecanego schematu zwiększania dawki lamotryginy; u pacjentek już przyjmujących podtrzymujące dawki lamotryginy i nie leczonych induktorami glukuronidacji lamotryginy w przypadku rozpoczynania stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dawka podtrzymująca lamotryginy może wymagać nawet 2-krotnego zwiększenia w zależności od indywidualnej reakcji pacjentki na leczenie; u pacjentek już przyjmujących podtrzymujące dawki lamotryginy i nie leczonych induktorami glukuronidacji lamotryginy w przypadku przerywania stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych dawka podtrzymująca lamotryginy może wymagać zmniejszenia nawet o 50% w zależności od indywidualnej reakcji pacjentki na leczenie.
Tabletki do sporządzania zawiesiny można połknąć po rozgryzieniu lub w całości, popijając wodą, lub po dodaniu małej ilości wody wypić powstałą zawiesinę.

Uwagi
U pacjentów z padaczką nagłe zaprzestanie stosowania lamotryginy może spowodować napady padaczkowe "z odbicia". Jeśli nie jest wymagane nagłe zaprzestanie stosowania leku ze względów bezpieczeństwa, należy stopniowo odstawiać lek w czasie 2 tyg. Podczas leczenia lamotryginą zdolność reagowania może być zmniejszona, co należy wziąć pod uwagę w przypadku prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.