Koźlarz babka (Leccinum scabrum) – jest to gatunek jednego z najczęściej spotykanych i spożywanych grzybów jadalnych w Polsce.

Charakterystyka
Kapelusz koźlarza jest półkolisty poduszkowaty, a u starych okazów również gładki. Wygląd kapelusza zależy od pogody. Jeśli jest wilgotno kapelusz robi się śliski i lekko śluzowaty. Ma barwę jasno i ciemnobrązową.
Rurki w grzybie mają do 25 mm długości i są głęboko wcięte przy trzonie. Mają kolor od białawej u młodych, do szaro-brązowej u starszych egzemplarzy. Pory są niemalże okrągłe i bardzo małe. Rurki uszkodzone nie zmieniają swojej barwy.
Trzon ma grubość do 3,5 cm, a wysokość do 17 cm. Jest pełny, cylindryczny, smukły i zwęża się w kierunku kapelusza. Podobnie jak u innych grzybów jest biały, pokryty licznymi ciemno-brązowymi do czarnych kosmykami. Miąższ jest lekko kremowy, ale u podstawy może być biało-zielonkawy. Włóknisty miąższ u młodych egzemplarzy jest jędrny, miękki czasami wodnisty.
Koźlarz rośnie od maja do listopada w lasach liściastych oraz mieszanych, ale często można go spotkać poza lasem. Stanowi mikoryzę z brzozą brodawkowatą oraz brzozą omszoną.

Znaczenie
Jest grzybem jadalnym, który nadaje się do bezpośredniego spożycia oraz do rożnych przerobów. Jednak suszone nie są już tak wartościowe.
Do spożycia poleca się zwłaszcza młode owocniki, ponieważ trzony starych są dość twarde, a kapelusze bardzo miękkie.
w czasie gotowania i suszenia koźlarz ulega sczernieniu. Tworzy szereg form. Istnieją także gatunki pokrewne i podobne ( grabowy).
Wszystkie występujące w Polsce koźlarze , nazywane są kozakami. Są chętnie zbieranymi, ze względu na swoje walory konsumpcyjne i łatwość pozyskania.
Nie ma gatunków, które mogłyby przypominać kozaka i stanowić szkodliwą pomyłkę.