Nazewnictwo międzynarodowe - Anethum graveolens (łac.), Dill (ang.)

Koper znany już był w starożytnym Egipcie. Jest to roczna roślina z rodziny baldaszkowatych. Wywodzi się z rejonu Morza Śródziemnego oraz południowej Rosji i Indii. Nazwa kopru pochodzi od słowa „dull”, które oznacza „kołysać”. Wiąże się to z właściwościami kopru, a dokładniej przyrządzonej z niego herbaty mającej właściwości uspokajające i relaksacyjne. Koper ma też wiele innych zastosowań w lecznictwie mi?dzy innymi łagodzi kolki, wzdęcia, reguluje pracę nerek i ma właściwości wiatropędne. Poza tym usprawnia proces trawienny i uśmierza kaszel. Osoby cierpiące na bezsenność powinny sięgnąć po tą właśnie roślinę. Kobiety karmiące piersią mogą używać kopru, co spowoduje wydzielanie większej ilości pokarmu. Ma on też działanie antybakteryjne. Z kopru można robić napar, jak również używać go w postaci sproszkowanej. Żucie kopru poprawia oddech.
Swoje właściwości koper zawdzięcza bogatemu składowi. Zawarte są w nim sole mineralne, np. wapń, żelazo i fosfor, a także wiele witamin: A, D, E, K, B1, B2, B6, B12, H oraz C. Poza tym odnaleźć można związki i substancje czynne, a także olejek lotny.

Kopru używa się również w kuchni jako dodatek do ziemniaków, zup, potraw z jajek i sałatek. Odnaleźć go możemy też w słoikach z kwaszonymi ogórkami. Tam wykorzystuje się pędy wraz z baldachami kwiatów. Każdy zna także niezastąpiony sos koperkowy. Trzeba pamiętać, iż kopru nie należy gotować, ponieważ traci on swój aromat.

Ciekawe przepisy

Napar:
Należy dwie łyżeczki owoców kopru zalać szklanką wrzątku. Parzyć pod przykryciem przez około 10 minut. Napar zażywać 2 – 3 razy dziennie po 1/2 szklanki najlepiej przed posiłkiem.