Witam!

Co prawda mój staż na siłowni to dopiero 3 miesiące, ale już mam problem sam ze sobą.

Otóż jeszcze do niedawna patrzyłem na siebie w lustrze i nie dowierzałem jak bardzo się zmieniło moje ciało (na dobre, rzecz jasna), rozbudowało się, mięśnie urosły jak nigdy dotąd. Zgarnąłem kilka drobnych komplementów i ogólnie byłem z siebie zadowolony.
Od jakiegoś czasu nie widzę kompletnie żadnych pozytywnych efektów. To się stało praktycznie z dnia na dzień. Wydaje mi się że zmalałem a moje mięśnie skurczyły się. Po treningu co prawda jest "pompka", ale na następny dzień już mi się wydaje że mięśnie się skurczyły.
Wydaje mi się też że treningi nie są efektywne, choć daje z siebie wszystko.
Bardziej doświadczony ode mnie były użytkownik siłowni (w stanie spoczynku) powiedział mi że to typowe załamanie na tle psychicznym i że anorektyczki też się w lustrze widzą grube, chociaż to nieprawda.
Więc jak to jest? Czy naprawdę mięśnie mi się skurczyły, czy to w ogóle możliwe przy planie na masę i delikatnej redukcji w postaci areobów mięśnie nagle z jednego tygodnia na następny się skurczyły? Czy może to faktycznie kwestia psychiki i coś na zasadzie przytoczonej tu wcześniej anorektyczki (tylko jakby w drugą stronę)? Czy wy też tak macie? Jeśli tak to jak z tym walczycie?

zawsze tak jest-na początku wszystko idzie do przodu-nowe bodźce dla organizmu i rośnie się w oczach ale po pewnym czasie organizm przyzwyczaja się do wysiłku i potrafi sobie z nim radzić w sposób bardziej efektywny.
inną opcją może być jaki masz plan i dietę-może tam coś jest nie tak.
Co do załamania-jeśli masz motywację i chęci do treningu to wszystko z tobą ok-na pewno nie możesz się poddawać.Czasem przychodzą takie dni że nie chcę się iść na siłownię ale coś podpowiada żeby jednak się zmusić i iść.ja już trenuje sporo czasu i były ciężkie dni-każdy tak ma ale trzeba iść do przodu i nie patrzeć na to co było!A czy mięśnie się skurczyły?heh.wątpię.Po prostu stajesz się bardziej wymagający i chcesz więcej.w miarę jedzenia rośnie apetyt także trenuj!!

Moja skromna rada: odstaw lustro! Po prostu się w nie nie patrz i tyle. Po roku staw się przed nim a efekty napewno zobaczysz...

Bigoreksja, czasem dopada , jak ktoś napisał mniej patrzeć w lustro , więcej trenować,jeść, odpoczywać i efekty będą. No i patrzeć jak inni staja się mniejsi.

Chyba każdego trenującego to dopada prędzej czy późńiej, także to kwestia psychiki, choć nie zawsze. Ale generalnie tak, poczytaj o bigoreksji sobie troszke :) Ja np mam zmienne dni, raz jest ok, na drugi jest już kiepsko, w dobrym świetle wydaje mi sie ze jest super, w świetle dziennym beznadziejnie, w jednym lustrze super, w innym porażka, różne czynniki wpływaja na to jak siebie postrzegamy, ale jedno jest pewne - Ci którzy nie ćwiczą i widzą nas na codzień postrzegają nas całkiem inaczej niz my sami...

Musisz przetrwać ten zły moment potraktuj to jako motywacje do ściślejszego trzymania diety, do dawania z siebie wszystkiego na treningu ! Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło !

j/w. odstaw lustro. niedługo wakacje, wyjdziesz do ludzi ! gdy usłyszysz kilka dobrych słów na swój temat od razu Ci sie poprawi pozdro

Dzięki Wam wszystkim za rady! Pomogliście mi i podnieśliście na duchu. Dobrze wiedzieć, że takie załamania to norma i że nie tylko ja tak mam.

Co do lustra. Jestem nimi otoczony w domu, ale postaram się w nie faktycznie nie patrzeć

Tak sobie pomyślałem, że ta bigoreksja to okropna rzecz i niezła przyczyna przyjmowania sterydów i innych środków.

Nooo ja wogole wole nie patrzec w lustro bo nigdy nie widze efektu:p mimo ze mam w bicu wiecej o 2cm czy ukazaly mi sie zylki po redukcji ale juz tak jest z ta silownia:p im wiecej masz tym wiecej chcesz miec! hehe

chyba trzeba nauczyć się z tym żyć, czasem może zmienić trening żeby inne wrażenie było, lekka fascynacja nowością pewnie pomaga się odbić lub coś lekko zmodyfikować, bo może zastój w pewnych czynnościach powoduje spadek wiary.

Użytkownik Tankiel dnia 6-06-2009, 14:21 napisał

Mam dokładnie tak samo. Czasami patrząc na siebie mówię sobie "no konkretnie poszedłem z formą", a na drugi dzień patrzę i płakać mi się chce... Najgorsze jest to, że wyrabiasz w sobie opinię, że jest ok, że idziesz do przodu, aż tu nagle ciach i po wszystkim Chyba będę musiał mniej patrzeć w lustro... Co do ludzi, faktycznie, zdarza mi się usłyszeć opinie typu "przypakowałeś co?", "wydajesz się większy" itp. itd.

Ale ostatnio postanowiłem, że nie ma co tu srać po krzakach i ostro podejść do walki. Zrobiłem sobie coś w rodzaju planu na zasadzie punktów karnych. Dla przykładu, za zjedzenie choćby jednego ciastka przewiduję 10pkt karnych. Jeżeli w ciągu miesiąca wyjdę powyżej 100 uznam, iż ciota ze mnie i będę miał większą motywację. Może to śmieszne trochę

EDIT: Zapomniałem zapytać. Macie coś takiego, że obojętnie kto Wam mówi (nawet miara), że rośniecie Wy tego nie widzicie? To "problem", że nie zażywam żadnych sterydów i efekty są mniejsze i dla mojego oka niewidoczne?

rob pomiary obwodów raz na miesiąc a nie co dziennie ... i juz

najlepiej zeby pokazac sie komus i za miesiac czy 2 ta sama osoba cie zobaczy i oceni :] napewno powie ze jest lepiej a wtedy motywacja rosnie!

Cytat

Ty widzisz swoje ciało codziennie, więc dla Ciebie progres "krótkoterminowy" jest niezauważalny.
Ktoś kto widzi Cię raz... a potem za miesiąc ma zupełnie inne spojrzenie. Normalka

Mnie to, że ktoś powie że dojeb*** cieszy tylko przez 5 minut Potem stan mojej psychiki wraca do normy, czyli załamania

Użytkownik Paweł19 dnia 9-06-2009, 00:00 napisał

Z tym sposobem to może być i na odwrót Dana osoba może sobie pomyśleć, że już się tam jakieś efekty pojawiły, ktoś to zauważył i ciach Koniec treningów. Oczywiście to moja wizja Nie musi tak być.

najważniejsza jest świadomość, że takie zjawisko istnieje. zaznajomić się z nim, a potem w tych chwilach doła sobie przypominać i umieć sobie to wytłumaczyć, wstać i iść dalej. Ćwicząc, poświęcając tyle każdy z nas chciałby ciągle czuć się na fali, czerpać z tego jak najwięcej korzyści. Czasem mózg jednak płata figle i tyle. Nie rozkminiać tematu. powiedzieć sobie chu... sie dzisiaj czuje i przypomnieć sobie początki i olać temat, zająć sie treningiem czy odpoczynkiem. najgorsze jest podbiec i zacząć się oglądać, macać, wtedy jest czas na ćwiczenie wiary poza tym warto przypomnieć sobie też, że my to nie tylko wygląd, ale też funkcjonalność czyli fajnie - moge mojej kobiecie odkręcić słoik , bez problemu wziąć na ręce, popracować na działce i wykazać sporą siłę i kondycję . Ja za moją chrześniaczką biegałam dwie godziny, jak uczyła się na rolkach, bez siłowni, bez kondycji bym nie dała rady. A tak przeżyłam cudowne chwile - nie tylko wygląd, ale też inne pożytki i w takich momentach o tym pamiętać. Pamiętać też, że nie leżymy na kanapie jak co 3 Iksiński i że jak powiedzą w radiu jedynie mała część społeczeństwa uprawia regularnie sport nie musimy kryć się gdzieś za gazetę i uciekać wzrokiem
tłumaczyć sobie i jeszcze raz tłumaczyć

To dosyc normalne mysle u wiekszosci cwiczacych. Sam waze 115 kg i mam 192 cm wzrostu wiec chuchrem nie jestem, a jak patrze w lustro to wydaje mi sie, ze jestem chudy. Co u mnie akurat przejawia sie wzmozona checia do treningow i tyle. Staram sie tym nie przejmowac - jak to mowia w Stanach it's only so much you can do.

Jeśli Cię to zadowoli, to ja rzadko widzę postępy... Przez pierwszy rok nie widziałem wcale a jednak były...

Porównując kolegę z takim samym bicepsem do siebie zawsze będzie nam się wydawało, że mamy mniejszy a on większy... Taki jest człowiek i takie złudzenia...

Pompkę widzę tylko bo bicepsie i tricepsie... Tak to raczej nie bardzo... Efekty są bo ludzie się coraz częściej pytają co brałem itp., siła idzie, waga powoli.... Nie ma się co martwić ... Wiele osób tak ma... Przynajmniej nie jesteś narcyzem