Kabaczek (Cucurbita pepo convar. giromontiina Greb.)- jest odmianą dyni zwyczajnej. Odmianę wyselekcjonowano we Włoszech, dlatego pierwotna nazwa brzmi cukinia. Na południowym wschodzie popularność zyskała nazwa kabaczek. W Polsce roślinę uprawia się i zna pod obiema nazwami.

Charakterystyka
Kabaczek jest rośliną jednoroczną. Jego od jego pędu głównego odrastają krótkie pędy 5-10 cm długości. Liście są osadzone na długich ogonkach i są sercowate. Są duże, a z kątów liści wyrastają wąsy czepne. Ich pokrój jest krzaczasty, a roślina nie wytwarza wąsów czepnych. Kwiaty są żółte, rozdzielnopłciowe, owadopylne, pojedyncze, bardzo duże o 5 płatkach i 3 lub 5 komorowej zalążni. Na tej samej roślinie rosną kwiaty męskie, później żeńskie. Owocami rośliny są rzekome jagody, które są silnie wydłużone (10 - 40 cm), maczugowate, lekko żeberkowate. Mają kolor ciemnozielony, rzadziej żółty i pomarańczowy z jaśniejszymi plamkami.
Na przekroju mają wygląd podobny do ogórków, z tym, że miąższ ich bardziej zielonkawy. Masa owocu waha się od 0,15-3 kg.
Istnieje wiele odmian kabaczków, które różnią się dość znacznie między sobą zarówno kształtem, jak wyglądem, ale i smakiem.

Znaczenie
Dużą popularność kabaczek zyskał w Europie, południowej części Rosji, a także na Bałkanach. Kabaczki można zaliczyć do warzyw niskokalorycznych, o niezbyt dużej wartości odżywczej. Główną ich zaletą jest przepyszny smak.
Warzywa odkwaszają organizm oraz sprzyjają przemianie materii. Zastosowanie kabaczków w kuchni jest dość szerokie. Są podawane się na surowo, smażone, pieczone, duszone oraz gotowane. Przyrządza się z nich zupy, drugie dania, sałatki, surówki, napoje, desery, jak również marynaty. Pamiętać jednak należy, aby większe kabaczki o grubszej skórce obierać.
Kabaczek ma wysoką wartość dietetyczną, ponieważ zawiera duże ilości cukrów, witaminy C, PP, B1, karotenu, dodatkowo owoce nie kumulują metali ciężkich.
Wartość energetyczna w 100 g cukinii wynosi około 16 kcal.