Ja zawsze byłem fanem niższych kategorii, lamotta,Hegler, Robison Pryor, Duran to byli zawodnicy cios za cios coś pięknego, nikt nikogo nie unikał, nikt nie szukał ucieczki szkoda że dzisiaj się tego nie ogląda, na najwyższym poziomie ;/

Sądzę że dla jego wiernych fanów na zawsze będzie żywy ; >

możesz być najlepszym bokserem, najsilniejszym kulturystą, najszybszym biegaczem.
Ale z nowotworem w późnej fazie nie wygrasz...

Niech spoczywa w pokoju [*]

Niestety bokserzy zawsze mieli wielkie problemy zdrowotne po zakończeniu kariery, jak nie parkinson to choroba mózgu lub nowotwór.

Zawsze są wyjątki taki Jake LaMotta w wieku 90 lat jest w stanie biegać po 1h XD W karierze stoczył 106 walk, zasłynął jako jeden z najbardziej wytrzymałych pięściarzy który zawsze zostawiał serce w ringu, krwawe pojedynki były jego specjalnością a mimo to jest w takim wieku pewnie pokazał by nie jednemu 20 latkowi gdzie jest jego miejsce XD.
Swoją drogą jak ktoś poczyta losy Joe Fraziera po skończeniu kariery do wie się że do końca był w względnej formie, w wieku 50 lat sparował ze swoim synem, wymiatał na parkiecie XD Ogólnie dużo zrobił dla boksu, boy było więcej ludzi którzy będą propagować ten piękny sport.

moim zdaniem pasuje go dodac do galeri mistrzow, chyba ze juz jest a ja slepy jestem , mozna rozbydowac to w zdjecia , ale ja ich nie potrafie wstawiac ,poz


Joe Frazier(Joseph William Frazier) ur. 12 stycznia 1944 roku w Beaufort, zmarły 7 listopada 2011 r w Filadelfii. Zdobywca złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio 1964 r. w wadze ciężkiej. Nieprzerwalny Mistrz Świata Wagi Ciężkiej w latach 1968-1972. Miał niesamowite serce do walki, ciągle nacierał na przeciwnika. Był trudny do trafienia, jego tułów i głowa była w ciągłym ruchu, co stało się charakterystyczną cechą dla jego stylu walki. Najgroźniejsza bronią Fraziera był lewy sierpowy, którym powalił na deski m.in. Muhammada Alego, staczając z nim 3 legendarne pojedynki, które przeszły do historii boksu jako jedne z najbardziej ekscytujących.

Przydomek ringowy: Smokin’ Joe
Bilans: 37 walk, wygranych 32(27 KO), przegranych 4(3 KO), remisów 1.
Warunki fizyczne: wzrost 182 cm, zasięg rąk 185 cm, waga od 90 do 104 kg
Trenerzy: Yancey Durham, Eddie Futch
Wykaz walk
Początki

Joe Frazier był prostym chłopcem z farmerskiej rodziny, miał aż trzynaściorga rodzeństwa, i od 7 roku życia musiał ciężko pracować na roli. W końcu trafił do pracy w rzeźni w Filadelfii, gdzie często, chodząc wzdłuż wiszących połci mięsa, uderzał w nie trenując ciosy( Sylvester Stallone wykorzystał to w filmie „Rocky”). Ale bokserem został właściwie przez przypadek, wstępując na salę treningową, żeby poprawić sylwetkę. Krótko potem stał się jednym z najlepszych pięściarzy wagi ciężkiej w kraju. Kontynuował karierę amatorską jako niepokonany, dopóki nie trafił na Bustera Mathis'a ,z którym przegrał w turnieju kwalifikacyjnym do Igrzysk Olimpijskich w Tokio. Mathis jednak doznał kontuzji ręki i został zastąpiony przez Joe Fraziera, który wrócił do kraju ze złotym medalem.

Droga na szczyt

W 1965 r. przeszedł na zawodowstwo, a jego trenerem został Yanka Durham. Po wygraniu 11 walk (wszystkie przed czasem) przyszedł czas na silniejszego rywala w osobie Oskara Bonaveny. Walka odbyła się we wrześniu 1966 r. Argentyńczyk powalił Fraziera dwukrotnie w pierwszej rundzie lecz "Smokin' Joe” podniósł się z desek, pokazując publiczności w Madison Square Garden swoje serce do walki i nieustępliwy charakter, który stał się jego znakiem firmowym. Ostatecznie pokonał Bonawene jednogłośnie na punkty. Po tym pojedynku Frazier pokonał pretendentów do tytułu mistrzowskiego m.in. Eddie Machen'a, Douga Jones'a, George'a Chuvallo, kończąc 1967 rok z rekordem 19(16 KO)-0. W czasie gdy Muhammad Ali miał zakaz uprawiania boksu kategoria ciężka pozostawała w poważnym nieładzie. W walce o tytuł mistrzowski Joe Frazier miał się spotkać z Busterem Matisem, była to jednocześnie rewanżowa walka z czasów amatorskich Fraziera. Tym razem Joe poradził sobie, wygrywając z Busterem przed czasem 11 rundzie, i tak oto 4 marca 1968 roku zdobył tytuł mistrza świata. W 1969 roku został uznany mistrzem świata przez federacje NY pokonując Dave'a Zyglewicza w pierwszej rundzie przez KO. W 1970 r. znokautował mistrza świata WBA, Jimmy'ego Ellisa i został niekwestionowanym championem.

Frazier vs Ali I

Latem 1970 roku Muhammad Ali uzyskał z powrotem licencję bokserską, co spowodowało narastające oczekiwanie na walkę pomiędzy byłym mistrzem wagi ciężkiej a obecnie panującym championem. W drugiej połowie tego roku Ali znokautował czołowych pretendentów J. Quarry'ego i O. Bonavenę, rozpalając oczekiwania na najbardziej oczekiwany pojedynek w wadze ciężkiej od czasów rewanżowej walki Joe Louisa z Billy Conn'em w 1946 roku. Napięcie przed tym starciem zostało podniesione do zenitu. Obaj bokserzy za ten pojedynek mieli otrzymać rekordowe gaże sięgające 2,5 mln, $. I stało się! W dniu 8 marca 1971 roku w Madison Squere Garden doszło do tego jakże pamiętnego pojedynku. Starcie był niezwykle zacięty, na głowę Alego spadały ciosy, po których większość bokserów padało. Frazier również obrywał, co było widać po jego rozbitej twarzy. Jednak tego wieczoru był nie do zatrzymania. Szedł na Alego i obijał jego korpus co go osłabiło w późniejszych rundach. W 15 rundzie tej wspaniałej walki Joe Frazier swoim firmowym lewym sierpem ściął z nóg Alego, cios ten jest uznawany za jeden z najsłynniejszych w historii boksu. Ali zdołał wstać, ale po brutalnych 15 rundach to Joe Frazier zasłużenie wygrał na punkty i zszedł z ringu jako niekwestionowany mistrz wagi ciężkiej. To była pierwsza porażka Alego w karierze. Walka była tak wyczerpująca, że dopiero rok później „Smokin Joe” bronił dwukrotnie tytułu.

Frazier vs Foreman

Od razu zaczęto mówić o rewanżowej walce, po tym jak Frazier miał kolejny raz obronić tytuł z młodym i silnym Georgem Foremanem. Do tej walki doszło 22 lutego 1974 roku w Kingston na Jamajce. Ale takiego obrotu sprawy nikt się nie spodziewał! George Foreman w pierwszej rundzie aż 3 krotnie powalił Fraziera na deski! Druga runda wyglądała podobnie, brutalna siła Foremana wzięła górę nad sprytem, i mimo prób odwrócenia losów walki, Frazier ponownie 3-krotnie wylądował na deskach, za każdym razem wstawał, ale sędzia był zmuszony przerwać walkę. W ten sposób Joe Frazier stracił posiadany od 4 lat tytuł Mistrza Świata.
Frazier vs Ali II i III

Rok później po wygranej z Joe Bugnerem doszło do rewanżowej walki z Alim. Zwycięzca miał się zmierzyć o tytuł z George'm Foremanem. Po równie zaciętym i emocjonującym pojedynku tym razem na punkty wygrał Muhammad Ali. W następnych walkach Joe pokonał Jerry’ego Quarry i Jimmy Ellisa, rozbudzając oczekiwania co do rozstrzygającego pojedynku z Alim, tej jednej z największych w historii boksu rywalizacji.

W październiku 1975 roku, w gorącym i dusznym powietrzu Quezon City na przedmieściach stolicy Filipin Manilii, doszło do walki i 14-stu, chyba najbardziej brutalnych i dramatycznych rund w historii boksu, określanych później jako "Thrilla in Manila". Obaj czempioni pokazali niespotykane zasoby odwagi, serca do walki i woli przetrwania. Ali wspominał później, że "Fraizer uderzał tak mocno, że w pewnym momencie przestałem już odczuwać nawet ból, nic nie widziałem i nie słyszałem, czułem jakbym był w ciemnym pokoju bez wyjścia ale wiedziałem, że nie mogę się poddać, nie ja". Po dziesiątej rundzie po której Ali był bliski poddania się, (wspominał "myślałem wtedy, że umieram"), niemalże nadludzkim wysiłkiem zdołał wygrać kolejne trzy rundy skłaniając słynnego Eddi'ego Futcha do poddania na wpół niewidomego i zmaltretowanego Joe Fraziera po morderczej 14 rundzie, pozostawiając spekulacje co by się stało gdyby Frazier wyszedł do ostatniej rundy. Dramaturgię podnosi fakt, iż w tej samej przerwie Ali prosił Angelo Dandee o zdjęcie rękawic. Ten pojedynek skłonił zwycięzcę do wielokrotnego podkreślania, iż " Bez niego (Fraziera) nie byłby nigdy tym kim jest". Jak zawsze zarozumiały i kpiący z rywala mistrz, przeprosił w szatni syna Fraziera, Marvisa za to, że obrażał jego rodzinę i ojca. Mimo, wielu przyjaznych gestów obu bokserów po zakończeniu kariery, Frazier zawsze czuł urazę do Alego za wszystkie niemiłe słowa wypowiedziane w jego kierunku.

Zakończenie kariery

Po tej walecznej przegranej Frazier walczył jeszcze dwukrotnie. W czerwcu 1976 roku, przegrał w 5 rundzie, rewanż z Georgem Foremanem. Powrócił jeszcze na ring w 1981 roku, staczając remisowy pojedynek z Floyd’em Cummingsem. Po tej walce definitywnie rozstał się z boksem.

Po za ringiem

Joe Frazier to zdecydowanie jeden z najlepszych pięściarzy wagi ciężkiej, walczył w „królewskich” czasach boksu, kiedy nie było słabych rywali, a mistrzem nie mógł zostać byle przeciętniak. Przegrał jedynie z Muhammadem Alim i George Foremanem. Jego niesamowite walki z Alim to historia boksu, i mimo iż ostatecznie z nim przegrał, to może się czuć wygranym, on sam był przeświadczony o tym, że żadnej walki z Alim nie przegrał. Syn Joe - Marvis, poszedł w ślady ojca, lecz nie osiągną niczego znaczącego w boksie. Joe Frazier jest członkiem International Boxing Hall of Fame oraz World Boxing Hall of Fame. The Ring i The Associated Press uplasował go na ósmym miejscu wśród najlepszych bokserów wszech czasów wagi ciężkiej. Walki z udziałem Joe Fraziera aż 4-krotnie były uznawane za walki roku. Trenował młodych adeptów boksu, w swojej sali treningowej. Zmarł niespodziewanie na raka wątroby w wieku 67 lat. Za jego zdrowie modlił się jego słynny rywal - Muhammad Ali.

szacun dla mistrza

Wielki bokser. A tak nawiasem mówiąc to bardzo dobry filmik w pierwszym poście, od tej piosenki "No easy way out" nie mogę się od jakiegoś czasu opędzić mój główny motywator teraz heh (to chyba z Rocky'ego nutka) Super

Polecam obejrzeć na youtube ''Thriller in Manila''. Świetny program o starciach Fraziera z Alim - na i poza ringiem.

THRILLER IN MANILA - PART 1

Dokument składa się bodajże z 9ciu części. Jest świetny. Pokazuje obu bokserów w innym świetle niż robiły to media.

Użytkownik Thoro edytował ten post 26 listopad 2011 - 23:52

RIP Joe.