Jarmuż(Brassica oleracea subsp. acephala var. sabellica) – jest to odmiana botaniczna kapusty warzywnej. Jest to roślina dwuletnia i należy do rodziny kapustowatych. Jarmuż to najstarsza forma użytkowa kapusty dzikiej, od której się wywodzi. W starożytności jest uprawiana jako roślina ozdobna, bądź też jadalna.

Do końca średniowiecza jarmuż uznawana była za najpopularniejsze zielone warzywo w całej Europie. Odmiany o kędzierzawych liściach istniały już w Grecji w IV wieku p.n.e. Rosyjską odmianę wprowadzono do Kanady (a następnie do Stanów Zjednoczonych) poprzez rosyjskich kupców w XIX wieku.

Charakterystyka
Jarmuż jest rośliną zielną, dwuletnią, o dość silnym systemie korzeniowym. W pierwszym roku swojej uprawy roślina tworzy grubą, silnie ulistnioną łodygę o różnej wysokości w zależności od odmiany (długość łodygi od 10cm do 110 cm). Liście są długie, owalne lub klinowate i stanowią rozłożystą rozetę.
Charakterystyczną cechą całej jarmuży jest kędzierzawość liści. Barwa liści może być w różnych odcieniach. Najczęściej jest niebieskozielona lub w innych odcieniach koloru zielonego, fioletowozielona czy fioletowobrązowa. W drugim roku uprawy, wiosną roślina wytwarza ulistnienie i mocno rozgałęzione pędy kwiatostanowe. Część jadalną jarmuży stanowią liście. Rośliny jarmużu nie mają charakterystycznej fazy wzrostu.
Najważniejsze obszary uprawy jarmużu to środkowa i północna Europa oraz Ameryka Północna, a także Azja. Jarmuż bardzo rzadko rośnie w tropikalnych obszarach, gdyż preferuje chłodniejszy klimat. Jarmuż można uprawiać na wszystkich rodzajach gleb pod warunkiem, że drenaż jest zadowalający. Zaletą warzywa jest to, że rzadko działają na nią szkodniki i inne choroby roślin kapustowatych.

Znaczenie
Jarmuż jest uważany za bardzo pożywne warzywo, które zawierają silne przeciwutleniacze i właściwości przeciwzapalne. Jest bogatym źródłem beta-karotenu, witaminy K, witaminy C, luteiny, zeaksantyny, jak również wapnia, żelaza i fosforu. Zawiera również kwas askorbinowy.
Podobnie jak brokuły i inne warzywa kapustowate zawiera sulforafan. Związek ten posiada właściwości przeciwnowotworowe. Jarmuż jest również idealnym źródłem żelaza i karotenoidów, które dostarczają witaminy A. Warzywo jest składnikiem tradycyjnych potraw holenderskich, portugalskich oraz brazylijskich.
Spożywany jest w całej południowo- wschodniej Afryce i zazwyczaj gotowany jest z mlekiem kokosowym i orzeszkami ziemnymi. Serwowany jest z ugotowanym ryżem lub kaszą kukurydzianą. W Japonii sok z jarmużu nazywany jest jako aojiru -popularny suplement diety