Pomoc
Rejestracja
KFD na Youtube
KFD na Facebooku
Spośród wszystkich dostępnych środków dopingujących stosowanych w sporcie używanych w celu zwiększenia masy ciała bezapelacyjnie insulina stawiana jest na pierwszym miejscu pod względem skuteczności i siły działania. W chwlili obecnej nie ma bardziej anabolicznego środka, który przynosiłby tak niesamowite rezultaty. Faktem jest że w ciągu 14 dni stosowania często użytkownik jest w stanie osiągnąć lepsze efekty niż podczas cyklu opartego o estry testosteronu trwającego 10 tygodni. Brzmi to pięknie, jednak insulina jest najbardziej niebezpiecznym ze wszystkich dostępnych środków dopingujących. Ryzyko jest tak wielkie, ze wystarczy jeden drobny błąd, a skutki mogą być katastrofalne. Dla porównania, podczas gdy długotrwałe, wieloletnie stosowanie toksycznych środków doustnych może zniszczyć wątrobę czy nerki, tak złe wyliczenie odpowiedniej ilości węglowodanów, bądź podanie zbyt dużej dawki insuliny może prowadzić bardzo szybko do uszkodzenia mózgu, śpiączki, a nawet do śmierci.
W polskim internecie nie ma informacji dotyczących praktycznego jej stosowania. Jest to zrozumiałe, ponieważ wśród użytkowników sterydów niewielu jest takich, którzy byliby gotowi podjąć ryzyko jakie wiąże się z nie leczniczym przyjmowaniem insuliny. Co więcej, jest to traktowane jako wiedza tajemna, przeznaczona dla wąskiego grona osób. Podczas lektury tego artykułu o praktycznym zastosowaniu należy cały czas pamiętać o tym, że jeśli ktoś decyduje się na środek tej klasy koniecznie musi przyjmować go pod okiem lekarza specjalisty.
Krótka charakterystyka
W przeciwieństwie do większości środków anaboliczno-androgennych stosowanych w sporcie insulina nie jest sterydem. Jej mechanizm działania jest zupełnie inny niż, na przykład, testosteronu. Podczas gdy ten pierwszy donosi do komórki mięśniowej informację o konieczności jej rozrostu, insulina pomaga w transporcie substancji odżywczych do komórek.
Hormon ten jest produkowany w trzustce. Jest to narząd o dwojakiej funkcji ? egzokrynnej, która polega na wydzielaniu soków trzustkowych, oraz endokrynnej, czyli sekrecji hormonów. Za produkcję i uwalnianie ich do krwiobiegu odpowiedzialne są wyspecjalizowane do tego komórki zwane wyspami Langerhansa. Znane są cztery rodzaje ? wyspy A, B, D i F, przy czym każda wytwarza inny hormon. Komórki typu A wydzielają glukagon, komórki B insulinę i amylinę, D ? somatostatynę, zaś komórki F ? trzustkowy polipeptyd. Pierwsze dwa są głównymi hormonami mającymi wpływ na gospodarkę węglowodanów i metabolizm, trzeci hamuje wydzielanie hormonu wzrostu. Insulina jest zbudowana z białek. Jej cząsteczka składa się z dwóch łańcuchów polipeptydowych złożonych z 21 aminokwasów w pierwszym i 30 aminokwasów w drugim łańcuchu, zaś całość jest połączona dwoma mostkami disiarczkowymi. Jest to istotne z praktycznego punktu widzenia, gdyż mówi o tym że jedyną drogą podania jest iniekcja. Podaż drogą pokarmową będzie nieskuteczna, ponieważ jako białko ulegnie po prostu rozłożeniu w żołądku.
Dlaczego glukoza jest tak ważna?
Insulina jest wydzielana pod wpływem wzrostu poziomu glukozy w krwioobiegu. Jej podstawowa funkcja polega na transporcie węglowodanów (glukozy) do komórek, co przyczynia się do obniżenia ich stężenia we krwi. Glukoza jest cukrem prostym, stanowiącym podstawowe obok tłuszczu źródło energii dla organizmu. W normalnych warunkach, aby cząsteczka węglowodanów złożonych, białek czy nawet tłuszczy mogła zostać wykorzystana do produkcji ATP (adenozynotrójfosforan ? źródło energii dla komórki) musi zostać w toku przemian biochemicznych rozbita do najmniejszych cząstek ? właśnie do glukozy. W tej formie może być transportowana wraz z krwią do odpowiednich tkanek, gdzie w zależności od potrzeby zostanie wykorzystana albo do produkcji energii, albo też zmagazynowana w postaci tkanki tłuszczowej w adipocytach (komórkach tłuszczowych). Właśnie w tym momencie zaczyna się rola insuliny. Kiedy stężenie głukozy we krwi wzrasta, trzustka uwalnia ten hormon, by doprowadzić do normy podwyższony poziom cukru. W warunkach normalnego zapotrzebowania energetycznego bądź wysiłku o małej intensywności, cząsteczka glukozy może zostać przetransportowana do mitochomdrium, gdzie zostaje spalona i konwertowana do ATP; lub do cytoplazmy podstawowej w przypadku treningów anaerobowych (beztlenowych). Drugim wyjściem jest przeniesienie do wątroby gdzie zostanie zawiązana w postaci glikogenu ? jest to postać złożonego cukru który może być przechowywany w mięśniach, wątrobie i niektórych narządach w ilości około 400-500g, stanowiąc pierwszy materiał do produkcji ATP podczas wysiłku. W przypadku gdy będzie występował kompletny zapas glikogenu, wędrująca cząsteczka glukozy może być wyłapana, zmieniona w acetylo-koenzym A i w tej postaci pakowana do komórki tłuszczowej gdzie jest łączona z innymi cząsteczkami i magazynowana jako trójgliceryd. Powyższy opis roli glukozy jest jedynie zarysem fizjologii, gdyż jej funkcja jest tak złożona, że można pisać wielostronicowe opracowania na ten temat, zaś ze względu na objętość i charakter tego artykułu skupiono się na podstawowych informacjach z biochemii.
Wpływ insuliny na metabolizm
Po zjedzeniu posiłku i jego strawieniu glukoza przedostaje się do krwioobiegu. Następnie wędruje po organizmie, aż dociera do trzustki. Tam, stykając się ze specjalnymi pęcherzykami tego narządu powoduje uwolnienie zmagazynowanej insuliny. Endogenna insulina staje się aktywna zaraz po przedostaniu się do krwi, zaś okres jej połowiczego rozpadu wynosi 5 minut. Insulina oddziaływuje na niemal wszystkie komórki organizmu, jednak jej największy wpływ można zaobserwować w mięśniach, wątrobie i tkance tłuszczowej. W wątrobie hormon ten zwiększa wchłanianie glukozy jednocześnie zmniejszając jej uwalnianie. Ponadto powoduje modyfikację wytwarzania enzymów zwiększając wydzialenie odpowiedzialnych za syntezę glikogenu, a zmniejszając poziom odpowiedzialnych za jego rozpad. Jednak najistotniejsza rola insuliny w aktywności anabolicznej polega na oddziaływaniu na komórki mięśni. Pod jej wpływem komórki te znacząco zwiększają aktywny transport przez błonę substancji odżywczych ? glukozy i aminokwasów, oraz jonów potasowych i fosforanowych. Co więcej, wewnątrz komórek ma miejsce przyspieszenie przemiany materii ? przyspiesza się metabolizm węglowodanów oraz zwiększa synteza białek i kwasów tłuszczowych. W tym miejscu warto uzmysłowić sobie mało pozytywne oddziaływanie insuliny na poziom tkanki tłuszczowej, mianowicie jej silne działanie lipogenne (synteza kwasów tłuszczowych). Co więcej, powoduje ona hamowanie wytwarzania cAMP, czyli środka który uwalnia z adipocytów wolne kwasy tłuszczowej. Działanie takie sprawia, że insulina może silniej wpłynąć na tworzenie się tkanki tłuszczowej niż byłoby to pożądane, zaś na cyklu zamiast stworzyć kulturystę o gigantycznych gabarytach, może sprawić że powstanie sportowiec o dużych gabarytach, lecz o równie wielkim poziomie tkanki tłuszczowej wokół pasa. Zawsze istnieje podobne ryzyko.
Kontrola wydzialania insuliny
Jak każdy hormon, również poziom sekrecji insuliny i jej stężenie we krwi jest kontrolowany na zasadzie sprzężenia zwrotnego. W odróżnieniu do opisanego w ubiegłym miesiącu układu kontrolującego wydzielanie hormonu wzrostu, poziom insuliny nie jest warunkowany nadrzędnymi ośrodkami jak podwzgórze czy przysadka. Regulacja występuje na poziomie samej trzustki, co znacznie przyspiesza i usprawnia sam proces. Glukoza powoduje uwalnianie z trzustki insuliny, ta zaś obniża we krwi stężenie cukrów. Kiedy ich poziom spadnie do normy, cząsteczki węglowodanów nie będzą powodować uwalniania insuliny, co wtórnie zahamuje jej sekrecje i zapobiegnie obniżeniu poniżej normy ilości glukozy we krwi (hipoglikemia). Jak napisano we wstępie, oprócz insuliny w trzustce wydzialny jest również hormon o nazwie glukagon. Ma on działanie antagonistyczne, czyli dokłądnie przeciwstawne do insuliny ? zwiększa stężenie glukozy we krwi i przyspiesza rozpad glikogenu. Fakt ten jest bardzo istotny dlatego że w przypadku podania zbyt dużej jej dawki bądź zbyt małej ilości węglowodanów, zastrzyk z glukagonu może uratować życie. Drugim antagonistycznie działającym hormonem jest amylina, lecz jej działanie jest dużo słabsze od poprzednich.
Insulina w praktyce
Podczas cyklu z użyciem insuliny, poważne skutki uboczne są realne. Stąd też należy pamiętać o tym że stosowanie tego środka powinno zawsze przebiegać pod ścisłą kontrolą lekarza. Efekty negatywne jakich można się spodziewać są związane z nagłym spadkiem poziomu glukozy we krwi, co objawia się raptownym osłabieniem, bólami głowy, przyspieszeniem akcji serca, dezorientacją, zawrotami głowy, zaburzeniami widzenia i mowy, a także silnym głodem. Jeśli w porę nie zostanie podwyższony poziom cukru, może dojść do śpiączki, uszkodzenia mózgu a nawet do śmierci.
W sporcie powinno używać się jedynie krótkodziałającej insuliny o nazwie Hummulin-R, której czas półtrwania wynosi około 4 godzin. Pozwala to na maksymalną możliwą kontrolę nad jej działaniem, wraz z możliwością szybkiej interwencji w przypadku błędu. Hummulin-R powinno się przyjmować maksymalnie 2 razy dziennie, szczególnie w porach kiedy występuje okres największego uwrażliwienia na insulinę ? rano po przebudzeniu oraz bezpośrednio po treningu. Nie wolno przyjmować kolejnej iniekcji dopóty, dopóki nie minie czas półtrwania wcześniejszej dawki. W przypadku Hummulin-R okres ten wynosi 4-6 godzin. Dobrym wyjściem byłoby stosowanie pierwszej iniekcji zaraz po przebudzeniu, zaś kolejnej właśnie 4-6 godzin później, zaraz po treningu. Warto również zauważyć iż absolutnie nie wolno iść spać w okresie conajmniej 6 godzin po iniekcji, ze względu na możliwość wystąpienia hipoglikemii podczas snu, wraz z możliwością nie wybudzenia się w porę. Czas trwania cyklu może wynieść maksymalnie 4 tygodnie, po tym okresie znacząco maleją efekty stosowania.
Dawkowanie insuliny ? powinno być ściśle dostosowane do danego osobnika. Minimalna jednorazowa dawka dająca znakomite rezultaty to 4-5 I.U. I od takiej powinno się zaczynać. Z drugiej strony warto obliczyć maksymalną możliwą do przyjęcia jednorazową dawkę insuliny. Zakłada się że jest to 1 jednostka międzynarodowa (I.U.) na każde 6.75kg masy ciała. Tak więc kulturysta ważący 100kg może jednorazowo przyjąć maksymalnie 14,8 I.U. Przy projektowaniu cyklu założymy że ważący 100kg sportowiec będzie przyjmował 8 I.U. 2 razy dziennie.
Dawkowanie węglowodanów ? musi być jasno sprecyzowane. Należy pamiętać iż to właśnie ich podaż jest najistotniejszym czynnikiem w cyklu. Według różnych źródeł za bezpieczną należy uznawać dawkę 30g węglowodanów na każde 1 I.U. Hummulin-R. Jest to dużo, ale jednocześnie zmniejsza się możliwość wystąpienia hipoglikemii. Po iniekcji należy dostarczać w równomiernych, godzinowych odstępach czasu ściśle wyliczone dawki węglowodanów. Na przykładzie 100kg sportowca biorącego 8 I.U. Insuliny wyniesie to 240g węglowodanów rozłożonych na 4 równe dawki po 60g. Nie bez znaczenia będzie też rodzaj użytych cukrów ? chociaż bazować należy przede wszystkim na najprostszych cukrach, jak dekstroza, warto połączyć je z maltodekstrynami. Są to polimery glukozy, które w przeciwieństwie do niej, zapewniają równomierny rozkład uwalniania glukozy do krwoobiegu, a co za tym idzie, zmniejszenia wahań stężenia cukrów we krwi. Szczyt stężenia maltodekstryn wynosi około 90 minut po spożyciu.
Ostatnim faktem jaki należy odnotować jest bardzo mała skuteczność insuliny w budowaniu masy mięśniowej w przypadku braku sterydów, toteż ich dołączenie do cyklu jest niezbędne. Wybór środków powinien być podobny jak przy stosowaniu hormonu wzrostu, co zostało opisane w poprzednim artykule. Dla przypomnienia ? wybieramy szybkodziałające środki zwiększające poziom IGF-1, przy czym najlepszym wyjściem będzie testosteron propionate lub suspension w dawkach 100mg dziennie. Do tego należy dodać również jakiś dłużej działający środek, np. sustanol albo cypionat, stosowane w dawkach 200-250mg co 3-4 dni.
W pierwszym tygodniu rozpoczynamy dawkowanie od testosteronu propionate i sustanolu/cypionatu, inikcje 8 I.U. 2X dziennie włączany dopiero od 3 dnia, kiedy wystąpi już podwyższony poziom testosteronu we krwi. Propionat i insulinę podaje się przez 10 dni, kolejne 4 tygodnie są oparte jedynie o sustanol/cypionat w celu tzw. ?utwardzenia? masy zdobytej na insulinie; po tym okresie należy dołączyć clomid/ HCG w celu odblokowania funkcji gonad.
Na zakończenie warto dodać jeszcze, że podczas cyklu z użyciem insuliny należy stosować bardzo duże ilości białka ? około 5g na kilogram masy ciała. Tylko przy takiej podaży efekty będą adekwatne do włożonych nakładów. Należy również zawsze mieć przy sobie jakieś źródło glukozy, jak cukierki czy kostki cukru, choć najlepszym wyjściem będzie noszenie ze sobą mieszanki 60g glukozy i maltodekstryn zmieszanych z 50g serwatki. Koniecznością jest również posiadanie gotową do wstrzyknięcia dawkę glukagonu, co w krytycznej sytuacji może uchronić od bardzo poważnych komplikacji zdrowotnych.
Zgodnie ze złotą myślą, trzecią rzeczą jaką koniecznie należy nosić ze sobą to telefon komórkowy z szybkim wybieraniem numeru pogotowia ratunkowego, by w razie problemów wezwać na czas wykwalifikowaną pomoc...
Użytkownik Brian edytował ten post 31 marzec 2008 - 18:09
