Nazwa produktu leczniczego: Ifapidin

Skład: Ticlopidinum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 250 mg
Wielkość opakowania: 20 tabl. w blistrach (2 x 10) 20 tabl. w blistrze (1 x 20) 30 tabl. (2 x 15) 60 tabl. w blistrach (3 x 20) 60 tabl. w blistrach (6 x 10)
Podmiot odpowiedzialny: ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Spółka Akcyjna
Wytwórca: Egis Pharmaceuticals Plc
Kraj wytwórcy (kod kraju): H



Działanie
Lek hamujący agregację płytek krwi i uwalnianie substancji biorących udział w procesie krzepnięcia krwi, zapobiega tworzeniu się zakrzepów tętniczych i żylnych. Mechanizm działania polega na hamowaniu zależnego od ADP wiązania się fibrynogenu z receptorem glikoproteinowym płytki krwi (IIb i IIIa). Tyklopidyna zmniejsza stężenie fibrynogenu, wydłuża czas krwawienia i zmniejsza lepkość krwi. Nie wpływa na syntezę lub aktywność cyklooksygenazy, fosfodiesterazy, płytkowego cAMP, nie wywiera również wpływu na przepływ jonów wapniowych. Działanie antyagregacyjne wykrywalne jest po upływie 48 h od podania leku. Efekt hamowania agregacji płytek (powyżej 50%) obserwowano po 4 dniach podawania leku, a maksymalny efekt hamowania agregacji płytek (60-70%) występował po upływie 8-11 dni. Po podaniu doustnym tyklopidyna wchłania się szybko i prawie całkowicie z przewodu pokarmowego (80%). Stosowanie podczas posiłków zwiększa biodostępność leku o 20%. Maksymalne stężenie we krwi występuje po około 2 h. Jest metabolizowana w wątrobie (zidentyfikowano około 20 metabolitów). T0,5 u pacjentów w wieku 20-43 lat wynosi około 7,9 h, u pacjentów starszych (65-76 lat) - około 12,6 h, w przypadku kontynuowania leczenia wydłuża się do 4-5 dni. Lek jest wydalany w około 60% z moczem i w około 23% z kałem.

Wskazania
Zapobieganie niedokrwiennym udarom mózgu, zapobieganie przejściowym niedokrwieniom mózgu (TIA). Zapobieganie reokluzji po zawałach mięśnia sercowego i zapobieganie wtórnym zawałom. Zapobieganie zakrzepom naczyń obwodowych w przebiegu miażdżycy tętnic kończyn dolnych. Zapobieganie wtórnej angiopatii miażdżycowej i cukrzycowej. Ponadto w chirurgii przed i po zabiegach z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego, przy hemodializie (poprawia efekty dializy, działa ochronnie na płytki, zmniejsza ilość podawanej heparyny). Leczniczo i zapobiegawczo w zaburzeniach płytkowych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na tyklopidynę lub pozostałe składniki preparatu. Zaburzenia czynności układu krwiotwórczego z wydłużonym czasem krwawienia, neutropenia, trombocytopenia. Skazy krwotoczne. Schorzenia ze skłonnością do krwawień, np. czynna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwawienia wewnątrzczaszkowe. Ciężka niewydolność wątroby.

Środki ostrożności
Tyklopidynę stosuje się u pacjentów, u których występuje nadwrażliwość lub brak efektu terapeutycznego po stosowaniu kwasu acetylosalicylowego. W przypadku wystąpienia małopłytkowości (< 80 tys. płytek/mm3) lek należy odstawić. Ostrożnie stosować u pacjentów z uszkodzeniami przewodu pokarmowego z tendencją do krwawienia, zaburzeniami czynności nerek (w razie wystąpienia krwawień lub zaburzeń hematopoezy konieczne może być zmniejszenie dawki lub odstawienie leku), zaburzeniami czynności wątroby (lek należy odstawić w przypadku wystąpienia żółtaczki) i u pacjentów w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci do 18 lat nie zostało ustalone.

Ciąża i laktacja
W ciąży i okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności.

Działania niepożądane
Najczęściej obserwowano zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, bóle brzucha), bardzo rzadko ostrą lub krwawą biegunkę i zapalenie jelit. U około 2,4% pacjentów występuje neutropenia (u około 0,8% ciężka neutropenia) w okresie 3 tyg. do 3 mies. od rozpoczęcia leczenia. Rzadko mogą wystąpić małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia lub niedokrwistość. Obserwowano również zakrzepową plamicę małopłytkową, zahamowanie czynności szpiku, wzmożone krwawienia pourazowe i pooperacyjne (występowanie siniaków, krwawienia z nosa, krwiomocz). Objawy skórne: wysypka, pokrzywka (często ze świądem), rzadko zespół Stevens-Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry. Opisano nieliczne przypadki zapalenia wątroby, żółtaczki zastoinowej, zwiększenia aktywności fosfatazy zasadowej, aminotransferaz i stężenia bilirubiny. W okresie pierwszego miesiąca leczenia zwiększa się stężenie cholesterolu i triglicerydów we krwi o 8-10% i utrzymuje się na zwiększonym poziomie w czasie leczenia. Stosunek poszczególnych frakcji lipoprotein pozostaje nie zmieniony. Mogą także wystąpić: niestrawność, wzdęcia, zawroty głowy, brak łaknienia, zaburzenia czynności wątroby, uczucie sytości, pokrzywka, ból głowy, astenia, szumy uszne, niedokrwistość hemolityczna z retikulocytozą, niedokrwistość aplastyczna, małopłytkowość aplastyczna, małopłytkowość immunologiczna, żółtaczka, wrzód żołądka, niewydolność nerek, zespół nerczycowy, hiponatremia, zapalenie naczyń, alergiczne zapalenie płuc, liszaj rumieniowaty, neuropatia obwodowa, choroba posurowicza, zapalenie stawów i mięśni.

Interakcje
W przypadku równoczesnego stosowania tyklopidyny i leków metabolizowanych przez enzymy mikrosomalne, u pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczna zmiana dawkowania odpowiednio do wahań stężenia tych leków. Tyklopidyny nie należy podawać równocześnie z heparyną, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami fibrynolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym i innymi lekami z grupy NLPZ, gdyż nasilają niebezpieczeństwo krwawień. Tyklopidyna zmniejsza stężenie digoksyny we krwi o około 15% oraz zwiększa stężenie teofiliny we krwi. Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie tyklopidyny we krwi o około 18%. Przy jednoczesnym podaniu fenytoiny i tyklopidyny notowano kilka przypadków zwiększenia stężenia fenytoiny we krwi z towarzyszącą bezsennością lub letargiem. Podanie tyklopidyny podczas długotrwałego stosowania cymetydyny powoduje zmniejszenie klirensu pojedynczej dawki tyklopidyny o 50%. Przy równoczesnym stosowaniu cyklosporyny i tyklopidyny obserwowano zmniejszenie stężenia cyklosporyny we krwi. Nie stwierdzono interakcji tyklopidyny z fenobarbitalem, lekami β-adrenolitycznymi, antagonistami wapnia i lekami moczopędnymi. Należy zachować ostrożność podczas stosowania łącznie z lekami metabolizowanymi przez enzymy mikrosomalne u pacjentów z niewydolnością wątroby. Stosowanie tyklopidyny podczas posiłków powoduje zwiększenie biodostępności leku o 20%.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli 1 tabl. (250 mg) 2 razy na dobę podczas posiłku.

Uwagi
Ze względu na możliwość wystąpienia neutropeni i (lub) agranulocytozy przed rozpoczęciem leczenia, a następnie co 2 tygodnie szczególnie przez pierwsze 3 miesiące leczenia należy przeprowadzać badania kontrolne krwi; ze względu na długi okres półtrwania tykopidyny zaleca się kontynuowanie wykonywania analiz przez 14 dni od zaprzestania leczenia lub do czasu powrotu prawidłowych parametrów krwi. Podawanie leku należy przerwać 10-14 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym lub stomatologicznym. W przypadkach zabiegów chirurgicznych ze wskazań nagłych, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia krwawienia można zastosować drogą dożylną metyloprednizolon lub przetoczyć masę płytkową. Leczenie tyklopidyną wiąże się ze zwiększoną aktywnością fosfatazy zasadowej i aminotransferaz, która pojawia się w ciągu 1 do 4 mies. po rozpoczęciu leczenia; w nielicznych przypadkach obserwowano niewielkie zwiększenie stężenia bilirubiny. W przypadku podejrzenia niewydolności wątroby należy wykonać badania czynnościowe wątroby.