Nazwa produktu leczniczego: Hydroxyurea medac

Skład: Hydroxycarbamidum
Postać farmaceutyczna: kapsułki twarde
Dawka: 500 mg
Wielkość opakowania: 50 kaps. 100 kaps.
Podmiot odpowiedzialny: medac GmbH
Wytwórca: medac GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Dokładny mechanizm działania hydroksymocznika nie jest znany. Najważniejszym efektem działania wydaje się blokowanie kompleksu reduktazy rybonukleotydowej, co prowadzi do zahamowania syntezy DNA. Odporność komórkowa jest zazwyczaj powodowana przez zwiększenie stężenia reduktazy rybonukleotydowej w wyniku amplifikacji genu. Po podaniu doustnym hydroksymocznik dobrze się wchłania, a biodostępność jest całkowita. Maksymalne stężenie we krwi występuje w ciągu 0,5-2 h. Lek jest wydalany częściowo z moczem. Przenika przez barierę krew-mózg.

Wskazania
Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) w fazie przewlekłej lub w fazie akceleracji. Leczenie samoistnej nadpłytkowości lub czerwienicy prawdziwej z dużym ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu. Znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia (<2,5x109/l), małopłytkowość (<100x109/l), ciężka niedokrwistość. Preparatu nie należy stosować u pacjentów z rzadkimi wrodzonymi problemami tolerancji galaktozy, niedoborem laktazy i malabsorpcją glukozy-galaktozy.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stoswać u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, szczególnie na początku leczenia. Ostrożnie stosować u pacjentów leczonych aktualnie lub uprzednio lekami przeciwnowotworowymi lub napromienianiem oraz u chorych w podeszłym wieku. Nie zostało ustalone dawkowanie u dzieci.

Ciąża i laktacja
Hydroksymocznik jest potencjalnym czynnikiem mutagennym. Przenika przez barierę łożyska. Lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyść dla matki przewyższa potencjalne zagrożenie dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję przed rozpoczęciem, w trakcie leczenia i 3 miesiące po jego zakończeniu. Hydroksymocznik jest wydzielany do mleka matki - nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Częste (>1/100, <1/10): zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia, megaloblastoza; biegunka, zaparcie. Rzadziej występujące (>1/1000, <1/100): małopłytkowość, niedokrwistość; nudności, wymioty, brak łaknienia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, gorączka polekowa, dreszcze, złe samopoczucie; wysypka grudkowo-plamkowa, rumień twarzy, rumień dystalnych części kończyn; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; przejściowe zaburzenia czynności kanalików nerkowych z towarzyszącym zwiększeniem stężenia kwasu moczowego, mocznika i kreatyniny we krwi. Rzadkie (>1/10 000, <1/1000): reakcje alergiczne; wypadanie włosów; ostre reakcje płucne w postaci rozlanych nacieków płucnych, gorączka i duszność, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych; bolesne oddawanie moczu; ból i zawroty głowy, zaburzenia orientacji i omamy. Bardzo rzadkie (>1/10 000): zmiany grzybicopodobne, nadmierna pigmentacja lub zanik skóry i paznokci, owrzodzenie nóg, świąd, rogowacenie skóry promieniste, rak skóry, grudki fioletowe, złuszczanie skóry; zaburzenia czynności nerek. U pacjentów przyjmujących długotrwale hydroksymocznik w chorobach rozrostowych szpiku może rozwinąć się wtórna białaczka (związek z leczeniem lub chorobą podstawową jest aktualnie nieznany). Hydroksymocznik może zmniejszać stężenie żelaza we krwi i wykorzystanie żelaza przez krwinki czerwone, nie zmienia to jednak czasu przeżycia krwinek czerwonych.

Interakcje
Hydroksymocznik należy stosować ostrożnie u pacjentów leczonych aktualnie lub uprzednio lekami przeciwnowotworowymi lub napromienianiem - działania niepożądane występują w tych przypadkach częściej i są poważniejsze niż podczas przyjmowania tylko hydroksymocznika, leków przeciwnowotworowych lub napromieniania. Badania in vitro wykazały zdolność hydroksymocznika do nasilania działania cytotoksycznego zarówno ara-C (arabinozyd cytozyny) jak i fluoropirymidyn (nie jest jasne czy interakcja ta prowadzi do wzajemnego nasilenia działania cytotoksycznego lub konieczności zmodyfikowania dawek).

Dawkowanie
Doustnie. Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza z doświadczeniem w dziedzinie onkologii lub hematologii. Dawkowanie opiera się na rzeczywistej lub należnej masie ciała pacjenta, wybierając tę, która jest mniejsza.
Przewlekła białaczka szpikowa: początkowo zazwyczaj 40 mg/kg m.c. na dobę w zależności od liczby białych krwinek, dawkę zmniejsza się o 50%, gdy liczba krwinek białych jest mniejsza niż 20x109/l; dawkę dobiera się indywidualnie, tak aby liczba białych krwinek utrzymywała się w zakresie 5-10x109/l. Dawkę leku należy zmniejszyć, jeśli liczba białych krwinek jest mniejsza niż 5x109/l i zwiększyć, jeśli liczba białych krwinek jest większa niż 15x109/l. Jeśli liczba białych krwinek jest mniejsza niż 2,5x109/l lub liczba płytek krwi jest mniejsza niż 100x109/l, leczenie należy przerwać aż zwiększenia tych wartości do wartości bliskich prawidłowym. Leczenie należy przerwać na czas nieokreślony, jeśli obserwuje się znamienny rozwój choroby; jeśli pacjent reaguje istotnie pozytywnie na leczenie, można je kontynuować przez czas nieokreślony. Samoistna nadpłytkowość: początkowo zazwyczaj 15 mg/kg m.c. na dobę, dawkę należy modyfikować tak, aby utrzymać liczbę płytek krwi poniżej 600x109/l, a liczbę białych krwinek powyżej 4x109/l. Czerwienica prawdziwa: początkowo 15-20 mg/kg m.c. na dobę, dawkę należy dostosować indywidualnie tak, aby wartości hematokrytu utrzymywały się poniżej 45%, a liczba płytek krwi była mniejsza niż 400x109/l, u większości pacjentów dawka ta wynosi 500-1000 mg na dobę. Jeśli wartości hematokrytu i liczba płytek krwi mogą być zadowalająco kontrolowane leczenie można kontynuować przez czas nieokreślony.
U chorych w podeszłym wieku zaleca się zmniejszenie dawek. Kapsułki należy połykać w całości, nie dopuszczając do ich rozpadnięcia w ustach. W trakcie leczenia należy przyjmować duże ilości płynów.

Uwagi
Podczas leczenia należy regularnie przeprowadzać badanie stężenia hemoglobiny, całkowitej liczby białych krwinek oraz liczby płytek krwi, również po ustaleniu indywidualnej, optymalnej dawki, a także kontrolować parametry czynności wątroby i nerek.