Nazwa produktu leczniczego: Humulin M3 (30/70)

Skład: Insulinum humanum
Postać farmaceutyczna: zawiesina do wstrzykiwań
Dawka: 100 j.m./ml
Wielkość opakowania: 5 wkładów do wstrzykiwacza 3 ml
Podmiot odpowiedzialny: Eli Lilly Nederland B.V.
Wytwórca: Lilly France S.A.S.
Kraj wytwórcy (kod kraju): F



Działanie
Preparat jest dwufazową zawiesiną insuliny ludzkiej otrzymywanej metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli, zawierającą 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% insuliny izofanowej. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, wywiera działanie anaboliczne i antykataboliczne, zwiększa transport glukozy do komórek i nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i wątrobie, zmniejsza glikogenolizę i glukoneogenezę, zwiększa lipogenezę w wątrobie i tkance tłuszczowej, hamuje lipolizę, zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Preparat jest połączeniem insuliny o pośrednim czasie działania z insuliną krótkodziałającą. Po podaniu podskórnym początek działania występuje w ciągu 30 min od podania, działanie maksymalne - między 2. a 8. h, a długość działania wynosi do 24 h.

Wskazania
Cukrzyca wymagająca leczenia insuliną. Cukrzyca u kobiet w ciąży.

Przeciwwskazania
Hipoglikemia. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą, chyba że jest to częścią programu odczulania. Nie stosować dożylnie.

Środki ostrożności
Zmiana typu lub marki stosowanej insuliny może spowodować konieczność modyfikacji dawkowania - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. U pacjentów, u których kontrola glikemii znacznie się poprawiła, objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub wcale się nie pojawić. Inne sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: okres po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką, długotrwała cukrzyca, neuropatia cukrzycowa, jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. β-adrenolityków). Zapotrzebowanie na insulinę może ulec znacznej zmianie w przypadku chorób nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, zaburzeń czynności nerek i wątroby. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas chorób lub zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku zmiany aktywności fizycznej pacjenta lub sposobu odżywiania.

Ciąża i laktacja
Preparat może być stosowany w ciąży. W okresie ciąży u pacjentek z cukrzycą zalecana jest wzmożona kontrola stopnia wyrównania cukrzycy. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i(lub) stosowanej diety.

Działania niepożądane
Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Często: reakcja alergiczna w miejscu podania (rumień obrzęk, świąd). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji (regularna zmiana miejsca podania leku może zapobiec lub zmniejszyć występowanie tej reakcji). Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości.

Interakcje
Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (np. inhibitory MAO), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), antagoniści receptora angiotensyny II, nieselektywne β-adrenolityki, alkohol. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać następujące substancje: glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, hormon wzrostu, danazol, β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina), tiazydy. Zapotrzebowanie na insulinę może się zwiększyć lub zmniejszyć pod wpływem analogów somatostatyny (oktreotyd, lantreotyd).

Dawkowanie
Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat podaje się podskórnie w górną część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było wykorzystane częściej niż ok. raz w miesiącu. Pomimo, że nie jest to zalecane preparat można podać we wstrzyknięciu domięśniowym.

Uwagi
Podczas leczenia należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi i moczu. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do osłabienia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występuje hipoglikemia oraz u pacjentów, którzy nie rozpoznają objawów zapowiadających hipoglikemię należy rozważyć możliwość prowadzenia pojazdów.