Glikogen - skrobia zwierzęca- biopolimer - należy do grupy polisacharydów (wielocukrów); cząsteczki zbudowane są z połączonych reszt glukozy; gromadzony w wątrobie oraz (w mniejszym stopniu) w tkance mięśniowej.

Budowa i właściwości glikogenu
Glikogen jest zbudowany z reszt glukozy połączonych wiązaniem α-glikozydowym. To podstawowy wielocukier, który stanowi materiał zapasowy w komórkach zwierzęcych. Ma strukturę bardzo podobną do amylopektyny,poza jednym szczegółem. Jego cząsteczki są bardziej rozgałęzione, a jego łańcuchy są krótsze. Rozgałęzienie występuje co 8-12 reszt glukozy. Glikogen w miarę potrzeby jest bardzo szybko rozkładany do glukozy. Cukier ten pęcznieje w zimnej wodzie.

Występowanie glikogenu
Wśród najbogatszych w ten materiał zapasowy tkanek należy wymienić wątrobę, mięśnie oraz mózg. W dość małych ilościach glikogen można spotkać również w grzybach i drożdżach.

Znaczenie glikogenu
Skrobia zwierzęca odgrywa podobną rolę u zwierząt i ludzi jak skrobia u „życiu” roślin. Glikogen jest związkiem, który stanowi zmagazynowany zapas cukrów w organizmie i jest źródłem energii.
Rozkład glikogenu odbywa się dwoma torami: fosforolitycznym i hydrolitycznym. Rozkład ten jest indukowany działaniem glukagonu, czyli hormonu produkowanego przez komórki α trzustki. Skutkiem takiego działania jest podniesienie poziomu cukru we krwi.
Rozkład glikogenu odbywa się w wątrobie. Odwrotny proces zachodzi, gdy zaczyna działać insulina (antagonistyczny hormon glukagonu). Wtedy zachodzi wiązanie glukozy z krwi w glikogen w wątrobie.
Mięśniowy glikogen to dominujący substrat energetyczny w bardzo intensywnych wysiłkach . I tak przy wysiłkach większych niż 50 VO2max energia z tłuszczu nie jest tak szybko uwolniona jak z węglowodanów. Koncentracja mięśniowego glikogenu jest normalną sprawą dla większości sportowców podczas treningów 90- 120 minutowych i okazuje się być wystarczająca, Czasami należy zjeść coś słodkiego, żeby szybko dostarczyć energii.

Ciekawostki
Węglowodany stanowią około 50% wartości kalorycznej diety, a w jednym kilogramie mięśnia znajduje się około 100 mmoli glikogenu. Korzystając z diety wysokowęglowodanowej (60-70% to węglowodany)możliwe jest zwiększanie się zasobów do 205 mmol/kg (Chrostowski i Pac-Pomarnacki 1996). Kiedy zawodnik poddawany jest intensywnemu treningowi, a ilość węglowodanów w pożywieniu jest dość niska, to zasoby glikogenu mięśniowego z dnia na dzień ulegają kurczeniu.