Nazwa produktu leczniczego: Faxigen XL 75 mg

Skład: Venlafaxinum
Postać farmaceutyczna: kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde
Dawka: 75 mg
Wielkość opakowania: 28 kaps. (2 x 14) 28 kaps. (4 x 7)
Podmiot odpowiedzialny: Generics [UK] Ltd.
Wytwórca: McDermott Laboratories t/a Gerard Laboratories Merck Farma y Quimica Poligono Merck Pharma Pack Kft
Kraj wytwórcy (kod kraju): IRL, E, H


Działanie
Lek przeciwdepresyjny. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na wzmocnieniu aktywności neurotransmisyjnej w obrębie o.u.n. Wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) są silnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto wenlafaksyna jest słabym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. W badaniu na zwierzętach wykazano, że wenlafaksyna i ODV zmniejszają reaktywność receptorów β-adrenergicznych (zarówno po podaniu pojedynczej dawki jak i po dawkach wielokrotnych). Wenlafaksyna nie wykazuje in vitro powinowactwa do receptorów muskarynowych, histaminergicznych oraz α1-adrenergicznych w mózgu szczura. Nie hamuje aktywności MAO. W badaniach in vitro wykazano, że wenlafaksyna nie wykazuje również powinowactwa do receptorów dla opioidów, benzodiazepiny, fencyklidyny (PCP) i NMDA. Poza działaniem przeciwdepresyjnym wykazuje też działanie przeciwlękowe. Wenlafaksyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i ulega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Po podaniu doustnym kapsułek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV w osoczu występują odpowiednio po: 6 &plusminus;1,5 h i 8,8 &plusminus;2,2 h. Rzeczywisty T0,5 w fazie eliminacji kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 15 &plusminus;6 h. Stężenia wenlafaksyny i ODV w stanie stacjonarnym w osoczu osiągane są po 3 dniach (podawanie kapsułek o przedł. uwalnianiu). Wenlafaksyna i ODV wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek 75-450 mg/dobę. Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przede wszystkim przez CYP2D6 do głównego metabolitu - ODV (O-demetylowenlafaksyna). Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 27% i 30%. Wenlafaksyna i jej metabolity wydalane są głównie przez nerki. Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie i metabolizm wenlafaksyny.

Wskazania
Leczenie epizodów depresji. Krótkotrwałe leczenie zespołu lęku uogólnionego. Krótkotrwałe leczenie zespołu lęku społecznego/ fobii społecznej. Leczenie zespołu lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na wenlafaksynę lub pozostałe składniki preparatu. Nie należy stosować jednocześnie z inhibitorem monoaminooksydazy (MAO) ani w ciągu 14 dni od odstawienia inhibitora MAO. Między odstawieniem wenlafaksyny a włączeniem inhibitora MAO należy zachować odstęp 7 dni.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania wyraźnej remisji objawów oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia (największe ryzyko samobójstwa). Szczególnie uważnie należy monitorować pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie oraz tych, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znaczne nasilenie myśli samobójczych. Szczególną ostrożność należy zachować podczas zwiększania dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Należy zachować ostrożność stosując wenlafaksynę u osób w podeszłym wieku, szczególnie u chorych przyjmujących leki moczopędne lub z hipowolemią na innym tle. Należy zachować ostrożność, stosując wenlafaksynę u chorych z zachowaniami agresywnymi w wywiadzie, u osób ze zwiększonym ciśnieniem śródgałkowym lub osób zagrożonych ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, u chorych z manią w wywiadzie, u pacjentów z marskością wątroby oraz u chorych z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u chorych ze zwiększonym ryzykiem krwawień skórnych lub z błon śluzowych. U chorych z padaczką i/lub zespołem psychoorganicznym konieczne jest ostrożne ustalanie dawki z regularną i staranną kontrolą pacjentów, natomiast w razie wystąpienia drgawek leczenie należy wstrzymać. Z uwagi na mechanizm działania wenlafaksyny i ryzyko zespołu serotoninowego należy zachować ostrożność w przypadkach, gdy konieczne jest stosowanie wenlafaksyny łącznie z substancjami wpływającymi na układ neurotransmiterów serotoninergicznych, np. z tryptanami, selektywnymi inhibitorami MAO (moklobemid, toloksaton), linezolidem, lekami z grupy SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) lub litem. Podobnie jak leki z grupy SSRI, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u chorych otrzymujących już leki przeciwpsychotyczne, ponieważ w przypadku takiego połączenia leków obserwowano objawy wskazujące na złośliwy zespół neuroleptyczny. U chorych na cukrzycę leczenie lekami z grupy SSRI/SNR1 może mieć wpływ na kontrolę glikemii. Konieczna może być modyfikacja dawkowania insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. W poniższych przypadkach konieczne jest ostrożne dobieranie dawki oraz regularna dokładna kontrola pacjentów: zaburzenia oddawania moczu (np. przerost gruczołu krokowego); niskie lub wysokie ciśnienie tętnicze; choroby serca, tj. zaburzenia przewodzenia, dławica piersiowa i niedawno przebyty zawał serca. Preparatu nie należy stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 rż.

Ciąża i laktacja
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania preparatu u kobiet w ciąży - wenlafaksyna nie powinna być stosowana w ciąży, jeśli nie ma absolutnej konieczności. W przypadku stosowania wenlafaksyny krótko przed porodem, należy uwzględnić możliwość wystąpienia objawów odstawiennych u noworodka. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie leczenia preparatem. Wenlafaksyna i ODV przenikają do mleka kobiecego - decyzję o stosowaniu należy podjąć po rozważeniu korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści ze stosowania wenlafaksyny dla kobiety.

Działania niepożądane
Częste (<1/10 i >1/100): zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zmniejszenie lub zwiększenie masy ciała; niezwykłe sny, bezsenność, nerwowość, senność; ból głowy, zawroty głowy, zwiększone napięcie mięśni, parestezje, drżenie; zaburzenia widzenia/akomodacji, rozszerzenie źrenic; nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wybroczyny, krwawienia z błon śluzowych; ziewanie; zmniejszenie apetytu, zaparcie, nudności, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej; pocenie się (w tym pocenie nocne); częste oddawanie moczu; brak orgazmu, zaburzenia wzwodu, zaburzenia wytrysku, zmniejszenie libido; osłabienie/zmęczenie. Niezbyt częste (<1/100 i >1/1 000): siniaki, wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych; nadwrażliwość na światło; pobudzenie, apatia, halucynacje, agresja; hiponatremia, zwiększenie masy ciała; kurcze miokloniczne mięśni; szumy uszne; zaburzenia rytmu (w tym tachykardia); niedociśnienie, hipotonia ortostatyczna, omdlenie; zaburzenia smaku, bruksizm, biegunka; nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby; zapalenie skóry, wysypka, łysienie; zatrzymanie moczu; zaburzenia orgazmu u kobiet, bolesne miesiączkowanie. Rzadkie (<1/1 000 i >1/10 000): przedłużenie czasu krwawienia, trombocytopenia; zespół SIADH (zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego); mania lub hipomania, myśli/zachowania samobójcze, niepokój psychoruchowy/akatyzja; objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego, drgawki, zespół serotoninowy; krwotoki, krwawienie z przewodu pokarmowego; zapalenie wątroby. Bardzo rzadkie (< 1/10 000): zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, pancytopenia); reakcje anafilaktyczne; zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi; majaczenie; zaburzenia pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskineza), dyskineza późna; jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra ostra; poszerzenie zespołu QRS, wydłużenie odstępu QT, migotanie komór, częstoskurcz komorowy (w tym zaburzenia rytmu typu torsade de pointes ), niewydolność serca; eozynofilowe zapalenie płuc z objawami tj. duszność, ból w klatce piersiowej; zapalenie trzustki; rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, świąd, pokrzywka; rabdomioliza.

Interakcje
Nie należy stosować wenlafaksyny w skojarzeniu z inhibitorami MAO oraz w ciągu 14 dni od zakończenia leczenia inhibitorami MAO. Należy zachować co najmniej 7 dni przerwy po zakończeniu leczenia wenlafaksyną, a przed rozpoczęciem podawania inhibitora MAO. Zaleca się ostrożność podczas jednoczesnego podawania wenlafaksyny z lekami, które mogą wpływać na układy neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego (np.: tryptany, SSRI lub lit). Wenlafaksyna może powodować zwiększenie stężenia litu. Wenlafaksyna w połączeniu z α- i β-sympatykomimetykami podawanymi dożylnie może spowodować napadowe nadciśnienie tętnicze z ewentualnymi zaburzeniami rytmu serca. Stosowanie wenlafaksyny jednocześnie z produktami zawierającymi ziele dziurawca może prowadzić do nasilenia aktywności serotoninergicznej i częstszych działań niepożądanych. Wenlafaksyna nie wpływa na metabolizm imipraminy i jej metabolitu 2-hydroksyimipraminy, chociaż całkowity klirens nerkowy 2-hydroksydezypraminy ulegał zmniejszeniu, a AUC i Cmax dezypraminy były zwiększone o ok. 35%. Podczas podawania wenlafaksyny w skojarzeniu z haloperydolem stwierdzono zmniejszenie klirensu nerkowego haloperydolu i zwiększenie AUC oraz Cmax; T0,5 pozostał niezmieniony. Właściwości farmakokinetyczne wenlafaksyny i ODV nie ulegały istotnym zmianom podczas równoczesnego podawania diazepamu; również wenlafaksyna nie wywierała wpływu na farmakokinetykę diazepamu, ani nie zmieniała jego oddziaływania na czynności psychomotoryczne. Obserwowano zwiększenie stężenia klozapiny we krwi po zastosowaniu wenlafaksyny. Wenlafaksyna nie nasila zaburzeń psychomotorycznych wywołanych przez alkohol, jednakże należy unikać spożywania alkoholu w trakcie terapii. Doświadczenia związane z jednoczesnym stosowaniem wenlafaksyny i elektrowstrząsów są nieliczne - zaleca się w takich przypadkach zachowanie szczególnej ostrożności. Silne inhibitory CYP2D6 i CYP3A4 należy podawać z wenlafaksyną tylko w razie bezwzględnej konieczności. Wenlafaksyna nie hamuje CYP3A4, CYP1A2, CYP2C9. Potwierdzono to w badaniach in vivo z następującymi substancjami: alprazolam, kofeina, karbamazepina, diazepam. Cymetydyna hamuje metabolizm pierwszego przejścia wenlafaksyny, ale nie ma wpływu na tworzenie lub wydalanie ODV. Przy jednoczesnym stosowaniu ostrożność należy zachować u pacjentów w wieku podeszłym i z zaburzeniami czynności wątroby. Donoszono o nasileniu działania przeciwzakrzepowego warfaryny, przejawiającego się wydłużeniem czasu protrombinowego i zwiększeniem INR podczas jednoczesnego leczenia wenlafaksyną. Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i indynawiru powoduje zmniejszenie wartości AUC oraz Cmax indynawiru, a nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny i ODV (znaczenie kliniczne tej interakcji nie jest znane). Podczas jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i rysperydonu, wenlafaksyna zwiększała AUC rysperydonu (+32%) i zmniejszała CL/F (-38%), ale nie zmieniała w istotny sposób AUC 9-hydroksyrysperydonu i frakcji czynnej (rysperydonu i 9-OH-rysperydonu).

Dawkowanie
Epizody depresji: 75-225 mg na dobę; dawka początkowa 75 mg raz dziennie. Efekty po 2-4 tyg. terapii. Jeśli odpowiedź kliniczna jest niezadowalająca, dawkę można zwiększyć do 150 mg, a następnie do 225 mg. Pacjenci, którzy nie odpowiadają na to leczenie, mogą odnieść korzyści z większych dawek, sięgających 375 mg (doświadczenie ze stosowaniem dużych dawek jest ograniczone). Dawki należy zwiększać w odstępach czasu co około 2 tyg. lub dłuższych, a minimalny odstęp czasu przed kolejnym zwiększeniem dawki nie może być krótszy niż 4 dni. Jeśli po 2-4 tyg. nie stwierdza się odpowiedzi na leczenie, kontynuacja terapii nie przyniesie korzyści. Powszechnie przyjmuje się, że ostre epizody depresji wymagają kontynuowania leczenia farmakologicznego przez co najmniej 4-6 miesięcy. Krótkotrwałe leczenie zespołów lęku uogólnionego: 75 mg na dobę. U chorych, którzy nie zareagują odpowiednio na dawkę 75 mg, dawkę tę można zwiększać w odstępach czasu co najmniej co 4 dni, jednorazowo o 75 mg, do maksymalnej dawki 225 mg. W przypadku zespołu lęku uogólnionego skuteczność kontynuowania leczenia przez okres dłuższy niż 8 tygodni nie została potwierdzona. Krótkotrwałe leczenie zespołu lęku społecznego/fobii społecznej: zalecana dawka wynosi 75 mg na dobę. U chorych, którzy nie zareagują odpowiednio na dawkę 75 mg, dawkę tę można zwiększać w odstępach czasu co najmniej co 4 dni, jednorazowo o 75 mg, do maksymalnej dawki 225 mg. Skuteczność wenlafaksyny w leczeniu zespołu lęku społecznego wykazano w 4 kontrolowanych placebo badaniach trwających po 12 tygodni. Nie ustalono skuteczności leku w leczeniu długotrwałym. Leczenie zespołu Ięku napadowego: zalecana dawka wynosi 75 mg na dobę. Leczenie należy zaczynać od dawki 37,5 mg dziennie stosowanej przez pierwsze 4-7 dni a następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg dziennie. U chorych, którzy nie zareagują odpowiednio na dawkę 75 mg dziennie, dawkę tę można zwiększać, jednorazowo o 75 mg, w odstępach czasu co około 2 tyg., przy czym nie szybciej niż co 4 dni, do maksymalnej dawki 225 mg. Pacjenci z zespołem lęku napadowego wymagają zwykle długotrwałego leczenia. Wykazano, że w zespole lęku napadowego wenlafaksyna jest skuteczna w czasie długotrwałego leczenia (6 miesięcy). Pacjenci z upośledzeniem czynności nerek lub wątroby: należy stosować mniejsze dawki wenlafaksyny; konieczne może być rozpoczynanie leczenia preparatem o natychmiastowym uwalnianiu. U osób z filtracją kłębuszkową 10-70 ml/min. dawkę całkowitą należy zmniejszyć o 25-50%. U chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min.) lub chorych hemodializowanych dawkę należy zmniejszyć o 50%. Nie ma danych dotyczących pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności wątroby, ale zaleca się zachowanie ostrożności i rozważenie zmniejszenia dawki o ponad 50%. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby należy starannie wyważyć korzyści i ryzyko związane z leczeniem.

Uwagi
Należy unikać nagłego odstawiania preparatu. Podczas odstawiania dawka powinna być zmniejszana stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. U pacjentów, którzy przyjmowali dawkę większą niż 75 mg na dobę przez ponad tydzień, odstawianie powinno być stopniowe w ciągu co najmniej 1 tyg. Jeżeli stosowano duże dawki preparatu dłużej niż 6 tyg. zaleca się stopniowe odstawianie przez okres co najmniej 2 tyg. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać EKG oraz pomiar ciśnienia krwi. Badania te należy wykonywać regularnie w trakcie terapii. W czasie długotrwałego leczenia należy rozważyć konieczność oznaczania stężenia cholesterolu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.