KFD.PL: Farmorubicin R.D. - Forum KFD.pl

Nazwa produktu leczniczego: Farmorubicin R.D.

Skład: Epirubicini hydrochloridum
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Dawka: 50 mg
Wielkość opakowania: 1 fiol. proszku
Podmiot odpowiedzialny: Pfizer Europe MA EEIG
Wytwórca: Actavis Italia s.r.l.
Kraj wytwórcy (kod kraju): I



Działanie
Cytostatyk z grupy antybiotyków antracyklinowych. Epirubicyna tworzy kompleks z DNA poprzez interkalację planarnych elementów cząsteczki pomiędzy pary zasad nukleinowych, co powoduje zahamowanie syntezy kwasów nukleinowych (DNA i RNA) oraz białek. Interkalacja uruchamia proces rozszczepiania DNA przez topoizomerazę II, przez co powoduje śmierć komórki. Epirubicyna hamuje również aktywność helikazy DNA, zapobiegając enzymatycznemu rozdzieleniu podwójnej nici DNA i zakłócając replikację i transkrypcję. Epirubicyna bierze udział w reakcjach utleniania i redukcji poprzez wytwarzanie cytotoksycznych wolnych rodników. Forma RD (rapid dissolution) jest łatwo rozpuszczalną postacią leku; forma PFS jest postacią gotową do użycia. Epirubicyna wiąże się z białkami osocza w ok. 77%. Jest intensywnie i szybko metabolizowana w wątrobie; jest także metabolizowana przez inne narządy i komórki, w tym erytrocyty. Lek jest wydalany głównie z żółcią.

Wskazania
Rak pęcherza moczowego wywodzący się z komórek nabłonka przejściowego. Rak piersi wczesny, rak piersi zaawansowany i (lub) z przerzutami. Nowotwory głowy i szyi. Białaczki. Drobnokomórkowy rak płuca. Chłoniaki nieziarnicze złośliwe, ziarnica złośliwa. Rak jajnika. Rak okrężnicy i odbytnicy. Mięsaki tkanek miękkich.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na epirubicynę, pozostałe składniki preparatu lub inne antracykliny lub antracenediony. Dożylne podanie preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z długotrwałym zahamowaniem czynności szpiku, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością mięśnia sercowego, ciężką arytmią, ze świeżym zawałem serca, po przebytym leczeniu maksymalnymi skumulowanymi dawkami epirubicyny i (lub) innymi antracyklinami lub antracenedionami. Dopęcherzowe podanie preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z zakażeniem dróg moczowych, zapaleniem pęcherza moczowego i krwiomoczem.

Środki ostrożności
Leczenie preparatem można rozpocząć po ustąpieniu ostrych objawów toksycznych po wcześniej zastosowanym leczeniu cytotoksycznym, takich jak: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, trombocytopenia lub uogólnione zakażenie. Szczególnie ostrożnie stosować preparat w dawkach ≥90 mg/m2 co 3-4 tyg., ponieważ nasilenie neutropenii i zapalenia błon śluzowych może być większe, może także wystąpić ciężka mielosupresja. Czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności poantracyklinowej są: choroby serca, wcześniejsza lub równoczesna radioterapia na okolice śródpiersia, wcześniejsze leczenie innymi antracyklinami lub antracenedionami oraz równoczesne stosowanie innych leków upośledzających czynność skurczową serca. Wtórna białaczka występuje częściej u pacjentów, u których leki te podaje się w skojarzeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, wcześniej intensywnie leczonych lekami cytotoksycznymi oraz gdy dawki antracyklin były zwiększane; w białaczkach tego typu okres utajenia może trwać 1-3 lat. Ryzyko rozwoju zastoinowej niewydolności serca zwiększa się wraz ze zwiększaniem całkowitej dawki skumulowanej epirubicyny >900 mg/m2.

Ciąża i laktacja
Badania na zwierzętach wskazują, że epirubicyna podana ciężarnej kobiecie może spowodować uszkodzenie płodu. Jeżeli epirubicyna jest stosowana podczas ciąży lub pacjentka zajdzie w ciążę podczas przyjmowania tego produktu, pacjentkę należy poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Epirubicyna powinna być stosowana podczas ciąży tylko wówczas, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko wobec płodu. Kobiety poddawane leczeniu preparatem powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji. Nie wiadomo, czy epirubicyna jest wydzielana do mleka matki, ponieważ wiele leków, w tym inne antracykliny, wydziela się do mleka matki oraz z uwagi na możliwość wywołania przez epirubicyny poważnych działań niepożądanych u dziecka, matka powinna przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania preparatu. Epirubicyna może powodować uszkodzenie chromosomów w ludzkich plemnikach. Epirubicyna może spowodować brak miesiączki lub przedwczesną menopauzę u kobiet przed okresem menopauzy. Mężczyźni leczeni epirubicyną powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji.

Działania niepożądane
Mogą wystąpić: zakażenia, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, trombocytopenia, anafilaksja, anoreksja, odwodnienie, zapalenie spojówek i (lub) rogówki, zastoinowa niewydoIność serca, uderzenia gorąca, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył, wstrząs, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, nadmierna pigmentacja błony śluzowej jamy ustnej, zgaga, nadżerki, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, owrzodzenia, łysienie, miejscowe reakcje toksyczne, wysypka, świąd, zmiany skórne, nadmierna pigmentacja skóry i paznokci, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry poddanej wcześniej napromienieniu (wystąpienie odczynu zapalnego skóry w miejscu wcześniej naświetlanym), pokrzywka, rumień, zaczerwienienie, czerwone zabarwienie moczu 1-2 dni po podaniu leku, brak miesiączki, złe samopoczucie, osłabienie, gorączka, dreszcze, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zmiany stężenia aminotransferaz. Ponadto, podczas leczenia epirubicyną, obserwowano kardiotoksyczność wczesną: tachykardia zatokowa i (lub) nieprawidłowości zapisu EKG - niespecyficzne zmiany odcinka ST-T; tachyarytmia, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz komorowy; bradykardia; blok przedsionkowo-komorowy; blok odnóg pęczka Hisa. Opóźniona kardiotoksyczność zwykle rozwija się w późniejszej fazie leczenia epirubicyną lub w ciągu 2-3 miesięcy po zakończeniu leczenia: zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory i zastoinowa niewydolność serca. Zagrażająca życiu zastoinowa niewydolność serca jest najcięższą postacią kardiomiopatii wywołanej przez antracykliny i stanowi działanie toksyczne leku ograniczające maksymalną dawkę skumulowaną. Opisywano powikłania występujące kilka miesięcy lub nawet lat po zakończeniu leczenia. Podobnie jak w przypadku innych leków cytotoksycznych, podczas stosowania epirubicyny obserwowano zakrzepowe zapalenie żył z powikłaniami zatorowymi, w tym zatorowością płucną (w niektórych przypadkach prowadzącą do śmierci). Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku nasilenia katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozpadowi komórek nowotworowych w wyniku działania leku (zespół lizy guza). Dopęcherzowe podanie epirubicyny może wywołać objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takie jak dyzuria, wielomocz, nykturia, oddawanie moczu kroplami, krwiomocz, dyskomfort w obrębie pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego.

Interakcje
Stosowanie epirubicyny w leczeniu skojarzonym z innymi lekami potencjalnie kardiotoksycznymi, jak również jednoczesne stosowanie leków kardiologicznych (np. blokerów kanału wapniowego) wymaga monitorowania czynności serca przez cały czas leczenia. Zaburzenia czynności wątroby wywołane przez inne jednocześnie stosowane leki mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność i (lub) toksyczność epirubicyny. Cymetydyna powoduje zwiększenie AUC o 50%; podawanie tego leku należy przerwać na czas leczenia epirubicyną. Paklitaksel podawany przed epirubicyną może powodować zwiększenie stężenia niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów we krwi, chociaż metabolity te nie są ani toksyczne, ani aktywne. Równoczesne podawanie paklitakselu lub docetakselu nie wpływało na farmakokinetykę epirubicyny w przypadku podawania epirubicyny przed taksanem. Epirubicyny nie należy mieszać z innymi lekami: należy unikać mieszania z roztworami zasadowymi, ponieważ dochodzi wówczas do hydrolizy epirubicyny; nie należy mieszać z heparyną z powodu niezgodności chemicznej, która może prowadzić do precypitacji.

Dawkowanie
Dożylnie. Schematy leczenia ze standardową dawką początkową. Dorośli w monoterapii: dożylnie 60-120 mg/m2 pc. w ciągu 3-20 min na jeden cykl leczenia. Dawka początkowa epirubicyny stosowanej jako składnik terapii uzupełniającej u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do węzłów chłonnych pachowych wynosi 100-120 mg/m2. Całkowita dawka początkowa w danym cyklu może zostać podana jako dawka pojedyncza lub podzielona na 2-3 kolejne dni. Jeżeli skutki toksycznego działania produktu (przede wszystkim supresja szpiku kostnego i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) ustępują prawidłowo, cykle leczenia można powtarzać co 3-4 tyg. Jeżeli epirubicyna jest stosowana w leczeniu skojarzonym z innymi cytostatykami, których działania niepożądane mogą się sumować, należy odpowiednio zmniejszyć zalecaną dawkę na jeden cykl. Schematy leczenia z dużą dawką początkową. Duże dawki początkowe epirubicyny mogą być stosowane w leczeniu raka piersi i płuca. Przy stosowaniu leku w monoterapii zalecana duża dawka początkowa epirubicyny na jeden cykl u dorosłych (do 135 mg/m2) powinna być podawana w 1. dniu lub podzielona na dni 1. 2. i 3. co 3-4 tyg. W leczeniu skojarzonym zalecana duża dawka początkowa (do 120 mg/m2) powinna być podawana w 1. dniu co 3-4 tyg. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >5 mg/dl) należy rozważyć zastosowanie niższych dawek początkowych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki epirubicyny w następujący sposób: stężenie bilirubiny 1,2-3 mg/dl lub AspAT od 2 do 4 razy przekraczające górną granicę normy należy podać 50% zalecanej dawki początkowej; stężenie bilirubiny >3 mg/dl lub AspAT >4 razy przekraczające górną granicę normy należy podać 25% zalecanej dawki początkowej. U pacjentów wcześniej intensywnie leczonych lub pacjentów, u których naciek nowotworowy zajmuje szpik kostny, może być konieczne rozważenie mniejszych dawek początkowych lub dłuższych odstępów pomiędzy cyklami. Dopecherzowo. Epirubicynę należy podać przez cewnik, a następnie zatrzymać w pęcherzu moczowym przez 1 h. Podczas wlewu chory powinien zmieniać pozycję ciała w celu zapewnienia jak najlepszego kontaktu błony śluzowej pęcherza moczowego z roztworem leku. W celu uniknięcia rozcieńczenia leku w moczu, pacjent nie powinien przyjmować żadnych płynów przez 12 h przed wlewem. Po zakończeniu zabiegu pacjentowi powinien oddać mocz. Dopęcherzowe podawanie leku nie powinno być wykorzystywane do leczenia nowotworów inwazyjnych, naciekających błonę mięśniową pęcherza moczowego. Powierzchowne nowotwory pęcherza moczowego: 80-100 mg w pojedynczym wlewie bezpośrednio po przezcewkowej resekcji guza (TUR) lub cykl leczenia trwający 4-8 tyg., a następnie wlewy comiesięczne - 8 wlewów po 50 mg (w 25-50 ml roztworu soli fizjologicznej) w odstępach tygodniowych, rozpoczynając 2-7 dni po zabiegu TUR (w przypadku miejscowego działania toksycznego, chemicznego zapalenia pęcherza moczowego należy zmniejszyć dawkę do 30 mg), można podać lek 4 razy po 50 mg w odstępach tygodniowych, a następnie 11 razy tę samą dawkę w odstępach miesięcznych.

Uwagi
Podczas leczenia w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca należy regularnie monitorować czynności serca (ocena LVEF) i przerywać leczenie po stwierdzeniu pierwszych objawów zaburzeń czynności serca. Do odpowiednich metod ilościowych powtarzanej oceny czynności serca (ocena LVEF) należy angiografia bramkowa z zastosowaniem radionuklidu (MULA) oraz echokardiografia (ECHO). Zalecana jest wyjściowa ocena czynności serca z badaniem EKG lub badaniem MUGA lub ECHO, szczególnie w przypadku pacjentów z czynnikami zwiększającymi ryzyko wystąpienia kardiotoksyczności. Należy powtarzać ocenę LVEF w badaniach MUGA lub ECHO, zwłaszcza gdy zwiększa się skumulowana dawka antracyklin. Ocenę czynności serca należy prowadzić z zastosowaniem tej samej metody badania przez cały okres obserwacji. Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i w jego trakcie należy ocenić stężenie bilirubiny całkowitej, AspAT i kreatyniny we krwi. Po leczeniu wstępnym należy ocenić stężenie kwasu moczowego, potasu, fosforanu wapnia i kreatyniny we krwi. W celu ograniczenia potencjalnych powikłań zespołu lizy guza należy nawadniać pacjenta, alkalizować mocz i zapobiegać hiperurykemii poprzez podawanie allopurinolu. Farmorubicin R.D.: przechowywać w temp. <25st.C; gotowy do użycia roztwór do wstrzykiwań przechowywany w lodówce może przejść w żel, który powraca do postaci roztworu (od nieznacznie lepkiego do całkowicie płynnego) w temp. 15-25st.C po upływie 2-4 h. Farmorubicin PFS: przechowywać w temp. 2-8st.C.