Nazwa produktu leczniczego: Episindan

Skład: Epirubicini hydrochloridum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań
Dawka: 2 mg/ml
Wielkość opakowania: 1 fiol. 5 ml 1 fiol. 10 ml 1 fiol. 25 ml 1 fiol. 50 ml 1 fiol. 100 ml
Podmiot odpowiedzialny: Actavis Group hf.
Wytwórca: Actavis Nordic A/S S.C. Sindan-Pharma S.R.L.
Kraj wytwórcy (kod kraju): DK, RO


Działanie
Lek o działaniu przeciwnowotworowym. Mechanizm działania epirubicyny polega na wiązaniu się z DNA, hamując w ten sposób replikację oraz transkrypcję. Po podaniu dożylnym, epirubicyna ulega trójfazowej eliminacji z osocza, bardzo szybka faza początkowa, po której następuje wolna faza końcowa. T0,5 wynosi średnio 40 h. Epirubicyna ulega rozległej dystrybucji do tkanek. Jest metabolizowana do glukuronianów i epirubicynolu, wydalana przede wszystkim z żółcią.

Wskazania
Rak piersi, zaawansowane stadia raka jajnika, rak żołądka, drobnokomórkowy rak płuc. Dopęcherzowo: rak brodawkowaty pęcherza moczowego z nabłonka przejściowego, rak in situ pęcherza, profilaktyka nawrotów po resekcji przezcewkowej powierzchniowego raka pęcherza moczowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lek lub pozostałe składniki preparatu. Nasilone zahamowanie czynności szpiku kostnego spowodowane uprzednim leczeniem przeciwnowotworowym lub radioterapią. Wykorzystanie maksymalnej dawki kumulacyjnej dla innych antracyklin. Przebyte lub czynne zaburzenia czynności mięśnia sercowego, ostry zawał oraz przebyty zawał mięśnia sercowego skutkujący niewydolnością serca III lub IV stopnia wg NYHA, ostrymi chorobami zapalnymi serca, zaburzeniami rytmu serca z poważnymi następstwami hemodynamicznymi. Ostre uogólnione zakażenia. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Ostre zapalenia śluzówki jamy ustnej, gardła, przełyku oraz żołądka i jelit. Okres karmienia piersią. W stosowaniu dopęcherzowym przeciwwskazaniem są zakażenia układu moczowego, nowotwory inwazyjne penetrujące ścianę pęcherza moczowego, problemy z cewnikowaniem, stany zapalne pęcherza moczowego, znaczne objętości moczu zalegającego w pęcherzu, obkurczenia pęcherza moczowego.

Środki ostrożności
Przekroczenie całkowitej dawki epirubicyny (900 mg/m2 pc.) znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności krążenia. Zmiany w EKG takie jak spłaszczenie lub odwrócenie załamka T, obniżenie odcinka ST lub zaburzenia rytmu nie są wskazaniem do przerwania terapii; utrzymujące się zmniejszenie amplitudy QRS, wydłużenie okresu skurczowego oraz zmniejszenie frakcji wyrzutowej uznaje się za cechy silnie wskazujące na działanie kardiotoksyczne. Ryzyko działania kardiotoksycznego jest większe u pacjentów, którzy byli poddani napromienianiu śródpiersia, otrzymywali inne leki o działaniu kardiotoksycznym, u pacjentów z chorobą serca w wywiadzie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W 1-2 dni po podaniu leku może wystąpić czerwone zabarwienie moczu. W przypadku wystąpienia wynaczynienia należy natychmiast przerwać wstrzyknięcie. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u dzieci.

Ciąża i laktacja
Nie stosować w ciąży i u kobiet w wieku rozrodczym, chyba że potencjalna korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Mężczyźni i kobiety powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w czasie i przynajmniej przez 6 miesięcy po zakończeniu leczenia preparatem. Karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia preparatem.

Działania niepożądane
Bardzo często: łysienie (zazwyczaj odwracalne) występujące u 60-90% pacjentów, zahamowanie wzrostu brody u mężczyzn. Często: nudności, wymioty, biegunka, utrata apetytu, ból brzucha, zapalenie przełyku, przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej, uderzenia gorąca, polekowe zapalenie pęcherza moczowego, czasami krwotoczne po podaniu dopęcherzowym, zapalenie błony śluzowej występujące zazwyczaj po 5-10 dniach od rozpoczęcia leczenia i dotyczące zazwyczaj błony śluzowej jamy ustnej (bolesne nadżerki umiejscowione głównie wzdłuż brzegów języka i podjęzykowo, owrzodzenia, krwawienie), miejscowe reakcje po wynaczynieniu łącznie z martwicą tkanek, stwardnienie naczyń, reakcje alergiczne podczas podawania dopęcherzowego. Niezbyt często: przebarwienia skóry i paznokci, zaczerwienienie skóry, zakrzepowe zapalenie żył, ból głowy, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość w przypadku radioterapii. Rzadko: zwiększenie aktywności aminotransferaz, kardiotoksyczność (zastoinowa niewydolność serca, zmiany zapisu EKG, tachykardia, arytmia, kardiomiopatia, częstoskurcz komorowy, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi, pokrzywka, hiperurykemia, białaczki szpikowe wtórne z fazą lub bez fazy przedbiałaczkowej w przypadku równoczesnego stosowania cytostatyków uszkadzających DNA, gorączka, dreszcze, zawroty głowy, wysoka gorączka, złe samopoczucie, osłabienie. anafilaksja, brak miesiączki, brak plemników w nasieniu. Ponadto obserwowano: zahamowanie czynności szpiku (leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, neutropenia z gorączką, trombocytopenia, niedokrwistość), gorączka, infekcje, zapalenie płuc, sepsa, wstrząs septyczny, zdarzenia o charakterze zakrzepowo-zatorowym, w tym zatorowość płucna.

Interakcje
Dekwerapamil może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny i zwiększać działanie tłumiące szpiku. Wcześniejsze podawanie wysokich dawek (900 mg/m2 i 1200 mg/m2) deksrazoksanu może zwiększać klirens układowy epirubicyny oraz zmniejszać AUC. Docetaksel może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu, jeśli jest podawany bezpośrednio po epirubicynie. Jednoczesne podanie interferonu α2β może powodować zarówno zmniejszenie końcowego okresu półtrwania jak i całkowitego klirensu epirubicyny. Paklitaksel podawany przez epirubicyną zwiększa toksyczność hematologiczną, w porównaniu z podaniem po epirubicynie; klirens paklitakselu jest zmniejszony przez epirubicynę. Chinina może przyspieszać początkową dystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na rozwarstwienie krwinek czerwonych przez epirubicynę. Cymetydyna zwiększa AUC epirubicyny i epirubicynolu. Leki mielosupresyjne, kardio- i hepatotoksyczne w połączeniu z epirubicyną mogą nasilić swoje działanie toksyczne. Bardzo ostrożnie stosować w połączeniu z cytostatykami o działaniu kardiotoksycznym (np. 5-FU i/lub cyklofosfamid) oraz niektórymi lekami kardiologicznymi (np. antagoniści wapnia). Nie należy stosować razem z żywymi, atenuowanymi szczepionkami.

Dawkowanie
Lek można podawać dożylnie we wlewie w soli fizjologicznej i dopęcherzowo. Dorośli w monoterapii: dożylnie 60-90 mg/m2 pc. w ciągu 3-5 min co 3 tyg.; w raku płuc: 120 mg/m2 w 1. dniu, co 3 tyg. w dożylnm bolusie przez 3-5 min. lub w 30 min. wlewie. W chemioterapii uzupełniającej raka piersi z przerzutami węzłowymi można stosować w polichemioterapii dawki: 100-120 mg/m2 pc. w 1. i 8. dniu w 2 dawkach podzielonych co 3-4 tyg. U chorych z upośledzeniem czynności szpiku (w podeszłym wieku, po poprzednim leczeniu lub w wyniku nacieku nowotworowego) podaje się dawkę mniejszą - 60-75 mg/m2 pc. w leczeniu standardowym oraz 105-120 mg/m2 pc. w leczeniu dużymi dawkami. Dawkę tę można podać jednorazowo lub podzielić na pojedyncze mniejsze dawki podawane przez 2-3 dni. Zaawansowany rak jajnika w monoterapii: 60-90 mg/m2 pc., w leczeniu skojarzonym: 50-100 mg/m2 pc.; rak żołądka w monoterapii: 60-90 mg/m2 pc., w leczeniu skojarzonym: 50 mg/m2 pc. W upośledzeniu czynności wątroby przy SGOT 2-5xGGN podaje się połowę dawki, natomiast przy przy SGOT >5xGGN podaje się 25% dawki. Podawanie dopęcherzowe: rak powierzchniowy pęcherza moczowego - wlew dopęcherzowy 50 mg po rozpuszczeniu w 50 ml 0,9% roztworu NaCl lub sterylnej wody raz w tygodniu przez 8 tyg. (dawkę należy zmniejszyć do 30 mg/50 ml w przypadku miejscowych objawów niepożądanych); carcinoma in situ - wlew 80 mg/50 ml; profilaktyka nawrotów raka pęcherza po elektroresekcji przezcewkowej - 50 mg/50 ml raz w tygodniu przez 4 tyg., a następnie raz w miesiącu przez 11 miesięcy. Chory powinien utrzymać mocz w pęcherzu przez 1-2 h.

Uwagi
Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia należy obserwować parametry hematologiczne. Czynność serca należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia oraz starannie monitorować przez cały okres leczenia i po jego zakończeniu. Zaleca się wykonanie EKG przed i po każdym podaniu leku. Przed zastosowaniem leku oraz każdorazowo po uzyskaniu następnej dawki skumulowanej 100 mg/m2, a także w razie wystpąpienia jakichkolwiek objawów niewydolności serca należy wykonać badanie LVEF. Zaleca się przeprowadzanie testów czynnościowych wątroby przed oraz podczas leczenia. W trakcie terapii należy monitorować stężenie kwasu moczowego we krwi. Stężenie kreatyniny w surowicy należy regularnie oznaczać przed i w trakcie leczenia. Należy zapewnić wystarczające spożycie płynów, alkalizację moczu oraz w razie potrzeby można podać allopurinol. Pacjenci, u których wystąpią objawy mogące wpływać na sprawność psychomotoryczną (np.: nudności, wymioty) powinni unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.