KFD.PL: Epiramat - Forum KFD.pl

Nazwa produktu leczniczego: Epiramat

Skład: Topiramatum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 25 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Farmacom Sp. z o.o.
Wytwórca: PLIVA Kraków Zakłady Farmaceutyczne S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Lek przeciwpadaczkowy. Jest również skuteczny w profilaktyce migreny. Trzy właściwości farmakologiczne topiramatu mogą przyczyniać się do działania przeciwpadaczkowego. Topiramat zmniejsza częstotliwość powstawania potencjałów czynnościowych w neuronach poddawanych długotrwałej depolaryzacji, wskazuje to na blokowanie zależnych od napięcia kanałów sodowych. Nasila działanie GABA przez receptory GABAA. Wykazuje działanie antagonistyczne w zakresie pobudzania receptorów glutaminianowych, należących do podtypu receptorów kainianowych/AMPA, bez widocznego wpływu na receptory podtypu NMDA. Ponadto topiramat hamuje niektóre izoenzymy anhydrazy węglanowej (działanie to nie jest jednak uznawane za główną składową przeciwpadaczkową aktywności topiramatu). Po podaniu doustnym topiramat szybko i niezależnie od obecności pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi około 80%. Farmakokinetyka topiramatu ma charakter liniowy. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 13-17%. Topiramat jest w około 20% metabolizowany w wątrobie. Jednoczesne podanie leków przeciwpadaczkowych indukujących enzymy wątrobowe może zwiększyć metabolizm topiramatu do 50%. Topiramat i jego metabolity są wydalane głównie z moczem. T0,5 wynosi około 21 h. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek stężenie leku we krwi osiąga stan stacjonarny po 4-8 dniach leczenia, natomiast u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek po 10-15 dniach stosowania topiramatu. Klirens osoczowy i nerkowy topiramatu jest zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Klirens osoczowy jest zmniejszony u pacjentów ze średnim lub znacznym zaburzeniem czynności wątroby. U dzieci poniżej 12 lat klirens topiramatu jest większy, a T0,5 krótszy.

Wskazania
Monoterapia i leczenie uzupełniające napadów padaczkowych częściowych lub wtórnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych u dorosłych i dzieci w wieku 2 lat lub powyżej. Leczenie uzupełniające drgawek związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta lub pierwotnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi. Profilaktyka migreny.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na topiramat lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami czynności wątroby (zmniejszony klirens topiramatu), ze skłonnością do kamicy nerkowej (kamica w wywiadzie, hiperkalciuria), przyjmujących leki predysponujące do kamicy nerkowej. Nawodnienie podczas stosowania topiramatu może zmniejszyć ryzyko wystąpienia kamicy nerkowej. Topiramat może zmniejszać wydzielanie potu, co należy wziąć pod uwagę podczas wzmożonej aktywności fizycznej i przebywania w wysokiej temperaturze, ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z przegrzaniem. Podczas leczenia topiramatem zaleca się oznaczanie stężenia dwuwęglanów we krwi, zwłaszcza u pacjentów ze zwiększoną skłonnością do kwasicy metabolicznej (pacjenci z chorobą nerek, ciężkimi chorobami układu oddechowego, stanem padaczkowym, biegunką, po zabiegach chirurgicznych, w trakcie diety ketogennej oraz przyjmujący leki hamujące anhydrazę węglanową). W przypadku rozwoju i utrzymywania się kwasicy metabolicznej, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie topiramatu. Jeśli podczas leczenia nastąpi istotne klinicznie zmniejszenie masy ciała należy rozważyć zwiększenie ilości spożywanego pokarmu lub stosowanie diety uzupełniającej. Ze względu na możliwość wystąpienia zaburzeń nastroju, depresji oraz myśli samobójczych, pacjenci przyjmujący topiramat powinni znajdować się pod stałą kontrolą lekarską. W przypadku wystąpienia zaburzeń widzenia oraz podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego należy przerwać leczenie topiramatem i zalecić konsultację okulistyczną. Ze względu na zawartość laktozy, pacjenci z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy nie powinni przyjmować preparatu.

Ciąża i laktacja
W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach topiramat przenikał przez barierę łożyska i działał teratogennie. W leczeniu padaczki preparat można stosować w ciąży wyłącznie w przypadku, gdy spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Topiramat jest wydzielany do mleka kobiecego - w okresie karmienia piersią stosować tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka stosowania.

Działania niepożądane
W leczeniu uzupełniającym u co najmniej 5% pacjentów dorosłych obserwowano: senność, zawroty głowy, zwiększoną pobudliwość nerwową, ataksję, zmęczenie, zaburzenia mowy, spowolnienie psychoruchowe, zaburzenia widzenia, zaburzenia pamięci, splątanie, parestezje, podwójne widzenie, jadłowstręt, oczopląs, nudności, zmniejszenie masy ciała, trudności w wysławianiu się, trudności w koncentracji, depresję, bóle brzucha, astenię i zaburzenia nastroju. Rzadziej: zaburzenia smaku, pobudzenie, zaburzenia poznawcze, chwiejność emocjonalną, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia chodu, apatię, psychozy i objawy psychotyczne, zachowania agresywne, leukopenię i kamicę nerkową. Odnotowano także pojedyncze przypadki występowania zmian zatorowo-zakrzepowych, jednak nie ustalono związku przyczynowego między występowaniem tych zmian a stosowaniem leku. W leczeniu uzupełniającym u co najmniej 5% dzieci obserwowano: senność, jadłowstręt, zmęczenie, zwiększoną pobudliwość nerwową, zaburzenia osobowości, trudności w koncentracji, reakcje agresywne, zmniejszenie masy ciała, zaburzenia chodu, zaburzenia nastroju, niezborność ruchową, zwiększone wydzielanie śliny, nudności, zaburzenia pamięci, hiperkinezję, zawroty głowy, zaburzenia mowy i parestezje. Rzadziej: chwiejność emocjonalną, pobudzenie, apatię, zaburzenia poznawcze, spowolnienie psychoruchowe, splątanie, omamy, depresję, leukopenię. Działania niepożądane występujące w monoterapii odpowiadają działaniom niepożądanym podczas stosowania topiramatu jako leku uzupełniającego. W zapobieganiu migrenie u co najmniej 5% obserwowano: zmęczenie, parestezje, zawroty głowy, niedoczulicę, trudności w wysławianiu się, nudności, biegunkę, niestrawność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie masy ciała, jadłowstręt, zaburzenia pamięci, trudności w koncentracji uwagi, senność, bezsenność, niepokój, zaburzenia nastroju, depresję, przenikanie się smaków, zaburzenia widzenia. Po wprowadzeniu leku na rynek obserwowano: zwiększenie wartości wyników prób wątrobowych, pojedyncze przypadki zapalenia wątroby i niewydolności wątroby; pojedyncze doniesienia o występowaniu pęcherzowych zmian skórnych i reakcji ze strony błon śluzowych (w tym rumienia wielopostaciowego, pęcherzycy, zespołu Stevens-Johnsona oraz toksycznej martwicy rozpływnej naskórka); rzadko zmniejszone pocenie się; bardzo rzadko opisywano myśli i próby samobójcze, a także samobójstwa; rzadko obserwowano kwasicę metaboliczną. U pacjentów przyjmujących topiramat zaobserwowano wystąpienie zespołu składający się z nagłej krótkowzroczności i wtórnej jaskry z zamkniętym kątem przesączania; objawami zespołu są - nagłe zmniejszenie ostrości widzenia i (lub) ból gałki ocznej, może także wystąpić rozszerzenie źrenicy (objawy pojawiają się zazwyczaj w ciągu 1 miesiąca od rozpoczęcia leczenia topiramatem).

Interakcje
Topiramat włączony do terapii jednocześnie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, prymidon) nie wpływa na stężenia tych leków we krwi w stanie stacjonarnym. Wyjątek stanowią pacjenci, u których dodanie topiramatu do leczenia fenytoiną mogło spowodować zwiększenie stężenia fenytoiny we krwi (w tym wypadku konieczne jest monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi). Dodanie topiramatu do leczenia lamotryginą nie wpływa na stężenie lamotryginy w stanie stacjonarnym. Fenytoina i karbamazepina powodują zmniejszenie stężenia topiramatu we krwi. Jednoczesne podawanie, a także odstawienie fenytoiny lub karbamazepiny u pacjentów leczonych topiramatem, może powodować konieczność dostosowywania dawki topiramatu. Dostosowywanie dawki należy prowadzić stopniowo w zależności od efektu klinicznego. Jednoczesne podawanie lub odstawienie kwasu walproinowego nie powoduje klinicznie istotnych zmian stężenia topiramatu we krwi i w związku z tym nie jest konieczne dostosowanie jego dawki. U pacjentów leczonych digoksyną, którym podaje się jednocześnie lub odstawia topiramat, zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi, gdyż topiramat może zmniejszać AUC digoksyny o 12%. Jednoczesne podawania topiramatu i alkoholu lub leków działających hamująco na o.u.n. nie było przedmiotem badań klinicznych. Nie zaleca się stosowania topiramatu jednocześnie z alkoholem lub innymi lekami wpływającymi hamująco na o.u.n. U pacjentek stosujących jednocześnie z topiramatem złożone, doustne środki antykoncepcyjne, należy liczyć się ze zmniejszoną skutecznością działania antykoncepcyjnego oraz z częstszym występowaniem krwawień międzymiesiączkowych. Maksymalne stężenie topiramatu zwiększało się o 27%, a wartość AUC zwiększała się o 29%, gdy do leczenia topiramatem dodano hydrochlorotiazyd - dodanie hydrochlorotiazydu do terapii topiramatem może wymagać dostosowania dawek topiramatu. Średnie maksymalne stężenie oraz średnie wartości AUC metforminy zwiększyły się odpowiednio o 18% i 25%, podczas gdy klirens leku zmniejszył się o 20%, gdy metformina była podawana jednocześnie z topiramatem. Po doustnym podaniu topiramatu, gdy podawany jest on jednocześnie z metforminą, jego klirens ulega zmniejszeniu. Należy zwrócić szczególną uwagę na właściwe monitorowanie parametrów przebiegu cukrzycy, u pacjentów leczonych metforminą, gdy topiramat jest dodawany lub wycofywany z terapii. W badaniu interakcji topiramatu i pioglitazonu zaobserwowano zmniejszenie o 15% AUC dla pioglitazonu i brak zmian wartości stężenia maksymalnego. Jeżeli topiramat jest dołączany do leczenia pioglitazonem lub pioglitazon jest dodawany do leczenia topiramatem, należy zachować szczególną ostrożność, podczas rutynowego monitorowania pacjentów, w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli cukrzycy. Topiramat stosowany jednocześnie z innymi środkami mogącymi wywołać kamicę nerkową, może zwiększać ryzyko jej wystąpienia - należy unikać stosowania takich środków podczas leczenia topiramatem.

Dawkowanie
Doustnie. Dawkę początkową i szybkość jej zwiększania należy dostosować indywidualnie u każdego pacjenta. W celu uzyskania optymalnego zapobiegania napadom padaczkowym, zarówno u dorosłych jak i u dzieci, leczenie należy rozpocząć od małej dawki, a następnie stopniowo dawkę zwiększać do najmniejszej dawki skutecznej. Nie ma konieczności kontrolowania stężeń topiramatu we krwi w celu uzyskania optymalnego wyniku leczenia preparatem. W rzadkich przypadkach dodanie topiramatu do leczenia fenytoiną może wymagać dostosowania dawki fenytoiny w celu osiągnięcia optymalnego wyniku leczenia. Dodanie lub zaprzestanie podawania fenytoiny lub karbamazepiny z topiramatem stosowanym jako lek uzupełniający może powodować konieczność dostosowania dawki topiramatu.
Leczenie uzupełniające padaczki. Dorośli: 25-50 mg raz na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień terapii. Następnie, w odstępach 1- lub 2-tyg., dawkę dobową należy zwiększać o 25-50 mg. W późniejszym okresie zwiększanie dawki można przyspieszyć, np. maksymalnie 100 mg w odstępach tygodniowych. Dawkę dobową należy podawać w 2 dawkach. Najmniejsza dawka skuteczna wynosi 200 mg. Zwykle dawka dobowa wynosi 200-400 mg w 2 dawkach. Niektórzy pacjenci otrzymywali dawkę do 1600 mg na dobę. W niewydolności nerek u pacjentów dializowanych, w dniu wykonywania zabiegu hemodializy należy podać dodatkową dawkę preparatu, równą połowie dawki dobowej. Dodatkową dawkę należy podać w 2 dawkach na początku i po zakończeniu hemodializy. Dawka uzupełniająca może być różna w zależności od parametrów sprzętu do hemodializy. Dzieci w wieku 2 lat i powyżej: 25 mg na dobę (lub mniej, w zakresie 1-3 mg/kg mc. na dobę) raz na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień. Następnie w odstępach 2-tyg., dawkę dobową należy zwiększać o 1-3 mg/kg mc. na dobę (podawane w 2 dawkach) do osiągnięcia dawki docelowej wynoszącej 5-9 mg/kg mc. W późniejszym okresie zwiększanie dawki można przyspieszyć (odstępy tygodniowe). Przebadano stosowanie dawek dobowych do 30 mg/kg mc. i dawki te były na ogół dobrze tolerowane przez pacjentów. Monoterapia padaczki. W przypadku zakończenia jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych i zmiany leczenia na monoterapię topiramatem, należy uwzględnić możliwą zmianę w skuteczności kontroli napadów. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki stosowanych jednocześnie innych leków przeciwpadaczkowych - o około 1/3, w odstępach 2-tyg. Po zakończeniu stosowania leków indukujących enzymy może być konieczne zmniejszenie dawki preparatu. Dorośli: 25 mg raz na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę dobową należy stopniowo zwiększać, w odstępach 1- lub 2-tyg., o 25-50 mg na dobę (podawane w 2 dawkach). W przypadku, gdy pacjent nie toleruje powyższego schematu stopniowego zwiększania dawki, można ją zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasowych. Zalecana wstępna dawka docelowa wynosi 100-200 mg na dobę, a maksymalna dawka dobowa - 500 mg. Niektórzy pacjenci z opornymi na leczenie postaciami padaczki tolerowali topiramat stosowany w monoterapii w dawkach do 1000 mg na dobę. Dzieci w wieku 2 lat i powyżej: 0,5-1 mg/kg mc. na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę należy stopniowo zwiększać o 0,5-1 mg/kg mc. na dobę, w odstępach 1- lub 2-tyg. (podawane w 2 dawkach). W przypadku, gdy dziecko nie toleruje powyższego schematu stopniowego zwiększania dawki, można ją zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasowych. Zalecana wstępna dawka docelowa w monoterapii wynosi 3-6 mg/kg mc. na dobę. Dzieci, u których niedawno rozpoznano częściowe napady padaczkowe otrzymywały dawki do 500 mg na dobę. Migrena. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę można zwiększać o 25 mg na dobę w odstępach 1-tyg . W przypadku, gdy pacjent nie toleruje powyższego schematu zwiększania dawki, można ją zwiększać w dłuższych odstępach czasowych. Zalecana dawka dobowa topiramatu w zapobieganiu migrenie wynosi 100 mg na dobę w 2 dawkach.
Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków. Tabletek nie należy dzielić.

Uwagi
Lek należy odstawiać stopniowo, aby zmniejszyć możliwość zwiększenia częstości napadów padaczkowych (w badaniach klinicznych zmniejszano dawki o 100 mg na dobę w 1-tygodniowych odstępach). Lek może powodować senność, zawroty głowy oraz inne zaburzenia o.u.n., które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.