Nazwa produktu leczniczego: Enap HL

Skład: Enalaprili maleas Hydrochlorothiazidum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 10 mg 12,5 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Krka d.d., Novo mesto
Wytwórca: Krka d.d., Novo mesto
Kraj wytwórcy (kod kraju): SLO


Działanie
Preparat jest połączeniem inhibitora konwertazy angiotensyny z lekiem moczopędnym. Enalapryl powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II i aldosteronu w układzie krążenia, zahamowanie działania tkankowej angiotensyny II, zwiększone uwalnianie reniny, pobudzenie wazodepresyjnego układu kalikreina-kinina, hamowanie aktywności współczulnego układu nerwowego, zwiększenie stężenia prostaglandyn i śródbłonkopochodnego czynnika rozszerzającego naczynia. Enalapril działa przeciwnadciśnieniowo głównie poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, ale obniża również ciśnienie u pacjentów z nadciśnieniem związanym z niską aktywnością reniny w osoczu. Optymalne działanie leku obserwuje się po 6-8 h, zwykle działanie utrzymuje się do 24 h. Po podaniu doustnym enalapryl szybko wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). Maksymalne stężenie we krwi osiąga w czasie 1 h. W wątrobie jest metabolizowany do czynnego farmakologicznie enalaprylatu. Maksymalne stężenie enalaprylatu występuje 3-4 h po doustnym podaniu enalaprylu. T0,5 akumulacji enalaprylatu po wielokrotnym podaniu maleinianu enalaprylu wynosi 11 h. Z białkami osocza wiąże się w 50-60%. Enalaprylat nie jest dalej metabolizowany i wydalany głównie przez nerki. Hydrochlorotiazyd jest lekiem moczopędnym i przeciwnadciśnieniowym zwiększającym aktywność reniny w osoczu. Większość podanej dawki hydrochlorotiazydu wchłania się w dwunastnicy i początkowym odcinku jelita cienkiego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga w ciągu 1,5-5 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w około 40%. Około 95% leku jest wydalane z moczem. Okres półtrwania w osoczu wynosi ok. 2,5 h, a okres półtrwania wydalania - 5,6-14,8 h.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego wymagającego leczenia skojarzonego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu lub inne pochodne sulfonamidów. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie (po podaniu innych leków hamujących konwertazę angiotensyny). Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny. Bezmocz. Zwężenie tętnic nerkowych.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko hipotonii ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, z niskim ciśnieniem tętniczym krwi, z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej (odwodnienie, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipomagnezemia,hipokaliemia), z zaburzeniami czynności nerek, niewydolnością lewej komory i/lub osób ze znaczną, spowodowaną dużymi dawkami leków moczopędnych, u osób stosujących dietą ograniczającą spożycie soli, z wymiotami lub biegunką, a także chorych dializowanych. Należy zachować szczególną ostrożność w czasie leczenia u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą krążenia mózgowego (możliwość wystąpienia gwałtownego obniżenia ciśnienia krwi może wywołać zawał mięśnia sercowego lub udar mózgowy) oraz u pacjentów ze zwężeniem odpływowym szlaku lewej komory serca. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pochodzenia nerkowego z hemodynamicznie istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi; zwykle po odstawieniu preparatu wartości tych parametrów powracają do normy (u tych pacjentów w czasie pierwszych kilku tygodni leczenia należy odpowiednio często kontrolować czynność nerek). Nie należy stosować enalaprylu u pacjentów poddawanych dializie z użyciem błon o wysokim przepływie, u chorych poddawanych aferezie z użyciem siarczanu dekstranu, a także przed i w czasie odczulania na jad os i pszczół. Ostrożnie u pacjentów z alergią lub z dychawicą oskrzelową. Hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby (ryzyko wystąpienia śpiączki wątrobowej w przypadku nawet niewielkich zaburzeń równowagi elektrolitowej. Konieczna jest ostrożność u wszystkich chorych leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostało jeszcze zbadane.

Ciąża i laktacja
Preparaty Enap H i Enap HL są przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeżeli stosowanie preparatów w okresie karmienia piersią jest konieczne, należy przerwać karmienie gdyż leki te przenikają do mleka kobiecego.

Działania niepożądane
Bardzo często: oszołomienie, zmęczenie. Często: ból głowy, efekty ortostatycznej, niedociśnienie ortostatycznej, kaszel, nudności, kurcze mięśni, astenia. Niezbyt często: dna, bezsenność, senność, parestezje, nerwowość, zawroty głowy, szum w uszach, omdlenia, niedociśnienie, kołatanie serca, tachykardia, ból w klatce piersiowej, duszność, biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, zaparcia, suchość w jamie ustnej, wysypka, świąd, pocenie się,martwica skóry, łysienie, zespół Stevensa-Johnsona, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, bóle stawów, impotencja, zmniejszony popęd płciowy. Rzadko: neutropenia, podwyższenie hemoglobiny i hematokrytu, małopłytkowość, leukopenia, zahamowanie czynności szpiku, nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, zwiększenie stężenia mocznika kreatyniny w surowicy, zwiekszenie aktywności enzymów wątrobowych i zwiększenie stężenia bilirubiny w surowicy. Odnotowano również wystąpienie zespołu objawów: podwyższona temperatura, zapalenie błony surowiczej, zapalenie naczyń, bóle mięśniowe/zapalenia mięśni, bóle stawów/zapalenie stawów, dodatnie wyniki badań ANA, przyspieszenie OB, eozynofilia, leukocytoza.

Interakcje
Leczenie skojarzone z lekami oszczędzającymi potas (np. spironolaktonu, triametren czy amilorid), suplementami potasu i substytutami soli bogatych w potas, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wywołać hiperkaliemię. Jednoczesne podawanie preparatu z litem, może prowadzić do zatrucia litem (następuje zmniejszenie nerkowego klirensu litu. Hydrochlorotiazyd może nasilać odpowiedź na tubokurarynę. Jednoczesne stosowanie preparatu z diuretykami tiazydowymi, barbituranami, lekami narkotycznymi i pochodnymi fenotiazyny może nasilać efekt niedociśnienia ortostatycznego. Jednoczesne leczenie enalaprylem i lekami hamującymi układ beta-adrenergiczny, metyldopą lub blokerami kanałów wapniowych może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi. Stosowanie enalaprylu wraz z allopurinolem, cytostatykami, lekami immunosupresyjnymi, kortykosteroidami układowymi lub prokainamidem zwiększa możliwość wystąpienia leukopenii. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu z kortykosteroidami i ACTH, powoduje utratę elektrolitów, co może prowadzić do hipokaliemii. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny z enalaprylem zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Symaptykomimetyki oraz przewlekle stosowane NLPZ mogą osłabiać hipotensyjne działanie enalaprylu (działania takiego nie wykazano w przypadku stosowania enalaprylu z sulindakiem lub indometacyną). Ponadto, stosowanie enalaprylu z NLPZ powoduje działanie addycyjne zwiększając stężenie potasu w osoczu, a także może odwracalnie osłaniać czynność nerek. NLPZ mogą osłabiać moczopędne i przeciwnadcisnieniowe działanie hydrochlorotiazydu. Leki stosowane w nadkwaśności mogą zmniejszać biodostępność enalaprylu. Alkohol nasila hipotensyjny efekt preparatu. Jednoczesne stosowanie enalaprylu i leków przeciwcukrzycowych może wywołać hipoglikemię, konieczne może okazać się dostosowanie dawkowania. Pojedyncze dawki cholestyraminy i kolestipolu zmniejszają wchłanianie hydrochlorotiazydu z przewodu pokarmowego o odpowiednio 85% i 43%. Hydrochlorotiazyd może osłabiać reakcję na aminy presyjne.

Dawkowanie
Doustnie. Zazwyczaj 1 tabl. 1 raz na dobę, w razie konieczności dawkę można zwiększyć do 2 tabl. 1 raz na dobę. Leczenie lekami moczopędnymi należy przerwać 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Enap H lub Enap HL. U chorych z klirensem kreatyniny pomiędzy 0,5 ml/s i 1,3 ml/s, leczenie należy rozpocząć od odpowiednio dobranej dawki dwóch leków zawierających osobno enalapril i hydrochlorotiazyd.

Uwagi
Podczas leczenia należy kontrolować stężenie elektrolitów, mocznika i kreatyniny we krwi oraz obraz morfologii krwi, zwłaszcza na początku leczenia i u pacjentów, u których występuje zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. U niektórych chorych preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki. Lek należy odstawić przed planowanym zabiegiem chirurgicznym.