KFD.PL: Efevelon SR - Forum KFD.pl

Nazwa produktu leczniczego: Efevelon SR

Skład: Venlafaxinum
Postać farmaceutyczna: kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde
Dawka: 75 mg
Wielkość opakowania: 28 kaps. 30 kaps.
Podmiot odpowiedzialny: Actavis Group PTC ehf.
Wytwórca: Actavis Nordic A/S Dragenopharm Apotheker Puschl GmbH Farma-APS Produtos Farmaceuticos S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): DK, D, P



Działanie
Mechanizm przeciwdepresyjnego działania wenlafaksyny polega prawdopodobnie na wzmocnieniu aktywności neurotransmisyjnej w obrębie o.u.n. W badaniach przedklinicznych wykazano, że wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) - są silnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto wenlafaksyna jest słabym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. Wenlafaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych in vitro. Nie hamuje aktywności MAO.W badaniach in vitro stwierdzono, że wenlafaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych. Po podaniu doustnym wenlafaksyna prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Podlega efektowi pierwszego przejścia (głównie do aktywnego metabolitu ODV). Maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV we krwi występują odpowiednio w ciągu 5,5 h i 9 h. Pokarm nie wpływa na biodostępność wenlafaksyny i ODV. Stopień wiązania wenlafaksyny z białkami osocza wynosi 27% a ODV 30%. Stężenia wenlafaksyny i ODV w stanie stacjonarnym w osoczu osiągane są po 3 dniach. Około 87% dawki wenlafaksyny jest wydalane z moczem w ciągu 48 h w postaci niezmienionej (5%), w postaci niesprzężonej ODV (29%), sprzężonej ODV (26%) oraz innych nieaktywnych metabolitów (27%). T0,5 wenlafaksyny i ODV wynoszą odpowiednio 5 +/- 2 h i 11 +/- 2 h. U pacjentów dializowanych, z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby klirens wenlafaksyny i ODV ulega zmniejszeniu, a T0,5 jest wydłużony.

Wskazania
Epizody dużej depresji. Zapobieganie nawrotom epizodów dużej depresji. Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych. Leczenie fobii społecznej. Leczenie napadów paniki z agorafabią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO oraz okres 14 dni po odstawieniu nieodwracalnych inhibitorów MAO. Przyjmowanie wenalfaksyny musi być przerwane co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie obserwować pacjentów do czasu uzyskania wyraźnej remisji objawów depresji oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia (największe ryzyko samobójstwa). Należy uważnie obserwować pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, pacjentów, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znaczne nasilenie myśli samobójczych oraz pacjentów poniżej 25 lat. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym oraz u pacjentów z zachowaniami agresywnymi w wywiadzie. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku. Ostrożnie stosować u pacjentów z drgawkami w wywiadzie, ze świeżym zwałem mięśnia sercowego lub niestabilną chorobą wieńcową serca. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem ciężkich zaburzeń rytmu serca, należy przed zastosowaniem wenlafaksyny rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Ponadto preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki moczopędne lub ze zmniejszona objętością krwi krążącej, z jaskrą z wąskim kątem przesączania, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia jaskry z zamkniętym kątem, pacjentów z predyspozycjami do krwawień (w tym przyjmujących antykoagulanty i inhibitory płytek), zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których współistniejące choroby mogą ulec pogorszeniu w następstwie zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi (np. pacjenci z zaburzeniami czynności serca) lub przyspieszenia akcji serca. Wenlafaksyna nie jest wskazana w leczeniu otyłości, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami. Lek nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Preparat zawiera sacharozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją fruktozy, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedoborem sacharozy-izomaltazy. Czerwień koszenilowa zawarta w otoczce kapsułki może powodować reakcje nadwrażliwości.

Ciąża i laktacja
Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród. Wenlafaksyna może być stosowana w ciąży jedynie w przypadku, gdy spodziewane korzyści z leczenia są większe niż prawdopodobne ryzyko. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka matki - należy podjąć decyzję czy zaprzestać karmienia piersią, czy odstawić lek, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z terapii lekiem.

Działania niepożądane
Bardzo często: suchość błony śluzowej jamy ustnej, ból głowy, nudności, nadmierna potliwość. Często: zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zmniejszenie masy ciała, niezwykłe sny, obniżone libido, zawroty głowy, wzmożone napięcie mięśniowe, bezsenność, nerwowość, parestezje, uspokojenie polekowe, drżenie, splątanie, depersonalizacja, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, zaburzenia widzenia, nadciśnienie, rozszerzenie naczyń (głównie uderzenia krwi do głowy/nagłe zaczerwienienie), kołatanie serca, ziewanie, anoreksja, zaparcia, wymioty, zaburzenia ejakulacji, brak orgazmu, impotencja, zaburzenia krwawienia miesiączkowego (w tym nasilenie krwawienia, krwotok miesiączkowy, krwotok maciczny), zaburzenia oddawania moczu (głównie trudności z rozpoczęciem mikcji, częstomocz), astenia, dreszcze. Niezbyt często: wybroczyny, krwawienia z przewodu pokarmowego, zwiększenie masy ciała, apatia, omamy, skurcze miokloniczne mięśni, pobudzenie, zaburzenia koordynacji i równowagi, zaburzenia smakowe, szumy uszne, hipotonia ortostatyczna, omdlenia, tachykardia, bruksizm, biegunka, wysypka, łysienie, zaburzenia orgazmu u kobiet, zatrzymanie moczu, reakcje nadwrażliwości na światło. Rzadko: akatyzja, drgawki, reakcje maniakalne. Ponadto obserwowano: krwawienie z błon śluzowych, wydłużony czas krwawienia, trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość plastyczna, neutropenia, pancytopenia, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, hiponatremia, zapalenie wątroby, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwiększone stężenie prolaktyny we krwi, złośliwy zespól neuroleptyczny, zespół serotoninowy, majaczenie, reakcje pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskineza), dyskineza późna, myśli i zachowania samobójcze, jaskra zamkniętego kąta, niedociśnienie, wydłużenie odstępu QT, migotanie komór, częstoskurcz komorowy (w tym torsade de pointes), eozynofilia płucna, zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespó Stevensa-Johnsona, rabdomioliza, anafilaksja. W badaniach klinicznych zachowania samobójcze oraz wrogość (agresja, zachowania buntownicze, gniew) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie otrzymującej placebo. Odstawienie leku (zwłaszcza nagłe) może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych tj.: zawrotów głowy, zaburzeń czucia (w tym parestezji), zaburzeń snu (w tym bezsenności i koszmarów sennych), pobudzenia lub niepokoju, nudności i (lub) wymiotów, drżenia, bólów głowy i objawów grypopodobnych.

Interakcje
Ze względu na ryzyko zespołu sertoninowego nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, odwracalnymi, selektywnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid, leczenie nie jest zalecane. Nie wolno rozpoczynać stosowania wenlafaksyny przez co najmniej 14 dni od zakończenia podawania nieodwracalnych inhibitorów MAO; w przypadku odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO przerwa może być krótsza niż 14 dni. Stosowanie inhibitorów MAO można rozpocząć po upływie co najmniej 7 dni od zakończenia leczenia wenlafaksyną. Linezolid (odwracalny, nieselektywny inhibitor MAO) nie powinien być podawany łącznie z wenlafaksyną (obserwowano drżenia mięśni, skurcze miokloniczne, nadmierną potliwość, nudności, wymioty, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, hipertermię z objawami przypominającymi złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki i zgon). Ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na układ serotoninergicznych neuroprzekaźników, m.in.: tryptany, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, lit, sybutramina, tramadol, preparaty dziurawca zwyczajnego leki osłabiające metabolizm serotoniny. Jeśli leczenie wenlafaksyną w skojarzeniu z SSRI, SNRI lub agonistą receptora serotoninowego (tryptan) jest klinicznie uzasadnione, pacjenta należy uważne obserwować, zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku zwiększania dawki. Stosowanie wenlafaksyny jednocześnie z prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy tryptofanu) nie jest zalecane. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z innymi lekami oddziaływującymi na o.u.n. Wenlafaksyna nie nasila zaburzenia funkcji umysłowych i motorycznych wywołanych przez etanol, jednak w trakcie leczenia wenlafaksyną należy unikać spożywania alkoholu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. atazanawir, klarytromycyna, indynawir, itrakonazal, worykonazol, posakonazol, ketokonazol, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitramycyna) i wenlafaksyny może zwiększać stężenie wenlafaksyny i O-demetylowenlafaksyny. Podczas jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i litu nie zaobserwowano wzajemnego wpływu na farmakokinetykę i farmakokinetykę. Wenlafaksyna nie wpływa na metabolizm imipraminy i jej metabolitu, odnotowano zależne od dawki zwiększenie o 2,5-4,5 razy wartości AUC 2-hydroksydezypraminy podczas podawania wenlafaksyny w dawce 75-150 mg na dobę (podczas łącznego stosowania należy zachować szczególną ostrożność). Jednoczesne podawanie wenlafaksyny i haloperidolu powodowało zmniejszenie całkowitego klirensu nerkowego haloperidolu, zwiększenia AUC i Cmax dla haloperidolu, bez zmiany okresu póltrwania haloperydolu. Wenlafaksyna powoduje zwiększenie wartości AUC rysperydonu o 50%, ale tylko nieznacznie oddziaływuje na profil farmakokinetyczny całkowitej aktywnej frakcji (rysperydon i 9-hydroksyrysperydon). Podczas łącznego stosowania wenlafaksyny i metoprololu zwiększa się stężenie metoprololu we krwi o ok. 30-40%. Badania farmakokinetyki indynawiru wykazały zmniejszenie wartości AUC o 28% oraz zmniejszenie wartości Cmax o 36% dla indynawiru.

Dawkowanie
Doustnie. Epizody dużej depresji. Dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można dalej zwiększać do dawki maksymalnej 375 mg na dobę (dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2 tyg. lub dłuższych, ale nie krótszych niż 4 dni). W przypadkach uzasadnianych klinicznie wynikających z ciężkości objawów, zwiększanie dawki może odbywać się w krótszych odstępach, ale nie krótszych niż 4 dni. Długoterminowe leczenie może być również odpowiednie w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. W większości przypadków dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji jest taka sama jak dawka stosowana w leczeniu zaburzeni depresyjnych. Stosowanie leków przeciwdepresyjnych powinna być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy ad czasu osiągnięcia remisji. Uogólnione zaburzenia lękowe. Dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę. Przy braku odpowiedzi klinicznej dawkę można stopniowo zwiększać, w odstępach ok. 2 tyg. lub dłuższych, do dawki maksymalnej 225 mg na dobę. Czas leczenia wynosi zwykle kilka miesięcy. Fobia społeczna. zalecana dawka to 75 mg raz na dobę. Brak dowodów, że większe dawki przynoszą dodatkowe korzyści. Przy braku odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć do 225 mg na dobę, w odstępach 2 tyg. lub dłuższych. Czas leczenia wynosi zwykle kilka miesięcy. Napady paniki. Zalecana dawka wynosi 37,5 mg na dobę przez 7 dni. Następnie dawkę należy zwiększyć do 75 mg na dobę. Przy braku odpowiedzi klinicznej dawkę można zwiększyć do 225 mg na dobę, w odstępach 2 tyg. lub dłuższych. Czas leczenia wynosi zwykle kilka miesięcy. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby całkowita dawka dobowa powinna być zmniejszona o 50% - dawkowanie ustala się indywidualnie. Brak danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby - należy zachować szczególną ostrożność, rozważyć zmniejszenie dawki o więcej niż 50%. W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50% - dawkowanie ustala się indywidualnie. Pacjenci leczeni wenlafaksyną w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu, mogą zostać przestawieni na wenlafaksynę w postaci kaps. o przedł. uwalnianiu, po dobraniu dawki równoważnej, np. pacjenci przyjmujący wenlafaksynę w postaci tabl. o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg 2 razy na dobę, mogą zastać przestawieni na wenlafaksynę w postaci kaps. o przedł. uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę, dawkowanie należy dostosować indywidualnie. Zaleca się przyjmowanie preparatu podczas posiłku, mniej więcej o tej samej porze. Kapsułki należy połykać w całości i popijać płynem (kapsułek nie należy dzielić, kruszyć, żuć lub rozpuszczać). Preparat należy podawać raz na dobę, mniej więcej o tej samej porze, rano lub wieczorem.

Uwagi
Należy unikać nagłego odstawiania preparatu; dawkę należy zmniejszać stopniowo przez co najmniej 1-2 tyg. Podczas leczenia należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze a podczas długotrwałego leczenia stężenie cholesterolu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i wykonywania zadań wymagających precyzji. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.