Nazwa produktu leczniczego: Dilatrend

Skład: Carvedilolum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 12,5 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 50 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Roche Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Roche Polska Sp. z o.o.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Nieselektywny lek β-adrenolityczny o działaniu rozszerzającym naczynia i przeciwutleniającym. Działanie rozszerzające naczynia jest wynikiem selektywnego blokowania receptorów α1-adrenergicznych. Karwedilol jest racemiczną mieszaniną dwóch stereoizomerów: oba enancjomery mają zdolność blokowania receptorów α1, lewoskrętny enancjomer jest odpowiedzialny za blokowanie receptorów β-adrenergicznych. Poprzez działanie naczyniorozszerzające karwedilol powoduje zmniejszenie oporu obwodowego, a poprzez blokadę receptorów β prowadzi do zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron. W efekcie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym dochodzi do obniżenia ciśnienia krwi bez zwiększenia całkowitego oporu obwodowego obserwowanego w przypadku leków o działaniu wyłącznie β-adrenolitycznym; czynność serca ulega nieznacznemu zwolnieniu; przepływ przez nerki, czynność nerek i przepływ obwodowy się nie zmieniają. U pacjentów z chorobą niedokrwienną karwedilol wykazuje działanie przeciwniedokrwienne i przeciwdławicowe oraz zmniejsza obciążenie wstępne i następcze. U pacjentów z zaburzoną czynnością lewej komory lub przewlekłą niewydolnością serca preparat wpływa korzystnie na parametry hemodynamiczne, poprawia frakcję wyrzutową i wielkość lewej komory. Karwedilol nie wpływa na profil lipidowy osocza; nie zaburza równowagi elektrolitowej. Całkowita biodostępność karwedilolu wynosi około 25%. Maksymalne stężenie we krwi występuje w ciągu około 1 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w 98-99%. Jest metabolizowany w wątrobie, częściowo do aktywnych metabolitów. Średni T0,5 wynosi 6-10 h. Wydalany jest głównie z żółcią, w mniejszym stopniu z moczem.

Wskazania
Stabilna postać łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej przewlekłej niewydolności serca, jako lek wspomagający leczenie standardowe, tj. inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi i digoksyną u pacjentów z prawidłową objętością wewnątrznaczyniową. Nadciśnienie tętnicze. Profilaktyka stabilnej dusznicy bolesnej. Zaburzenia czynności lewej komory serca po ostrym zawale mięśnia sercowego (LVEF ≤40%).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Znaczna retencja płynów lub przeciążenie serca wymagające dożylnego podawania leków o działaniu inotropowym dodatnim. Choroby dróg oddechowych przebiegające z obturacją. Zaburzenia czynności wątroby. Stany skurczowe oskrzeli lub astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komowory IIst.lub IIIst. (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym na stałe stymulatorem serca), ciężka bradykardia (<50 uderzeń/min), wstrząs kardiogenny, zespół chorej zatoki (w tym blok zatokowo-przedsionkowy), ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <85 mmHg), kwasica metaboliczna i guz chromochłonny (z wyjątkiem pacjentów skutecznie leczonych α-adrenolitykami).

Środki ostrożności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca podczas zwiększania dawki preparatu może dojść do nasilenia objawów niewydolności serca lub retencji płynów; należy wówczas dostosować dawkę leku moczopędnego i nie zwiększać dawki karwedilolu, aż do uzyskania stabilizacji stanu klinicznego pacjenta. Może być konieczne zmniejszenie dawki karwedilolu lub czasowe przerwanie jego podawania. Po ustabilizowaniu się stanu klinicznego pacjenta istnieje możliwość ponownego zwiększenia dawki. Nie zaleca się stosowania karwedilolu u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną ze względu na ryzyko maskowania wczesnych objawów ostrej hipoglikemii. U pozostałych pacjentów z cukrzycą podczas rozpoczynania leczenia karwedilolem lub zwiększania jego dawki wskazana jest systematyczna kontrola stężenia glukozy we krwi i odpowiednie dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, rozsianymi miażdżycowymi zmianami naczyniowymi i (lub) niewydolnością nerek obserwowano pogorszenie czynności nerek - podczas zwiększania dawki preparatu zaleca się monitorowanie czynności nerek, a w przypadku jej pogorszenia należy przerwać leczenie lub zmniejszyć dawkę leku. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy, bradykardią (należy zmniejszyć dawkę karwedilolu przy wartości <55 uderzeń/min), dusznicą bolesną typu Prinzmetala, skłonnością do stanów skurczowych oskrzeli, u pacjentów z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie lub będących w trakcie odczulania, u pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego pod postacią zespołu Raynauda. Ostrożnie stosować u pacjentów z podejrzeniem guza chromochłonnego nadnerczy. U pacjentów z guzem chromochłonnym przed zastosowaniem leku β-adrenolitycznego należy rozpocząć podawanie α-adrenolityku. U pacjentów z łuszczycą związana z podawaniem β-adrenolityków, preparat można podawać jedynie po ocenieniu korzyści do ryzyka. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci poniżej 18 lat. Ze względu na zawartość laktozy nie należy stosować u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na zawartość sacharozy nie należy stosować u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazo-izomaltazy.

Ciąża i laktacja
Preparat nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że spodziewane korzyści z leczenia przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ łożyskowy, co może być przyczyną wewnątrzmacicznej śmierci płodu, urodzenia niedojrzałego płodu lub porodu przedwczesnego. Karwedilol przenika przez barierę łożyska. Podczas stosowania innych leków o działaniu blokującym receptory α- i β-

Działania niepożądane
U pacjentów z niewydolnością serca mogą wystąpić: bardzo często (≥1/10) - ból i zawroty głowy, osłabienie; często - zwiększenie masy ciała, hipercholesterolemia, u pacjentów z cukrzycą obserwuje się także hiperglikemię, hipoglikemię i pogorszenie tolerancji glukozy, bradykardia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie, obrzęki, nudności, biegunka i wymioty, zaburzenia widzenia; niezbyt często (≥1/100, <1/10) - omdlenia, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca podczas zwiększania dawki leku; rzadko (≥1/10 000, <1/1000) - trombocytopenia, ostra niewydolność nerek i zaburzenia czynności nerek u pacjentów z rozsianymi zmianami naczyniowymi i (lub) nieprawidłową czynnością nerek; w pojedynczych przypadkach - leukopenia. Ponadto obserwowano zapalenie skóry i nadmierną potliwość. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, dusznicą bolesną i zaburzeniami czynności lewej komory po ostrym zawale serca: często - ból i zawroty głowy, zmęczenie, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, astma i duszność (u predysponowanych chorych), nudności, ból brzucha, biegunka, bóle kończyn, zmniejszenie wydzielania łez; niezbyt często - obniżenie nastroju, zaburzenia snu, parestezje, osłabienie, omdlenia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia krążenia obwodowego (ziębnięcie kończyn, choroby naczyń obwodowych, zaostrzenie chromania przestankowego, objaw Raynauda), blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa (włącznie z bólem w klatce piersiowej), objawy niewydolności serca, obrzęki obwodowe, zaparcie, wymioty, reakcje skórne (m.in. wysypka alergiczna, zapalenie skóry, pokrzywka, świąd, zmiany podobne do liszaja płaskiego), nadmierne pocenie się, zmiany łuszczycowe, impotencja, zaburzenia widzenia; rzadko: niedrożność nosa, świsty i objawy grypopodobne, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia oddawania moczu, podrażnienie oczu. W pojedynczych przypadkach obserwowano trombocytopenię, leukopenię, zmiany aktywności transaminaz we krwi i reakcje nadwrażliwości. Możliwe jest ujawnienie utajonej cukrzycy, pogorszenie przebiegu już istniejącej cukrzycy, zaburzenia glikemii. Karwedilol może zmniejszać wydzielanie łez.

Interakcje
Karwedilol nasila działanie leków hipotensyjnych lub leków wykazujących działanie hipotensyjne jako efekt niepożądany. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami zmniejszającymi stężenie katecholamin (rezerpinia, inhibitor MAO) może wystąpić hipotonia i (lub) znaczna bradykardia (zaleca się monitorowanie pacjentów). Podczas stosowania w skojarzeniu z antagonistą wapnia (np. werapamilem lub diltiazemem) lub lekami przeciwarytmicznymi klasy I mogą wystąpić zaburzenia przewodnictwa (należy monitorować EKG i ciśnienie tętnicze, nie podawać wymienionych leków dożylnie). Karwedilol może nasilać działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych - zaleca się systematyczną kontrolę stężenia glukozy we krwi. Podczas jednoczesnego stosowania z digoksyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym może dochodzić do zwiększenia stężenia digoksyny we krwi o ok. 16% (należy kontrolować stężenie digoksyny we krwi podczas rozpoczynania leczenia, zwiększania dawki i przerywania leczenia karwedilolem) oraz do wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W przypadku leczenia skojarzonego karwedilolem i klonidyną karwedilol należy odstawić na kilka dni przed rozpoczęciem stopniowego zmniejszania dawki klonidyny. Ryfampicyna i inne leki zwiększające aktywność oksydaz wątrobowych mogą zmniejszać stężenie karwedilolu we krwi, natomiast cymetydyna i inne preparaty zmniejszające aktywność oksydaz wątrobowych zwiększają jego stężenie we krwi. Z anestetykami może wystąpić synergizm ujemnego działania inotropowego. Karwedilol może zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi - zalecane jest kontrolowanie stężenia cyklosporyny i na tej podstawie indywidualne ustalanie jej dawkowania. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przewlekłą niewydolnością serca leczonych digoksyną, lekami moczopędnymi i (lub) inhibitorem ACE, karwedilol należy stosować ostrożnie, ponieważ zarówno digoksyna, jak i karwedilol zwalniają przewodzenie przedsionkowo-komorowe.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Objawowa, przewlekła niewydolność serca. W chwili rozpoczynania leczenia preparatem stan chorego powinien być stabilny, bez potrzeby stosowania dożylnych leków moczopędnych i cech dużego przewodzenia. U chorych z zaawansowaną niewydolnością serca (klasa NYHA III i IV) o nieznanej przyczynie, ze względnymi przeciwwskazaniami (objawową bradykardią lub niskim ciśnieniem tętniczym), podejrzeniem astmy lub ciężkiej choroby płuc oraz u chorych z nietolerancją małych dawek, lub u których uprzednio zaprzestano stosowania β-adrenolityku z powodu objawów podmiotowych - leczenie preparatem powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą specjalistyczną, najlepiej w warunkach szpitalnych. U chorych leczonych inhibitorami ACE i (lub) lekami moczopędnymi i (lub) digoksyną, dawkowanie tych leków powinno zostać` ustalone przed rozpoczęciem podawania karwedilolu. Dawka początkowa wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tyg. W przypadku dobrej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać w odstępach nie krótszych niż 2 tyg. do dawki 6,25 mg 2 razy na dobę, następnie 12,5 mg 2 razy na dobę, aż do dawki 25 mg 2 razy na dobę. Dawka powinna być zwiększana do największej tolerowanej przez pacjenta. Dawka maksymalna u wszystkich pacjentów z ciężką niewydolnością serca oraz u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca o mc. <85 kg wynosi 25 mg 2 razy na dobę. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca o mc. >85 kg zalecana dawka maksymalna wynosi 50 mg 2 razy na dobę. U pacjentów z ciśnieniem skurczowym <100 mmHg, podczas zwiększania dawki preparatu może wystąpić pogorszenie czynności nerek i (lub) serca. Z tego powodu przed każdym zwiększeniem dawki należy u tych pacjentów kontrolować czynność nerek, a także ocenić czy występują objawy nasilenia niewydolności serca lub związane z rozszerzeniem naczyń krwionośnych. Przejściowe nasilenie niewydolności serca, objawy związane z rozszerzeniem naczyń krwionośnych lub retencję płynów można skorygować dostosowując dawkę leku moczopędnego lub inhibitora ACE, albo modyfikując lub czasowo przerywając leczenie karwedilolem. W omawianej grupie pacjentów dawki karwedilolu nie należy zwiększać do chwili stabilizacji stanu klinicznego. W przypadku przerwania terapii preparatem na okres dłuższy niż 2 tyg. leczenie należy rozpocząć ponownie od dawki 3,125 mg 2 razy na dobę, następnie zwiększać dawkę zgodnie z przedstawionymi powyżej zaleceniami. Nadciśnienie tętnicze. Dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie dawkę należy zwiększyć do 25 mg raz na dobę. U większości pacjentów jest to dawka wystarczająca, jednak w razie konieczności może zostać zwiększona do dawki maksymalnej 50 mg raz na dobę lub w dawkach podzielonych. Dawkę leku należy zwiększać w odstępach nie krótszych niż 2 tyg. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa wynosi 12,5 mg na dobę, w przypadku braku zadowalającego efektu, dawkę można stopniowo zwiększać do zalecanej maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg, podawanej raz na dobę lub w dawkach podzielonych. Dusznica bolesna. Dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie zalecana dawka wynosi 25 mg 2 razy na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg w dawkach podzielonych. U pacjentów z ciśnieniem tętniczym skurczowym >100 mmHg i ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki leku. Zaburzenia czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia serca. Leczenie można rozpocząć u pacjentów, których stan hemodynamiczny jest stabilny i nie stwierdza się retencji płynów. W badaniu klinicznym leczenie było rozpoczynane od 3 do 21 dni od wystąpienia ostrego zawału serca. U pacjentów po przebytym nawale serca z zaburzeniami czynności lewej komory dawka początkowa wynosi 6,25 mg 2 razy na dobę. Po podaniu pierwszej dawki pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez 3 h. Dawkę należy zwiększać co 3-10 dni do dawki 12,5 mg 2 razy na dobę, a następnie do dawki 25 mg 2 razy na dobę. U pacjentów nietolerujących dawki początkowej 6,25 mg 2 razy na dobę, należy ją zmniejszyć do dawki 3,125 mg 2 razy na dobę i stosować taką dawkę przez 3-10 dni. Jeżeli dawka ta będzie dobrze tolerowana, należy ją zwiększyć do dawki 6,25 mg 2 razy na dobę, a następnie stopniowo do dawki 25 mg 2 razy na dobę. Dawka powinna być zwiększana do największej tolerowanej przez pacjenta.
Tabletki należy popijać płynem. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca powinni przyjmować lek w czasie posiłku.

Uwagi
Preparat należy odstawiać stopniowo (w ciągu 1-2 tyg.), zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.