Depresja, chociaż znana jest od stuleci i dotknęła tysiące ludzi, dopiero od niedawna jest bardziej akceptowana społecznie. Niewątpliwie duże znaczenie w zaakceptowaniu depresji jako choroby miały liczne kampanie społeczne zachęcające do niebagatelizowania objawów.


Co to jest depresja?

Zaliczana jest do chorób związanych z zaburzeniami nastroju. W przeciwieństwie jednak do depresji dwubiegunowej, w której występują okresy manii (radosnego podniecenia), depresja jednobiegunowa łączy się tylko z silnie obniżonym nastrojem oraz ogólnym obniżeniem poziomu aktywności zarówno pod względem czynności codziennych, jak i na poziomie aktywności poznawczej (np. obniżenie koncentracji).


Pierwsze wzmianki o tej chorobie pochodzą już z czasów starożytnych. Opis depresji możemy znaleźć np. w dziełach Homera czy Hipokratesa.


Typy depresji

Istnieje wiele rodzajów depresji. Klasyfikacja ICD-10 (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych) wyróżnia:

* zaburzenia afektywne dwubiegunowe,
* zaburzenia afektywne jednobiegunowe,
* epizody depresyjne (trwają krócej niż dwa lata),
* zaburzenia depresyjne nawracające (powtarzające się epizody depresyjne, w tym depresja endogenna i egzogenna),
* dystymie.



Poniższe informacje dotyczą przede wszystkim depresji jednobiegunowej. Choroba afektywna dwubiegunowa, w przebiegu której występuje epizod depresji, opisana jest oddzielnie na naszym portalu.


Depresja endogenna bywa określana również jako depresja ciężka, duża czy też epizod depresyjny o znacznym nasileniu. Nazwa endogenna nawiązuje do domniemanego źródła obniżenia nastroju. Zazwyczaj nie można wskazać konkretnej przyczyny pojawienia się choroby. Może być uwarunkowana biologicznie. W przypadku depresji endogennej konieczna jest farmakoterapia, a nawet hospitalizacja.


Depresja egzogenna (inaczej reaktywna) pojawia się w odpowiedzi na doznane stresy i ciężkie wydarzenia życiowe. Trzeba jednak zaznaczyć, że żałoba po śmierci bliskiej osoby nie jest zaliczana do depresji egzogennej, chyba że obniżenie nastroju i inne objawy przedłużają się w stan permanentny i powodują negatywne zmiany w życiu chorego.


Depresja sezonowa – należy do zaburzeń depresyjnych nawracających, częściej pojawia się u kobiet niż u mężczyzn, początek zazwyczaj przypada na przełom jesieni i zimy (rzadziej na przełomie zimy i wiosny). Niektórzy badacze łączą depresje sezonową z depresją dwubiegunową. Jest częstsza u osób młodych, a jej występowanie zazwyczaj wiąże się z małą ilością słońca. Cierpiący na depresję sezonową sprawiają wrażenie sennych (istotnie więcej śpią), pozbawionych energii, nie podejmują aktywności, mają zaostrzony apetyt. W kontakcie z chorym dominuje poczucie bierności i apatii. W związku z teoriami na temat połączenia depresji sezonowej oraz ilości słońca, stosuje się fototerapię.


Dystymie – są to przewlekłe (dłużej niż 2 lata) zaburzenia nastroju, znów występujące częściej u kobiet niż u mężczyzn. Objawy dotyczą złego samopoczucia fizycznego (różnego rodzaju bóle) i psychicznego, ze znaczną przewagą emocji negatywnych: smutku, złości, lęku. Pacjenci są napięci, apatyczni, nisko oceniają własne możliwości. Cechą charakterystyczną depresji przewlekłych jest nieustające, subiektywne poczucie zmęczenia i osłabienia. Początek i przebieg dystymicznych zaburzeń nastroju nie jest tak gwałtowny jak w przypadku dużej depresji, chociaż nie sposób nie dostrzec zachowania chorego i jego wycofania z życia społecznego (praca, kontakty interpersonalne).


Depresja poporodowa – w klasyfikacji ICD-10 jest osobnym zaburzeniem, poza wyżej przytoczoną klasyfikacją depresji. Depresja poporodowa dotyka matek, tuż po porodzie. Często bywa mylona z tzw. baby blues, czyli wahaniami nastroju przypominającymi objawy depresji. Młoda matka jest zmęczona, smutna, płacze, nie ma siły na zajmowanie się dzieckiem, często nie cieszy się maluchem. Baby blues trwa zazwyczaj kilkanaście dni (ok. dwóch tygodni) i związany jest ze znacznymi zmianami hormonalnymi w okresie ciąży, a także już po urodzeniu dziecka. Może się jednak zdarzyć, że stany depresyjne nie mijają po dwóch tygodniach, obniżony nastrój wciąż się utrzymuje, a stosunek do dziecka jest raczej negatywny (obojętność, myśli o krzywdzie dziecka). Nieodzowna wtedy staje się konsultacja z lekarzem psychiatrą.
Objawy depresji
Informacje przedstawione w tym artykule mają na celu jedynie poszerzanie wiedzy medycznej, nie stanowią natomiast jakiejkolwiek porady medycznej. W celu prawidłowej diagnozy swojego stanu zdrowia skonsultuj się z lekarzem.
Autor: lek. Szymon Zimirski
Ostatnia aktualizacja: 2011-01-18
Referencje


Kilka słów od siebie prawdziwa depresja umiarkowana czy ciężka zawsze musi być leczona farmakologicznie.
depresja to obniżenie nastroju typu chorobowego a nie upośledzenie psychiczne stereotypy.
Najistotniejszą rzeczą jest farmakoterapia wyrózniamy podział leków przeciwdepresyjnych na SSRI, SNRI , TLPD, RIMAO czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne atypowe tianpetyna czy tranzadon.
pomocniczo benzodwuazepiny, hydroksyzyna niektóre neuroleptyki jak np pernazyna, chloropotyksen.

Opis niektórych leków


Escitalopram (łac. Escitalopramum) – organiczny związek chemiczny, S-enancjomer citalopramu, który jest dotychczas najbardziej selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny. Wprowadzony do lecznictwa światowego w 2001 roku przez duńską firmę H. Lundbeck. Znalazł zastosowanie jako lek przeciwdepresyjny w leczeniu stanów o dużym nasileniu, przebiegających z lękiem, z agorafobią lub bez agorafobii. W porównaniu z citalopramem działanie escitalopramu jest silniejsze, a działania niepożądane pojawiają się rzadziej. Różni się od citalopramu bardziej wybiórczym działaniem hamującym wychwyt zwrotny serotoniny. Nie wykazuje powinowactwa lub wykazuje bardzo niewielkie powinowactwo do wielu receptorów, w tym receptorów 5-HT1A, 5-HT2, receptorów dopaminergicznych D1 i D2, receptorów adrenergicznych ɑ1, ɑ2 i ß oraz receptorów histaminowych H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych.

WSKAZANIA


Escitalopram jest w Polsce zarejestrowany do leczenia depresji, lęku napadowego (z agorafobią lub bez), lęku społecznego (fobii społecznej) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego.




Paroksetyna (ATC: N06 AB 05, łac. Paroxetinum) – lek przeciwdepresyjny (tymoleptyk) z grupy SSRI, silny wybiórczy inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny.

Wprowadzona na rynek w 1990 przez koncern farmaceutyczny SmithKline Beecham.
Spis treści
[ukryj]

* 1 Mechanizm działania
* 2 Wskazania
* 3 Objawy uboczne
* 4 Interakcje
* 5 Przeciwwskazania
* 6 Środki ostrożności
* 7 Uwagi
* 8 Postacie handlowe
* 9 Przypisy

Mechanizm działania[edytuj]

Według modelu biologicznego objawy depresji mogą być spowodowane obniżeniem poziomu monoamin biogenicznych (głównie noradrenaliny) lub zmianą czułości receptorów noradrenaliny i serotoniny[3]. Paroksetyna jest jednym z najsilniejszych i najbardziej wybiórczych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (5-hydroksytryptaminy)[4]. Wydłuża ona czas działania serotoniny w szczelinie synaptycznej, nasila i przedłuża efekty pobudzenia przez nią postsynaptycznych receptorów serotoninergicznych typu 5-HT2A, 5-HT2C, 5-HT3 i 5-HT4. Efektem zwiększenia pobudliwości w układzie serotoninergicznym jest ogólna poprawa nastroju, która pojawia się po kilkunastu dniach stosowania leku.
Wskazania[edytuj]

Lek stosowany w leczeniu: depresji, depresji lękowej, zespołu natręctw, lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii, fobii społecznej, lęku uogólnionego. Paroksetyna znajduje zastosowanie także w podtrzymywaniu remisji tych schorzeń. Paroksetyna jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych o średnim nasileniu i ciężkim nasileniu, także z objawami lęku. Jest lekiem bezpiecznym stosowanym w depresji u ludzi w wieku podeszłym. Daje też dobre rezultaty w leczeniu nerwicy natręctw, fobii społecznej, napadów paniki.
Objawy uboczne[edytuj]

Nudności, osłabienie libido, spłycenie snu, wymioty, suchość w ustach, nadmierna potliwość, brak apetytu, senność, bóle głowy, obniżenie progu drgawkowego, lęki, pobudzenie, niekiedy podwyższenie poziomu prolaktyny.

Możliwe jest również wystąpienie PSSD.
Interakcje[edytuj]

Jednoczesne podawanie paroksetyny i leków serotoninergicznych (w tym inhibitorów MAO, L-tryptofanu, tryptanów, tramadolu, linezolidu, leków z grupy SSRI, soli litu i preparatów zawierających ziele dziurawca) może prowadzić do wystąpienia objawów związanych z zespołem serotoninowym. Wymagana jest ścisła kontrola i zachowanie ostrożności podczas skojarzonego leczenia paroksetyną i tymi lekami.

Farmakokinetyka i metabolizm paroksetyny mogą być zaburzone przez indukcję lub hamowanie aktywności enzymów metabolizujących leki. W przypadku podawania paroksetyny w skojarzeniu ze środkami hamującymi aktywność enzymów metabolizujących leki, należy pamiętać aby zalecane dawki paroksetyny mieściły się w dolnym zakresie dawkowania. Nie ma potrzeby modyfikowania początkowej dawki paroksetyny w przypadku jednoczesnego podawania z lekami indukującymi enzymy metabolizujące leki (np. karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina); późniejsze zmiany dawki paroksetyny powinny być dokonywane na podstawie oceny jego skuteczności i tolerancji przez pacjenta.

Leczenie paroksetyną powoduje znaczne zwiększenie stężenia procyklidyny we krwi. Jeśli dojdzie do wystąpienia objawów przeciwcholinergicznych, dawkę procyklidyny należy zmniejszyć. U pacjentów z padaczką leczonych karbamazepiną, fenytoiną lub walproinianem, jednoczesne podawanie paroksetyny nie wpływało na parametry farmakokinetyczne i farmakodynamiczne leków przeciwpadaczkowych.

Paroksetyna wyraźnie hamuje aktywność izoenzymu CYP2D6, co może prowadzić do zwiększenia stężenia we krwi innych jednocześnie podawanych leków, metabolizowanych przez ten izoenzym, np. trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (np. klomipramina, nortryptylina i dezypramina), neuroleptyków z grupy pochodnych fenotiazyny (np. perfenazyna, tiorydazyna), rysperydonu, leków przeciwarytmicznych z grupy 1c (np. propafenon, flekainid) i metoprololu.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania paroksetyny i metoprololu podawanego w niewydolności serca ze względu na jego wąski indeks terapeutyczny w tym wskazaniu. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i doustnych leków przeciwzakrzepowych może prowadzić do zwiększenia działania przeciwzakrzepowego i ryzyka krwawienia – należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i NLPZ lub kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia.

Zalecana jest ostrożność u pacjentów stosujących leki z grupy SSRI z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na czynność płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne – klozapina, fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, inhibitory COX-2).
Przeciwwskazania[edytuj]

Nadwrażliwość na paroksetynę lub pozostałe składniki preparatu. Paroksetyna jest przeciwwskazana do jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO. Leczenie paroksetyną może być rozpoczęte po 2 tyg. od zakończenia stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO, lub co najmniej po 24 h od zakończenia stosowania odwracalnych inhibitorów MAO, np. moklobemidu. Nie należy rozpoczynać leczenia inhibitorami MAO przed upływem co najmniej 1 tygodnia od przerwania leczenia paroksetyną. Nie należy stosować paroksetyny jednocześnie z tiorydazyną.
Środki ostrożności[edytuj]

Paroksetyny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu obserwowanego w badaniach klinicznych zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i wrogości podczas stosowania leku w tej grupie wiekowej. Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstwa, ryzyko to utrzymuje się do czasu wystąpienia wyraźnej remisji – w przypadku braku poprawy w pierwszych lub następnych tygodniach leczenia, pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą aż do czasu, kiedy wystąpi poprawa.

Podczas leczenia pacjentów z innymi niż depresja zaburzeniami psychicznymi, należy zachować podobne środki ostrożności jak w przypadku leczenia pacjentów z epizodem depresji. Pacjenci z dużym ryzykiem wystąpienia myśli i prób samobójczych, z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, lub ci, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znacznego stopnia nasilenie myśli samobójczych, powinni podczas leczenia pozostawać pod ścisłą kontrolą.

Wśród młodych dorosłych pacjentów w wieku 18-29 lat występuje możliwość zwiększonego ryzyka zachowań związanych z samobójstwem – osoby te podczas leczenia powinny pozostawać pod ścisłą kontrolą. Z powodu ryzyka wystąpienia zespołu serotoninowego nie należy stosować paroksetyny w leczeniu skojarzonym z prekursorami serotoniny (np. L-tryptofan, oksytryptan). Należy zachować ostrożność podczas stosowania paroksetyny u pacjentów z manią w wywiadzie. Należy przerwać leczenie preparatem w przypadku wystąpienia epizodu manii.

Zalecana jest ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby, z cukrzycą, padaczką, z jaskrą z wąskim kątem przesączania lub jaskrą w wywiadzie, z zaburzeniami serca, u pacjentów z ryzykiem wystąpienia hiponatremii, np. z powodu jednocześnie stosowanych leków i marskości.

Doświadczenie kliniczne dotyczące równoczesnego stosowania preparatu i leczenia elektrowstrząsami jest bardzo małe. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania leków z grupy SSRI z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na czynność płytek krwi lub innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne – klozapina, fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, inhibitory COX-2), jak również u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami, które predysponują do wystąpienia krwawienia.
Uwagi[edytuj]

Leku nie należy odstawiać nagle – zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek lub wydłużanie odstępu między nimi. W przeprowadzonych badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego odstawiania leku, w którym zmniejszano dobową dawkę leku co tydzień o 10 mg. Wystąpienie niektórych z objawów ubocznych podczas stosowania leku stwarza niebezpieczeństwo w związku z prowadzeniem i używaniem urządzeń mechanicznych. Podczas stosowania leku nie należy spożywać alkoholu[5].

Z początkiem roku 2007 pojawiły się doniesienia o manipulacjach producenta leku, które miały potwierdzić jego skuteczność, mimo udokumentowanych związków między przyjmowaniem leków a skłonnościami do aktów samobójczych[6].




KLOMIPRAMINA.



Klomipramina (Anafranil®) - trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, chlorowana pochodna imipraminy. Do lecznictwa wprowadzony w latach 60. XX wieku przez szwajcarski koncern Novartis.
Spis treści
[ukryj]

* 1 Mechanizm działania
* 2 Wskazania
* 3 Przeciwwskazania
* 4 Działania niepożądane
* 5 Dawkowanie
* 6 Przypisy

Mechanizm działania[edytuj]

Klomipramina hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej (wychwyt serotoniny jest hamowany w znacznie większym stopniu), zaś jej główny metabolit demetyloklomipramina silniej hamuje wychwyt noradrenaliny. Klomipramina blokuje również receptory muskarynowe, histaminowe oraz receptory α. Ponieważ lek jest także słabym antagonistą receptorów dopaminowych może wywierać działanie neuroleptyczne oraz pobudzać wydzielanie prolaktyny.
Wskazania[edytuj]

* depresja
* nerwica natręctw
* fobie
* lęk napadowy
* przewlekłe stany bólowe
* przedwczesny wytrysk
* moczenie nocne u dzieci (powyżej 5 lat)

Przeciwwskazania[edytuj]

* uczulenie na lek
* stosowanie inhibitorów MAO
* niedawno przebyty zawał serca

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku:

* padaczki,
* schizofrenii
* jaskry
* nadczynności tarczycy
* chorób wątroby i nerek
* alkoholizmu

Działania niepożądane[edytuj]

* senność
* nadmierne pocenie
* ból głowy
* zaparcia
* suchość błon śluzowych
* niepokój
* nudności
* kołatanie serca
* zaburzenia akomodacji
* zaburzenia seksualne
* wysypka

Działania niepożądane stopniowo ustępują po upływie ok. 2 tygodni.




DOXEPINA



Klomipramina (Anafranil®) - trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, chlorowana pochodna imipraminy. Do lecznictwa wprowadzony w latach 60. XX wieku przez szwajcarski koncern Novartis.
Spis treści
[ukryj]

* 1 Mechanizm działania
* 2 Wskazania
* 3 Przeciwwskazania
* 4 Działania niepożądane
* 5 Dawkowanie
* 6 Przypisy

Mechanizm działania[edytuj]

Klomipramina hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej (wychwyt serotoniny jest hamowany w znacznie większym stopniu), zaś jej główny metabolit demetyloklomipramina silniej hamuje wychwyt noradrenaliny. Klomipramina blokuje również receptory muskarynowe, histaminowe oraz receptory α. Ponieważ lek jest także słabym antagonistą receptorów dopaminowych może wywierać działanie neuroleptyczne oraz pobudzać wydzielanie prolaktyny.
Wskazania[edytuj]

* depresja
* nerwica natręctw
* fobie
* lęk napadowy
* przewlekłe stany bólowe
* przedwczesny wytrysk
* moczenie nocne u dzieci (powyżej 5 lat)

Przeciwwskazania[edytuj]

* uczulenie na lek
* stosowanie inhibitorów MAO
* niedawno przebyty zawał serca

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku:

* padaczki,
* schizofrenii
* jaskry
* nadczynności tarczycy
* chorób wątroby i nerek
* alkoholizmu

Działania niepożądane[edytuj]

* senność
* nadmierne pocenie
* ból głowy
* zaparcia
* suchość błon śluzowych
* niepokój
* nudności
* kołatanie serca
* zaburzenia akomodacji
* zaburzenia seksualne
* wysypka

Działania niepożądane stopniowo ustępują po upływie ok. 2 tygodni.



* nadwrażliwość na doksepinę lub którykolwiek składnik preparatu (w tym na laktozę)
* zaburzenia maniakalne,
* ciężkie schorzenia wątroby,
* jaskra z zamkniętym kątem przesączania,
* zatrzymanie moczu (związane np. z przerostem gruczołu krokowego), bezmocz,
* ciąża i karmienie piersią,
* u dzieci poniżej 12 roku życia (ze względu na brak badań w tej grupie wiekowej).

Ostrzeżenia specjalne[edytuj]

1. Doksepina, jak większość leków przeciwdepresyjnych, może nasilać objawy depresji, a także być przyczyną pojawiania się myśli i epizodów samobójczych oraz samookaleczeń, szczególnie na początku leczenia. Wiąże się to ze stopniowym działaniem leku. Rodzinę i bliskich chorego należy poinformować, by bacznie obserwowali chorego i zgłaszali lekarzowi prowadzącemu leczenie wszelkie niepokojące symptomy, takie jak: nagłe zmiany nastroju, apatia, zmiany w zachowaniu oraz inne objawy, które choćby w małym stopniu świadczyć mogą o pojawieniu się myśli samobójczych. Zaleca się również, by lek podawany był choremu przez osoby, które się nim zajmują.
2. Doksepina nie powinna być podawana chorym z różnymi typami manii, dwubiegunową chorobą afektywną, ze względu na możliwość nasilenia objawów maniakalnych. Konieczna jest więc jednoznaczna diagnoza, odrzucająca powyższe zaburzenia psychiczne, szczególne okres depresyjny w chorobie dwubiegunowej.
3. Należy zwracać szczególną uwagę na chorych w podeszłym wieku, którzy zażywają doksepinę. Leczenie takich osób należy zacząć od małych dawek, monitorując w trakcie leczenia ich stan.
4. Stan pacjentów z padaczką, blokiem serca, świeżym zawałem, leczonych doksepiną, powinien być dokładnie i regularnie monitorowany.

Interakcje[edytuj]

Nie należy stosować doksepiny łącznie z inhibitorami MAO.

1. Cymetydyna może powodować wahania stężenia doksepiny, co z kolei wpływać może na skuteczność leczenia. Odradza się zażywanie cymetydyny łącznie z doksepiną.
2. Inne leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe oraz etanol mogą nasilać działanie doksepiny oraz potęgować wywoływane przez nią efekty uboczne.
3. Doksepina nie powinna być podawana z lekami sympatykomimetycznymi.
4. Środki stosowane w znieczuleniu ogólnym, w połączeniu z doksepiną, mogą prowadzić do arytmii i niedociśnienia/nadciśnienia. Należy więc zachować dużą ostrożność podczas podawania narkozy.
5. Doksepina zmniejsza skuteczność leków obniżających ciśnienie krwi, takich jak: debryzochina, klonidyna, guanetydyna, betanidyna, oraz nitratów podawanych podjęzykowo.
6. Barbiturany przyspieszają metabolizm doksepiny.
7. Doksepina zwiększa stężenie doustnych hormonów tarczycy. Konieczne jest więc zmniejszenie ich dawki podczas jednoczesnego podawania doksepiny.

Działania niepożądane[edytuj]

Występują rzadko i nie mają nasilonego charakteru. Najczęściej występuje suchość w jamie ustnej, zaparcia i senność. Rzadziej pojawiają się:

* zatrzymanie moczu (u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego),
* obfite pocenie się,
* zaburzenia wzroku (nieostre widzenie),
* eozynofilia,
* agranulocytoza i zaburzenia funkcjonowania szpiku kostnego,
* trombocytopenia,
* leukopenia,
* zaburzenia produkcji krwi (plamica i niedokrwistość hemolityczna).

Obserwowano również występowanie reakcji alergicznych oraz objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie u osób nadużywających alkoholu i narkotyków oraz u osób starszych.
Inne zastosowania[edytuj]

Istnieją dobrze udokumentowane doniesienia o wysokiej skuteczności doksepiny w leczeniu:

* atopowego zapalenia skóry[5], kiedy to doksepinę stosuje się w postaci 5% kremu,
* chronicznych zespołów bólowych[6], w tym bólów nowotworowych[7], fibromialgii[8] i neuralgii[9],
* bezsenności[10].

Preparaty[edytuj]
Opakowania preparatu Doxepin

Jeżeli nie podano inaczej, we wszystkich preparatach doksepina występuje w postaci chlorowodorku.


żródło wikipedia.


Jak widzimy leki z grupy SSRI są lepiej tolerowane niż TLPD ale moim zdaniem nie zawsze skuteczniejsze jest to wykaz tylko czterch leków jak temat się przyjmie mogę kontynuować bo to bardzo długi temat oprócz duzej części farmakologi której nie wkleiłem istnieją metody psychoterapii oraz relaksacji temat jest wbrew pozorom dla każdego bo psychika jest
bardzo skomplikowana.


Rodzaje depresji jeszcze wklejam.


e względu na obraz kliniczny (szczególne bądź dominujące objawy itp.)

* depresja agitowana
* depresja prosta
* depresja z zahamowaniem (osłupienie depresyjne)
* depresja lękowa
* depresja agitowana
* depresja hipochondryczna
* depresja z natręctwami (anankastyczna)
* depresja z urojeniami (zespół depresyjno-urojeniowy)
* depresja psychotyczna

Terminy wskazujące na trudności rozpoznawcze lub odmienność obrazu klinicznego

* depresja maskowana = maska depresji, ekwiwalent depresji, depresja podprogowa
* depresja rzekomootępienna (otępienie rzekome)

Terminy ze względu na postulowaną typowość/atypowość

* depresja typowa
* depresja atypowa



Określenia depresji ze względu na okres lub fazę życia życia w którym choroba występuje

* depresja młodzieńcza
* depresja poporodowa
* depresja przedmiesiączkowa
* depresja inwolucyjna

Ze względu na przebieg i ewentualną nawrotowość

* epizod depresyjny
* zaburzenia depresyjne nawracające (dawniej depresja nawrotowa)

Zaburzenia pokrewne depresji? Inne formy (przebiegi) depresji?

* subdepresja
* zaburzenia depresyjno-lękowe
* dystymia


żródło synapis online.

Proszę o cierpliwość bo wiadomości są szczątkowe.