Nazwa produktu leczniczego: Cozaar

Skład: Losartanum kalicum
Postać farmaceutyczna: proszek i rozpuszczalnik do sporządzania zawiesiny doustnej
Dawka: 500 mg
Wielkość opakowania: 1 zestaw do sporządzania 200 ml zawiesiny doustnej
Podmiot odpowiedzialny: MSD Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Merck Sharp

Działanie
Syntetyczny antagonista receptora angiotensyny II (AT1). Zarówno losartan potasu jak i jego aktywny metabolit (E-3174 - metabolit kwasu karboksylowego) selektywnie wiążą się z receptorem AT1 blokując efekty działania angiotensyny II bez wpływania na źródło i drogę jej syntezy; nie wiążą się i nie blokują innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji w układzie krążenia. Losartan nie jest też inhibitorem konwertazy angiotensyny (kininazy II) - enzymu rozkładającego również bradykininę, dzięki czemu nie nasila działań niepożądanych zależnych od bradykininy. Obniża ciśnienie tętnicze skurczowe i rozkurczowe, a efekt ten utrzymuje się 24 h. Dobrze wchłania się po podaniu doustnym (biodostępność około 33%), podlega efektowi pierwszego przejścia, około 14% podanej dawki przekształca się w E-3174, powstają też metabolity nieaktywne. Maksymalne stężenie we krwi osiąga losartan po około 1 h (E-3174 po około 3-4 h). Wiąże się z białkami (głównie albuminami) w około 99% (podobnie E-3174). Wydalany jest z organizmu w 35% z moczem (około 4% dawki w postaci nie zmienionej, około 6% jako E-3174), w 58% z kałem. T0,5 wynosi około 2 h dla losartanu, około 6-9 h dla E-3174. Nie stwierdzono tendencji do kumulacji obu związków w organizmie.

Wskazania
Pierwotne nadciśnienie tętnicze u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku 6-16 lat. Choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę jako składowa leczenia przeciwnadciśnieniowego. Przewlekła niewydolność serca u pacjentów ≥ 60 rż., gdy leczenie inhibitorami ACE jest przeciwwskazane lub źle tolerowane (głównie z powodu kaszlu), przy frakcji wyrzutowej lewej komory serca ≤ 40% i stabilnym stanie klinicznym. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, potwierdzonym w EKG.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. II i III trymestr ciąży i okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, marskością wątroby lub zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie (należy rozważyć zmniejszenie dawki) oraz u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i zaburzeniami naczyniowo-mózgowymi (ryzyko zawału serca lub udaru mózgu). Ze względu na niewystarczające dane kliniczne należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub objawowymi zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (stopień IV wg. NYHA). U pacjentów z niewydolnością serca, których stan został ustabilizowany podczas stosowania inhibitora ACE nie należy zmieniać leczenia na losartan. Nie zaleca się stosowania leku u chorych z hiperaldosteronizmem pierwotnym. U pacjentów, również dzieci, z hipowolemią lub niedoborem sodu, szczególnie po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, może wystąpić objawowa hipotonia (należy wyrównać niedobory przed rozpoczęciem leczenia lub zmniejszyć dawkę początkową). W trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca oraz klirensem kreatyniny 30-50 ml/min, zaleca się ścisłą kontrolę stężenia potasu w osoczu oraz klirensu kreatyniny. Ostrożnie stosować u pacjentów, u których czynność nerki zależy od układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki. Brak doświadczeń dotyczących stosowania u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki. Podczas stosowania u dzieci z zaburzeniami czynności nerek należy regularnie badać ich czynność, szczególnie przy istniejących innych zaburzeniach mogących wpływać na funkcję nerek (gorączka, odwodnienie). Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci z współczynnikiem przesączania kłębuszkowego < 30 ml/min/1,73 m2 oraz u dzieci z zaburzeniami czynności wątroby. Ze względu na zawartość laktozy nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat może wykazywać mniejszą skuteczność w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów rasy czarnej. Ze względu na ograniczone dane kliniczne nie należy stosować u dzieci < 6 rż.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania w I trymestrze ciąży.

Działania niepożądane
Częstość występowania działań niepożądanych w badaniach klinicznych wykazywała związek z chorobą podstawową pacjenta. Nadciśnienie tętnicze. Często (≥ 1/100, < 1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego. Niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100): senność, ból głowy, zaburzenia snu, kołatanie serca, dusznica bolesna, objawowa hipotonia (zwłaszcza u pacjentów z hipowolemią związaną z ciężką niewydolnością serca lub stosowaniem dużych dawek leków moczopędnych), objawy ortostatyczne zależne od dawki, wysypka, ból brzucha, zaparcie, osłabienie, zmęczenie, obrzęk. Nadciśnienie tętnicze i przerost lewej komory serca. Często (≥ 1/100, < 1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego i błędnikowego, osłabienie, zmęczenie. Przewlekła niewydolność serca. Niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy, hipotonia, w tym hipotonia ortostatyczna, duszność, biegunka, nudności, wymioty, pokrzywka, świąd, wysypka, osłabienie, zmęczenie. Rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000): parestezje, omdlenie, migotanie przedsionków, incydent naczyniowo-mózgowy. Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 z chorobą nerek. Często (≥ 1/100, < 1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, hipotonia, osłabienie, zmęczenie, hipoglikemia, hiperkaliemia. Ponadto z nieznaną częstością: niedokrwistość, omdlenie, kołatanie serca, hipotonia ortostatyczna, biegunka, ból pleców, zakażenia dróg moczowych, objawy grypopodobne.
W badaniach klinicznych obserwowano również nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, hiperkaliemię oraz zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Po wprowadzeniu preparatu do obrotu rzadko występowały: nadwrażliwość (reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i/lub twarzy, warg, gardła i/lub języka), zapalenie naczyń krwionośnych, a tym plamica Schoenleina-Henocha, zapalenie wątroby; z nieznaną częstością odnotowano: niedokrwistość, małopłytkowość, migrenę, kaszel, biegunkę, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywkę, świąd, wysypkę, ból mięśni, ból stawów oraz zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek (zmiany czynności nerek mogą być odwracalne po przerwaniu leczenia). Dane dotyczące populacji pediatrycznej są ograniczone; profil działań niepożądanych u dzieci wydaje się być podobny do obserwowanego u dorosłych.

Interakcje
Inne leki przeciwnadciśnieniowe, a także trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen i amifostyna nasilają działanie hipotensyjne losartanu. Preparaty potasu, substytuty soli zawierające potas i leki podwyższające stężenie potasu we krwi (leki moczopędne oszczędzające potas, heparyna) zwiększają ryzyko hiperkaliemii - nie zaleca się jednoczesnego podawania. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych i nieselektywne NLPZ, osłabiają hipotensyjne działanie losartanu i zwiększają ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, i wzrostu stężenia potasu we krwi - w razie jednoczesnego podawania zaleca się ostrożność, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, oraz kontrolę czynności nerek na początku leczenia i okresowo w jego trakcie, a także zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta. Jednoczesne podawanie z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilenie jego toksyczności (należy monitorować stężenie litu we krwi). Ryfampicyna i flukonazol powodują zmniejszenie stężenia czynnego metabolitu losartanu we krwi - kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane. Jednoczesne stosowania z inhibitorami ACE może powodować zaburzenia czynności nerek - nie zaleca się podawania tych leków w skojarzeniu. Należy zachować ostrożność stosując jednocześnie z β-adrenolitykami.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa i podtrzymująca - zazwyczaj 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie hipotensyjne uzyskuje się w ciągu 3-6 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Niektórzy chorzy mogą wymagać dobowej dawki jednorazowej 100 mg (rano). Losartan można stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazydem). Nadciśnienie tętnicze i cukrzyca typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę: dawka początkowa wynosi zazwyczaj 50 mg raz na dobę. Dawkę tę można zwiększyć po miesiącu od rozpoczęcia leczenia do 100 mg raz na dobę. Preparat można stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. lekami moczopędnymi, antagonistami wapnia, α -adrenolitykami, β-adrenolitykami oraz lekami działającymi ośrodkowo), insuliną i innymi lekami hipoglikemizującymi (pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy). Niewydolność serca: dawka początkowa wynosi zazwyczaj 12,5 mg raz na dobę. Dawkę tę zwiększa się następnie w odstępach jednotygodniowych do 25 mg raz na dobę a następnie do dawki podtrzymującej - 50 mg raz na dobę, pod warunkiem dobrej tolerancji tej dawki. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG: dawka początkowa wynosi zazwyczaj 50 mg raz na dobę. W zależności od uzyskanego efektu należy następnie dodać hydrochlorotiazyd w małej dawce i/lub zwiększyć dawkę losartanu do 100 mg raz na dobę. U pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i u osób > 75 rż. zalecaną dawką początkową jest 25 mg raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki. Dzieci. Nadciśnienie: u pacjentów o m.c. 20-50 kg, którzy potrafią połykać tabletki zalecana dawka wynosi 25 mg raz na dobę, maksymalnie 50 mg raz na dobę, w zależności od uzyskanej odpowiedzi klinicznej; u pacjentów o m.c. > 50 kg zazwyczaj stosowana dawka wynosi 50 mg raz na dobę, maksymalnie 100 mg raz na dobę. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci dawek wyższych niż 1,4 mg/kg m.c. (lub ponad 100 mg) na dobę. Lek należy przyjmować niezależnie od posiłków, popijając szklanką wody.

Uwagi
Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych. W związku z nagłym odstawieniem preparatu nie obserwowano tzw. nadciśnienia z odbicia.