Nazwa produktu leczniczego: Coryol 12,5 mg

Skład: Carvedilolum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 12,5 mg
Wielkość opakowania: 20 tabl. 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Krka d.d., Novo mesto
Wytwórca: Krka d.d., Novo mesto Merckle GmbH Millmount Healthcare Ltd.
Kraj wytwórcy (kod kraju): SLO, D, IRL


Działanie
Lek rozszerzający naczynia, nieselektywny β-adrenolityk, który zmniejsza naczyniowy opór obwodowy dzięki wybiórczej blokadzie receptorów α1 i hamuje układ renina-angiotensyna poprzez nieselektywną blokadę receptorów β. Nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej; działa stabilizująco na błonę komórkową. Karwedylol jest racematem dwóch stereoizomerów: oba enancjomery wykazują działanie blokujące receptory α-adrenergiczne; nieselektywne blokowanie receptorów adrenergicznych β1 i β2 związana jest głównie z enancjomerem S(-). Wykazano właściwości przeciwutleniające karwedylolu. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniżeniu ciśnienia krwi nie towarzyszy zwiększenie oporu obwodowego. Częstość pracy serca zmniejsza się nieznacznie; objętość wyrzutowa pozostaje niezmieniona. Przepływ krwi przez nerki i czynność nerek oraz obwodowy przepływ krwi pozostają w normie. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym karwedylol zwiększa stężenie norepinefryny we krwi. W długotrwałym leczeniu u pacjentów z dławicą piersiową karwedylol wykazał działanie przeciwniedokrwienne i łagodzące ból; ponadto zmniejszał obciążenie wstępne i następcze serca. U pacjentów z zaburzeniem czynności lewej komory lub zastoinową niewydolnością serca karwedylol korzystnie wpływa na hemodynamikę oraz frakcję wyrzutową i wymiary lewej komory. Karwedylol nie wykazuje niekorzystnego wpływu na profil lipidów i na stężenie elektrolitów we krwi. Całkowita biodostępność karwedylolu podawanego doustnie wynosi około 25%. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 1 h. Wiąże się z białkami osocza w 98-99%. Efekt pierwszego przejścia przez wątrobę po podaniu doustnym wynosi około 60-75%. Średni T0,5 w fazie eliminacji wynosi 6-10 h. Jest metabolizowany w wątrobie głównie przez oksydację pierścienia aromatycznego i glukuronidację. Trzy aktywne metabolity wykazują działanie β-adrenolityczyne; w porównaniu z karwedylolem wykazuję słabe działanie rozszerzające naczynia. Metabolit 4-hydroksyfenolowy wykazuje 13-krotnia silniejsze działanie β-adrenolityczyne niż karwedylol. Niektóre z metabolitów wykazują 30 do 80-krotnie silniejsze działanie przeciwutleniające w porównaniu z karwdylolem. Wydalany jest z głównie z żółcią; zasadniczą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem; w mniejszej części wydalany jest przez nerki w postaci metabolitów.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze samoistne. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa. Leczenie wspomagające przewlekłej, stabilnej niewydolności serca o nasileniu umiarkowanym lub ciężkiego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na karwedylol lub pozostałe składniki preparatu. Niewydolność serca w klasie IV wg NYHA, wymagająca dożylnego podawania leków o działaniu inotropowym. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze zwężeniem oskrzeli. Klinicznie istotne zaburzenia czynności wątroby. Astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komorowy II lub IIIst.. Ciężka bradykardia (< 50 skurczów/min). Zespół chorego węzła zatokowego (także blok zatokowo-przedsionkowy). Wstrząs pochodzenia sercowego. Ciężkie niedociśnienie (ciśnienie skurczowe krwi < 85 mm Hg). Dławica typu Prinzmetala. Nieleczony guz chromochłonny nadnerczy. Kwasica metaboliczna. Ciężkie zaburzenia krążenia w tętnicach obwodowych. Jednoczesne dożylne podawanie werapamilu lub diltiazemu.

Środki ostrożności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca karwedylol należy podawać zasadniczo w dodatku do leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensynowej, glikozydów naparstnicy i (lub) leków rozszerzających naczynia. Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem szpitalnym (warunek konieczny - stabilny stan pacjenta przez okres co najmniej 4 tygodni, uzyskany po leczeniu standardowym). Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, niedoborem elektrolitów i hipowolemią, w wieku podeszłym lub z niskim wyjściowym ciśnieniem krwi powinni być obserwowani przez około 2 godz. po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększaniu dawki, ponieważ może wystąpić niedociśnienie. U pacjentów z niewydolnością serca i niskim ciśnieniem skurczowym krwi (<100 mm Hg), chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną miażdżycą i (lub) istniejącą niewydolnością nerek obserwowano w czasie leczenia karwedylolem przemijające pogorszenie czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością serca oraz powyższymi czynnikami ryzyka, należy kontrolować czynność nerek podczas zwiększania dawki; w przypadku pojawienia się znaczącego pogorszenia czynności nerek należy zmniejszyć dawkę i karwedylolu lub przerwać leczenie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, leczonych glikozydami naparstnicy. U pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc i skłonnością do skurczu oskrzeli, niestosujących doustnych lub wziewnych leków, można stosować karwedylol jedynie, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem leku - pacjenci powinni być w fazie początkowej poddani ścisłej obserwacji, a zwiększanie dawki i dawkę karwedylolu należy ograniczyć w przypadku wystąpienia skurczu oskrzeli. Karwedylol może maskować objawy ostrej hipoglikemii. U pacjentów z cukrzycą oraz niewydolnością serca, stosowanie karwedylolu może zaburzyć kontrolę glukozy we krwi (wskazana regularna kontrola stężenia glukozy, szczególnie podczas zwiększania dawki i głodzenia, i dostosowanie leczenia przeciwcukrzycowego w razie potrzeby). Karwedylol może maskować objawy tyreotoksykozy. Karwedylol może powodować bradykardię; w przypadku zmniejszenia częstości tętna poniżej 55 uderzeń na minutę oraz pojawienia się objawów związanych z bradykardią, dawkę karwedylolu należy zmniejszyć. Cymetydynę należy podawać równocześnie z karwedylolem ostrożnie, ponieważ działanie karwedylolu może ulec wzmocnieniu. Należy zachować ostrożność podając karwedylol pacjentom z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie oraz w trakcie leczenia odczulającego, z łuszczycą, chorobami naczyń obwodowych, zespołem Raynauda, blokiem serca Ist., guzem chromochłonnym nadnerczy (należy rozpocząć leczenie wstępne alfa-adrenolitykiem, przed zastosowaniem jakiegokolwiek beta-adrenolityku) i w przypadku stosowania niektórych leków znieczulających. Pacjenci, u których stwierdzono słaby metabolizm debryzocholiny powinni być poddani ścisłej obserwacji podczas rozpoczynania leczenia. Preparatu nie należy stosować u pacjentów z nadciśnieniem niestabilnym wtórnym lub o podłożu ortostatycznym, ostrą chorobą zapalną serca, istotnym hemodynamicznie zwężeniem zastawek serca lub drogi odpływu, schyłkowymi chorobami tętnic obwodowych oraz u pacjentów leczonych jednocześnie antagonistą receptora α1-adrenergicznego lub agonistami receptora α2-adrenergicznego. Karwedylolu nie należy odstawiać nagle, dotyczy to szczególnie pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, leczenie należy odstawiać stopniowo w okresie 2 tyg., np. poprzez zmniejszenie dawki dobowej o połowę co 3 dni; w razie konieczności można rozpocząć terapię zastępczą zapobiegającą nasileniu objawów dławicy piersiowej. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania karwedylolu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na zawartość sacharozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją fruktozy, niedoborem sacharazy-izomaltazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Nie zaleca się stosowania w ciąży oraz okresie karmienia piersią. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do wewnątrzmacicznej śmierci płodu oraz porodu niewczesnego lub przedwczesnego. Ponadto mogą wystąpić działania niepożądane (w tym hipoglikemia, bradykardia, depresja oddechowa i hipotermia) u płodu i noworodka. Istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań sercowych i płucnych u noworodka w okresie poporodowym. Karwedylol można stosować u kobiet ciężarnych tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści dla matki przeważają nad możliwym ryzykiem dla płodu i noworodka. Leczenie należy przerwać na 2-3 dni przed spodziewanym porodem. Zarówno karwedylol jaki i jego metabolity przenikają do mleka. Matki otrzymujące karwedylol nie powinny karmić piersią.

Działania niepożądane
Występują głównie na początku leczenia. Pacjenci z niewydolnością serca. Bardzo często: hiperglikemia (u pacjentów z cukrzycą), obrzęki obwodowe, hiperwolemia, zatrzymanie płynów; zaburzenia widzenia; obrzęki obwodowe, bradykardia; niedociśnienie ortostatyczne; nudności, biegunka, wymioty; obrzęk narządów płciowych; obrzęk. Często: łagodna trombocytopenia; zawroty głowy. Niezbyt często: zaparcia. Rzadko: omdlenia; całkowity blok przedsionkowo-komorowy, nasilenie niewydolności serca; pogorszenie czynności nerek, ostra niewydolność nerek oraz zaburzona czynność nerek (u pacjentów z uogólnioną miażdżycą i (lub) zaburzoną czynnością nerek, osłabienie kurczliwości mięśnia sercowego podczas - występowało podczas zwiększania dawki. Pacjenci z nadciśnieniem i dławicą piersiową. Bardzo często: ból i zawroty głowy; zmniejszone łzawienie; bradykardia; niedociśnienie ortostatyczne; bóle kończyn; zmęczenie. Często: hipercholesterolemia; nudności, bóle brzucha, biegunka; bezdech astmatyczny wśród pacjentów z grupy ryzyka. Rzadko: łagodna trombocytopenia, leukopenia; obrzęki obwodowe; zaburzenia snu, depresja; parestezje, omdlenie; niewydolność krążenia obwodowego; przekrwienie błony śluzowej nosa; zaparcia, wymioty; pogorszenie czynności nerek; zwiększona aktywność transaminaz; reakcje skórne (wysypka alergiczna, pokrzywka, świąd i reakcja przypominająca liszaj płaski), zmiany łuszczycowe. Bardzo rzadko: dławica piersiowa, blok przedsionkowo-komorowy, zaostrzenie objawów u pacjentów cierpiących na chromanie przestankowe lub zespół Raynauda; zaburzenia widzenia, podrażnienie oka; suchość błony śluzowej jamy ustnej; utrudnione oddawanie moczu; impotencja. Nieselektywne β-adrenolityki mogą również powodować ujawnienie się i zaostrzenie ukrytej cukrzycy zaburzając stężenie glukozy we krwi. Podczas leczenia karwedylolem możliwe są także łagodne zaburzenia stężenia glukozy.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie antagonistów kanałów wapniowych (werapamilu, diltiazemu), amiodaronu, leków przeciwarytmicznych klasy I wymaga ścisłej kontroli zapisu EKG i ciśnienia tętniczego krwi z powodu ryzyka zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub niewydolności serca. Ryzyko niewydolności serca istnieje także w przypadku jednoczesnego, dożylnego stosowania leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub Ic. Kojarzenie leku z rezerpiną, guanetydyną, metylodopą, guanfacyną oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B) może spowodować dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca; zalecane jest monitorowanie podstawowych czynności życiowych. Pacjentów jednocześnie stosujących pochodne dihydropirydyny z karwedylolem należy ściśle monitorować (ryzyko niewydolności serca i znacznego niedociśnienia). Jednoczesne stosowanie z azotynami powoduje wzmożone działanie obniżające ciśnienie. Podczas jednoczesnego podania karwedylolu i digoksyny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym może wystąpić zwiększenie o około 16% stężenia digoksyny i około 13% stężenia digitoksyny we krwi - zaleca się kontrolę stężenia digoksyny we krwi podczas rozpoczynania, przerywania lub dostosowywania leczenia karwedylolem. Karwedylol nasila działanie innych jednocześnie stosowanych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagonistów receptora α1) i leków, których działaniem niepożądanym jest zmniejszenie ciśnienia tętniczego, takich jak: barbiturany, fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki rozszerzające naczynia, a także alkohol. Stężenie cyklosporyny we krwi zwiększa się w przypadku jednoczesnego stosowania karwedylolu; należy ściśle kontrolować stężenie cyklosporyny. Lek może nasilić hipoglikemiczne działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. W przypadku odstawiania zarówno karwedylolu, jak i klonidyny, karwedylol należy odstawić na kilka dni przed stopniowym odstawianiem klonidyny. Podczas znieczulenia ogólnego należy zachować ostrożność z powodu synergistycznego, ujemnego działania inotropowego i hipotensyjnego karwedylolu oraz niektórych leków do znieczulenia ogólnego. Leki z grupy NLPZ, estrogeny, kortykosteroidy zmniejszają działanie przeciwnadciśnieniowe karwedylolu z powodu ze względu na zatrzymywanie sodu. Leki indukujące enzymy cytochromu P450 (np. rifampicyna, barbiturany) mogą zmniejszać stężenie karwedylolu we krwi, natomiast leki hamujące aktywność enzymów wątrobowych (np. cymetydyna, ketokonazol, fluoksetyna, haloperidol, werapamil, erytromycyna) zwiększają stężenie karwedylolu w osoczu; pacjentów tych należy poddać ścisłej obserwacji. Stosowanie łączne karwedylolu z sympatykomimetykami zwiększa ryzyko nadciśnienia i nasilonej bradykardii. Jednoczesne stosowanie ergotaminy nasila zwężenie naczyń krwionośnych. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe nasilają blok nerwowo-mięśniowy.


Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze samoistne: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2. doby; dawka podtrzymująca wynosi 25 mg na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększać stopniowo w odstępach 2 tyg.; maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę (w przypadku niedostatecznej dawki terapeutycznej dawkę można zwiększać stopniowo w odstępach 2 tyg.). Przewlekła stabilna dławica piersiowa: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 doby; dawka podtrzymująca wynosi 25 mg 2 razy na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększać stopniowo w odstępach 2 tyg. lub rzadziej do zalecanej maksymalnej 100 mg na dobę w 2 dawkach. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez 2 doby; leczenie kontynuuje się dawką 25 mg 2 razy na dobę, co jest zalecaną maksymalną dawką dobową. Niewydolność serca: w umiarkowanej do ciężkiej niewydolności serca, jako uzupełnienie konwencjonalnej terapii podstawowej z zastosowaniem leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny, glikozydów naparstnicy i (lub) środków rozszerzających naczynia krwionośne; pacjent powinien być w stanie stabilnym klinicznie, a leczenie podstawowe może być ustabilizowane w okresie co najmniej 4 tyg. przed rozpoczęciem stosowania leku. Dodatkowo pacjent powinien mieć zmniejszoną frakcję wyrzutową lewej komory, tętno powinno wynosić > 50 uderzeń na minutę, a ciśnienie skurczowe krwi > 85 mm Hg. Dawka początkowa wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę podawana przez 2 tyg., którą w przypadku dobrej tolerancji można zwiększać w odstępach nie krótszych niż 2 tyg. do 6,25 mg 2 razy na dobę, a następnie do 12,5 mg lub do 25 mg podawane 2 razy na dobę. Dawkę należy zwiększać do największej tolerowanej dawki. Zwiększenie dawki do 50 mg 2 razy na dobę należy przeprowadzać ostrożnie, pod ścisłą kontrolą lekarza. Na początku leczenia i podczas zwiększania dawki może wystąpić przejściowe nasilenie objawów niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca i (lub) otrzymujących duże dawki leków moczopędnych; nie wymaga to zwykle przerwania leczenia, lecz nie należy zwiększać dawki. Po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki pacjent powinien pozostawać pod obserwacją lekarza/kardiologa przez 2 h. Przed każdym zwiększeniem dawki należy zbadać pacjenta pod kątem możliwych objawów nasilenia niewydolności serca lub objawów nadmiernego rozszerzenia naczyń krwionośnych (np. czynność nerek, masa ciała, ciśnienie krwi, częstość i miarowość akcji serca). Nasilenie niewydolności serca lub zatrzymanie płynów leczy się zwiększając dawkę leku moczopędnego, ale dawki karwedylolu nie należy zwiększać, aż do ustabilizowania stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia bradykardii lub wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, należy najpierw oznaczyć stężenie digoksyny. Jeśli karwedylol został odstawiony na okres dłuższy niż 2 tyg., leczenie należy ponownie rozpocząć od dawki 3,125 mg 2 razy na dobę i stopniowo zwiększać dawkę. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne może być dostosowanie dawki.
Tabletki należy zażywać z odpowiednią ilością płynu. Pacjenci z niewydolnością serca powinni zażywać karwedylol z jedzeniem, aby spowolnić wchłanianie i zmniejszyć ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.

Uwagi
W przypadku cukrzycy zależnej bądź niezależnej od insuliny należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi oraz podczas dostosowywania dawki - czynność nerek, liczbę płytek krwi. Osoby noszące soczewki kontaktowe należy poinformować o możliwym zmniejszeniu wydzielania łez. Należy poinformować pacjenta o konieczności zaprzestania prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jeśli wystąpią zawroty głowy lub objawy z nimi związane. Karwedylol stosowany pod ścisłą kontrolą nie zaburza zdolności prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.