Nazwa produktu leczniczego: Copegus

Skład: Ribavirinum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 400 mg
Wielkość opakowania: 14 tabl. 56 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Roche Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Roche Polska Sp. z o.o.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Rybawiryna jest syntetycznym analogiem nukleozydu o potwierdzonym w badaniach in vitro działaniu przeciw niektórym wirusom RNA i DNA. Nie został poznany przeciwwirusowy przeciw HCV mechanizm działania rybawiryny w skojarzeniu z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki rybawiryna jest szybko wchłaniana (średni Tmax wynosi 1-2 h). Całkowita biodostępność wynosi 45-65%. Podanie preparatu z posiłkiem wysokotłuszczowym zwiększa jego biodostępność. Metabolizm rybawiryny odbywa się 2 szlakami: szlakiem odwracalnej fosforylacji i szlakiem degradacji poprzez derybozylację i hydrolizę amidów, prowadzącymi do powstania metabolitów triazoli karboksyamidowych. Zarówno rybawiryna jak i jej metabolity wydalane są z moczem. Średni okres półtrwania po podaniu pojedynczej dawki preparatu mieści się w przedziale 140-160 h. Wielokrotne podanie rybawiryny prowadzi do jej kumulacji we krwi. Po przerwaniu leczenia T0,5 wynosi około 300 h, co prawdopodobnie wynika z powolnej eliminacji leku z kompartmentów poza osoczem.

Wskazania
Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C, wyłącznie w skojarzeniu z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a. Nie stosować w monoterapii.
Podawanie preparatu w terapii skojarzonej z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a jest wskazane u dorosłych pacjentów z pozytywnym wynikiem HCV-RNA we krwi, w tym też u chorych z wyrównaną marskością wątroby. Leczenie skojarzone z peginterferonem alfa-2a jest również wskazane u pacjentów ze współistniejącym, klinicznie stabilnym zakażeniem HIV, również w przypadkach z wyrównaną marskością wątroby. Preparat w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a jest wskazany u pacjentów uprzednio nieleczonych i u pacjentów, u których niepowodzeniem zakończyło się poprzednie leczenie interferonem alfa (pegylowanym lub niepegylowanym) stosowanym w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną. Przed zastosowaniem leku w terapii skojarzonej z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a zaleca się także zapoznanie z ChPL każdego z tych preparatów.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na rybawirynę lub substancje pomocnicze preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Rozpoznana uprzednio ciężka choroba serca, w tym niestabilna lub niedostatecznie kontrolowana choroba serca w okresie 6 miesięcy poprzedzających leczenie. Ciężka niewydolność lub niewyrównana marskość wątroby. Hemoglobinopatie (talasemia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa). Rozpoczęcie leczenia peginterferonem alfa-2a jest przeciwwskazane u pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV i marskością wątroby lub zmianami stopnia 6 w skali Child-Pugh. Patrz także przeciwwskazania dotyczące stosowania interferonu alfa-2a lub peginterferonu alfa-2a we właściwej dla każdego z tych leków ChPL.

Środki ostrożności
Należy także zapoznać się z ChPL dla peginterferonu alfa-2a lub interferonu alfa-2a. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HCV i HIV należy zapoznać się także z ChPL dla leków przeciwwirusowych, które są stosowane jednocześnie z rybawiryną i peginterferonem alfa-2a lub interferonem alfa-2a.
Podczas leczenia preparatem w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a lub interferonem alfa-2a, jak również po zakończeniu terapii obserwowano zaburzenia psychiczne oraz o.u.n. Pacjenci powinni być poddawani ścisłej obserwacji w kierunku występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych świadczących o zaburzeniach psychicznych. W przypadku stwierdzenia takich objawów, lekarz prowadzący powinien rozważyć potencjalny stopień ciężkości tych działań niepożądanych leku i ocenić wskazania do zastosowania odpowiednich środków leczniczych. Jeśli objawy psychiczne utrzymują się lub ulegają nasileniu, lub też wystąpią myśli samobójcze, zaleca się przerwanie podawania preparatu, obserwację pacjenta i zapewnienie mu odpowiedniej pomocy psychiatrycznej. Jeśli leczenie preparatem u pacjenta chorującego obecnie lub w przeszłości na poważną chorobę psychiczną jest w opinii lekarza niezbędne, można je rozpocząć jedynie pod warunkiem zapewnienia pacjentowi odpowiedniej, zindywidualizowanej diagnostyki i terapii zaburzeń psychicznych. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami serca w wywiadzie (niedokrwistość występująca podczas leczenia preparatem może powodować pogorszenie czynności serca i (lub) nasilenie objawów choroby wieńcowej) oraz u chorych z zastoinową niewydolnością serca w wywiadzie, po przebytym zawale mięśnia sercowego i (lub) z występującymi obecnie lub w przeszłości zaburzeniami rytmu serca. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów pogorszenia czynności serca, należy przerwać leczenie. Zastosowanie preparatu w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a w leczeniu przewlekłego WZW typu C u pacjentów z niepowodzeniem uprzedniej terapii, nie było dostatecznie zbadane w przypadku pacjentów, którzy przerwali uprzednią terapię z powodu działań niepożądanych dotyczących układu krwiotwórczego - w tej grupie pacjentów przed ponownym zastosowanie terapii należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. W przypadku wystąpienia objawów niewyrównanej niewydolności wątroby w trakcie terapii skojarzonej rybawiryną z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a, należy przerwać leczenie. Leczenie należy przerwać w przypadku klinicznie znaczącego zwiększenia aktywności AlAT, postępującego pomimo zmniejszenia dawki lub wraz ze zwiększaniem się stężenia bilirubiny bezpośredniej. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek - brak wystarczających danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności rybawiryny u pacjentów, u których stężenie kreatyniny wynosi >2 mg/dl lub klirens kreatyniny <50 ml/min. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C oraz współistniejącym zakażeniem HIV poddawanych terapii HAART (zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych). Chorzy z zakażeniem HIV i zaawansowaną marskością wątroby, u których stosuje się jednocześnie HAART oraz rybawirynę w skojarzeniu z interferonem, w tym z peginterferonem alfa-2a, mają także zwiększone ryzyko dekompensacji czynności wątroby i zgonu. Do innych czynników, które mogą być związane z wystąpieniem większego ryzyka dekompensacji czynności wątroby u pacjentów zakażonych jednocześnie wirusem HCV i HIV, należą: zwiększone stężenie bilirubiny, zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej lub zmniejszenie liczny płytek krwi oraz leczenie dydanozyną. Należy także unikać jednoczesnego stosowania ze stawudyną, aby ograniczyć ryzyko nakładania się objawów toksyczności mitochondrialnejm oraz z zydowudyną - z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia niedokrwistości. Pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV należy dokładnie obserwować, z oceną czynności wątroby w skali Child-Pugh podczas leczenia; leczenie należy natychmiast przerwać, jeśli wystąpi progresja zmian do stopnia 7 lub więcej. Należy uważnie obserwować pacjentów zagrożonych rozwojem dny moczanowej. Brak jest dostatecznych danych klinicznych na temat bezpieczeństwa stosowania i skuteczności rybawiryny w terapii skojarzonej z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a u pacjentów poniżej 18 lat - w tej grupie wiekowej nie zaleca się stosowania preparatu. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, w których wykazano brak odstępstw od ogólnie znanego profilu bezpieczeństwa u dorosłych z przewlekłym zakażeniem HCV, nie odnotowano wpływu terapii na wzrost; skuteczność leczenia była podobna do obserwowanej u dorosłych.

Ciąża i laktacja
U zwierząt obserwowano działanie teratogenne i embriotoksyczne rybawiryny podawanej w dawkach znacznie mniejszych od zalecanych u ludzi. Stwierdzono również, że rybawiryna powoduje zmiany w plemnikach nawet po podaniu w dawkach mniejszych od dawki klinicznej. Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Leczenia rybawiryną nie wolno rozpocząć przed uzyskaniem negatywnego wyniku próby ciążowej. Pacjentki w wieku rozrodczym i ich partnerzy muszą stosować jednocześnie dwie skuteczne metody antykoncepcji przez cały okres leczenia i przez 4 mies. po jego zakończeniu. Pacjenci i ich partnerki muszą stosować jednocześnie dwie skuteczne metody antykoncepcji w czasie leczenia i przez 7 mies. po jego zakończeniu. Przez ten czas należy rutynowo wykonywać standardową próbę ciążową raz w miesiącu.

Działania niepożądane
Patrz także informacje dotyczące działań niepożądanych interferonu alfa-2a lub peginterferonu alfa-2a we właściwej dla każdego z tych leków ChPL. Podczas terapii skojarzonej rybawiryną i peginterferonem alfa-2a u pacjentów z HCV obserwowano następujące działania niepożądane - bardzo często (≥ 1/10): niedokrwistość, anoreksja, depresja, bezsenność, ból i zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, duszność, kaszel, biegunka, nudności, ból brzucha, łysienie, zapalenie, świąd lub suchość skóry, bóle mięśni i stawów, gorączka, dreszcze, osłabienie, zmęczenie, reakcje w miejscu podania, drażliwość. Często (≥ 1/100 do <1/10): zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zakażenie drożdżakowi jamy ustnej, opryszczka, małopłytkowość, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, niedoczynność lub nadczynność tarczycy, zmiany nastroju, zaburzenia emocjonalne, niepokój, agresja, nerwowość, zmniejszenie popędu płciowego, zaburzenia pamięci, omdlenia, migrena, niedoczulica lub przeczulica dotykowa, parestezje, drżenia, zaburzenia smaku, koszmary senne, senność, zaburzenia ostrości wzroku, ból oczu, zapalenie oczu, zeskórnienie spojówek, ból uszu, tachykardia, kołatanie serca, obrzęki obwodowe, nagłe zaczerwienienie, duszność wysiłkowa, krwawienie z nosa, zapalenie nosa i gardła, przekrwienie zatok, przekrwienie błony śluzowej nosa, nieżyt nosa, ból gardła, wymioty, niestrawność, utrudnienie połykania, owrzodzenie jamy ustnej, krwawienia z dziąseł, zapalenie języka lub jamy ustnej, wzdęcia, zaparcia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, wysypka, nadmierna potliwość, łuszczyca, pokrzywka, wyprysk, zmiany skórne, nadwrażliwość na światło, nocne poty, ból pleców, zapalenie stawów, osłabienie siły mięśniowej, ból kości, ból karku, ból mięśniowo-szkieletowy, kurcze mięśni, impotencja, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, złe samopoczucie, letarg, uderzenia gorąca, wzmożone pragnienie, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100): zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych, zakażenia skóry, nowotwór wątroby, sarkoidoza, zapalenie tarczycy, cukrzyca, odwodnienie, myśli samobójcze, omamy, gniew, utrata słuchu, neuropatia obwodowa, krwotok do siatkówki, nadciśnienie, świszczący oddech, krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie czerwieni warg, zapalenie dziąseł, zaburzenia czynności wątroby. Rzadko (≥ 1/10 000 do <1/100): zapalenie wsierdzia, zapalenie ucha zewnętrznego, pancytopenia, reakcje anafilaktyczne, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, samobójstwa, zaburzenia psychotyczne, śpiączka, drgawki, porażenie nerwu twarzowego, neuropatia nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zaburzenia naczyniowe siatkówki, retinopatia, owrzodzenie rogówki, zawał mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, dławica, częstoskurcz nadkomorowy, zaburzenia rytmu, migotanie przedsionków, zapalenie osierdzia, krwotok mózgowy, śródmiąższowe zapalenie płuc zakończone zgonem, zator tętnicy płucnej, wrzód trawienny, zapalenie trzustki, niewydolność wątroby, zapalenie dróg żółciowych, stłuszczenie wątroby, zapalenie mięśni. Bardzo rzadko (<1/10 000): niedokrwistość aplastyczna, samoistna lub zakrzepowa plamica małopłytkowa, utrata wzroku, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy. Ponadto po wprowadzeniu leku do obrotu obserwowano ciężkie rozwarstwienie siatkówki. Objawem toksycznego działania rybawiryny jest hemoliza zależna od dawki. W większości przypadków stężenie hemoglobiny zmniejsza się w początkowym etapie leczenia i stabilizuje się wraz z kompensacyjnym zwiększaniem liczby retikulocytów. W większości przypadków niedokrwistość, leukopenia i małopłytkowość były umiarkowane (1. stopień wg WHO). U części pacjentów obserwowano związane z hemolizą zwiększenie stężenia kwasu moczowego i bilirubiny pośredniej (wartości wracały do poziomu wyjściowego w ciągu 4 tyg. po zakończeniu leczenia); w rzadkich przypadkach występowały równocześnie objawy kliniczne - ostry napad dny moczanowej. Profil bezpieczeństwa stosowania preparatu w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a u pacjentów nieodpowiadających na wcześniejsze leczenie zasadniczo był podobny do profilu u pacjentów wcześniej nieleczonych. U pacjentów z zakażeniem HIV-HCV profil kliniczny działań niepożądanych był podobny do obserwowanego u pacjentów z monoinfekcją HCV. U tych pacjentów, w trakcie terapii skojarzonej peginterferonem alfa-2a z rybawiryną zgłaszano następujące działania niepożądane występujące z częstością ≥ 1% do ≤ 2%: kwasica mleczanowa, grypa, zapalenie płuc, chwiejność emocjonalna, apatia, szum uszny, ból krtaniowo-gardłowy, zapalenie czerwieni warg, nabyta lipodystrofia i chromaturia. U pacjentów z HIV-HCV częściej także występowały zaburzenia hematologiczne, chociaż większość z nich można było opanować przez modyfikacje dawkowania lub stosowanie czynników wzrostowych.

Interakcje
Ze względu na długi okres półtrwania rybawiryny ryzyko interakcji występuje jeszcze przez 2 miesiące po zakończeniu leczenia. Izoenzymy cytochromu P-450 nie biorą udziału w metabolizmie rybawiryny. Rybawiryna nie hamuje izoenzymów cytochromu P-450. W badaniach in vitro rybawiryna hamowała fosforylację zydowudyny i stawudyny - kliniczne znaczenie tego odkrycia nie jest znane, wskazuje ono jednak na prawdopodobieństwo, że stosowanie rybawiryny równocześnie z tymi lekami może prowadzić do zwiększonej wiremii u pacjentów z HIV (zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu RNA-HIV we krwi u chorych leczonych jednocześnie rybawiryną i jednym z wymienionych leków). Jednoczesne stosowanie rybawiryny i dydanozyny nie jest zalecane. W badaniach in vitro rybawiryna nasilała ekspozycję na dydanozynę i jej aktywny metabolit (5-trójfosforan dydeoksyadenozyny); podczas jednoczesnego stosowania rybawiryny zgłaszano śmiertelne przypadki niewydolności wątroby, występowanie neuropatii obwodowej, zapalenia trzustki i objawowej kwasicy mleczanowej. Nie zaleca się równoczesnego stosowania rybawiryny z zydowudyną z powodu zwiększonego ryzyka niedokrwistości; należy wziąć pod uwagę możliwość zastąpienia zydowudyny w skojarzonym schemacie ART, jeśli taki został ustalony (jest to szczególnie istotne u pacjentów, u których stwierdzono w wywiadzie niedokrwistość wywołaną stosowaniem zydowudyny). Jednoczesne podawanie nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy nie wydaje się wpływać na ekspozycję na rybawirynę znajdującą się w osoczu. Biodostępność rybawiryny w dawce 600 mg była zmniejszona podczas jednoczesnego podawania z lekami zobojętniającymi (preparaty magnezu, glinu i metikonu); możliwe, że zmniejszenie biodostępności było wynikiem opóźnienia pasażu rybawiryny lub zmienionego pH (interakcja ta nie jest uważana za klinicznie istotną).

Dawkowanie
Terapię powinien rozpocząć i nadzorować wyłącznie lekarz mający doświadczenie w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C.
Doustnie. Zaleca się także zapoznanie z informacjami na temat dawkowania i czasu leczenia zamieszczonymi w ChPL preparatów interferon alfa-2a i peginterferon alfa-2a. Dawkowanie w leczeniu skojarzonym z peginterferonem alfa-2a. Zalecana dawka dobowa rybawiryny zależy od genotypu wirusa oraz masy ciała pacjenta. Czas leczenia zależy od genotypu wirusa. Genotyp 1 z wiremią ≤ 800 000j.m./ml i HCV RNA niewykrywalnym w 4 i 24 tyg.: pacjenci o mc. < 75 kg - 1000 mg (2 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem), pacjenci o mc. ≥ 75 kg - 1200 mg (3 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem) przez 24 tyg. lub 48 tyg. Genotyp 1 z wiremią > 800 000j.m./ml i HCV RNA niewykrywalnym w 4 i 24 tyg.: pacjenci o mc. < 75 kg - 1000 mg (2 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem), pacjenci o mc. ≥75 kg - 1200 mg (3 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem) przez 48 tyg. Genotyp 4 z HCV RNA niewykrywalnym w 4 i 24 tyg.: pacjenci o mc. < 75 kg - 1000 mg (2 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem), pacjenci o mc. ≥75 kg - 1200 mg (3 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem) przez 24 tyg. lub 48 tyg. Genotyp 1 lub 4 bez szybkiej odpowiedzi wirusologicznej w 4. i 24. tyg.: pacjenci o mc. < 75 kg - 1000 mg (2 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem), pacjenci o mc. ≥ 75 kg - 1200 mg (3 tabl. 200 mg rano i 3 tabl. 200 mg wieczorem) przez 48 tyg. Genotyp 2 lub 3 z wiremią ≤ 800 000 j.m./ml i HCV RNA ujemnym w 4 tyg.: 800 mg (2 tabl. 200 mg rano i 2 tabl. 200 mg wieczorem lub 1 tabl. 400 mg rano i 1 tabl. 400 mg wieczorem) przez 16 tyg. lub 24 tyg. Genotyp 2 lub 3 z wiremią > 800 000 j.m./ml i HCV RNA ujemnym w 4 tyg.: 800 mg (2 tabl. 200 mg rano i 2 tabl. 200 mg wieczorem lub 1 tabl. 400 mg rano i 1 tabl. 400 mg wieczorem) przez 24 tygodnie. Genotyp 2 lub 3 bez szybkiej odpowiedzi wirusologicznej w 4. tyg.: 800 mg (2 tabl. 200 mg rano i 2 tabl. 200 mg wieczorem lub 1 tabl. 400 mg rano i 1 tabl. 400 mg wieczorem) przez 24 tygodnie. U pacjentów zakażonych wirusem o genotypie 5 lub 6 - zalecane dawkowanie: 1000 mg (1200 mg) na dobę przez 48 tyg. Decyzję o długości leczenia należy podjąć na podstawie występowania dodatkowych czynników, takich jak stopień włóknienia i tolerancji leczenia skojarzonego. U pacjentów wcześniej leczonych zalecaną dawką preparatu w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a w dawce 180 µg podawanej 1 raz w tyg., jest 1000 mg lub 1200 mg na dobę dla pacjentów o mc. odpowiednio <75 kg lub ≥75 kg, niezależnie od genotypu. Leczenie należy zakończyć u pacjentów, u których wykryto wirusa w 12. tyg. Zalecany całkowity czas terapii wynosi 48 tyg. Jeśli rozważa się leczenie pacjentów zakażonych wirusem o genotypie 1, nieodpowiadających na wcześniejsze leczenie peginterferonem alfa-2a i rybawiryną, zaleca się aby całkowity czas leczenia wynosił 72 tyg. U pacjentów ze współistniejącym zakażeniem HIV-HCV zalecaną dawką dobową preparatu w skojarzeniu z peginterferonem alfa-2a w dawce 180 µg podawanej 1 raz w tyg., jest 800 mg przez okres 48 tyg., niezależnie od genotypu wirusa. Dawkowanie w leczeniu skojarzonym z interferonem alfa-2a. Zalecana dawka dobowa rybawiryny zależy od masy ciała pacjenta: pacjenci o mc. < 75 kg - 1000 mg (2 tabl. rano i 3 tabl. wieczorem), pacjenci o mc. ≥ 75 kg - 1200 mg (3 tabl. rano i 3 tabl. wieczorem). Należy stosować terapię skojarzoną z interferonem alfa-2a przynajmniej przez 6 miesięcy. U pacjentów zakażonych genotypem 1 wirusa należy stosować leczenie skojarzone przez 48 tyg. U pacjentów zakażonych HCV o innym genotypie, decyzję o przedłużeniu leczenia do 48 tyg. należy podejmować na podstawie innych czynników prognostycznych, takich jak wysoka początkowa wartość wiremii, płeć męska, wiek >40 lat i oznaki włóknienia mostkowego. Dostosowanie dawkowania w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Zasady modyfikacji dawki peginterferonu alfa-2a lub interferonu alfa-2a w przypadku działań niepożądanych - patrz ChPL ww. leków. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych lub odchyleń w wynikach badań laboratoryjnych w trakcie terapii skojarzonej, należy stopniowo zmniejszać dawki leków, aż do momentu zmniejszenia się działań niepożądanych. Zasady dostosowania dawkowania rybawiryny w niedokrwistości wywołanej leczeniem: u pacjentów bez chorób serca w wywiadzie należy zmniejszyć dawkę rybawiryny do 600 mg/dobę, jeżeli stężenie Hb wyniesie <10 g/dl; odstawić rybawirynę jeśli stężenie Hb wyniesie < 8,5 g/dl. U pacjentów ze stabilną chorobą serca należy zmniejszyć dawkę rybawiryny do 600 mg/dobę, jeżeli stężenie Hb zmniejszy się o ≥ 2 g/dl w dowolnym 4-tygodniowym okresie leczenia; odstawić rybawirynę, jeśli stężenie Hb wyniesie < 12 g/dl pomimo 4-tygodniowego leczenia zmniejszoną dawką. U pacjentów, u których odstawiono preparat dopuszcza się ponowne rozpoczęcie leczenia rybawiryną w dawce 600 mg/dobę i dalsze zwiększanie dawki do 800 mg/dobę, tylko w przypadku, gdy zmiany stężenie Hb cofną się. Nie zaleca się natomiast powrotu do większych dawek rybawiryny. W razie dalszego utrzymywania się objawów nietolerancji konieczne może być odstawienie samej rybawiryny lub całkowite przerwanie terapii skojarzonej.
Tabletki należy przyjmować podczas posiłku. Nie należy ich łamać ani kruszyć. Ponieważ uważa się, że rybawiryna może działać teratogennie, należy zachować szczególną ostrożność w razie zetknięcia się z połamanymi tabletkami.

Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia u każdego pacjenta należy wykonać standardowy zestaw badań hematologicznych i biochemicznych (morfologia krwi z rozmazem i liczbą płytek, stężenie we krwi elektrolitów, klirens kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, ocena czynności wątroby). Można rozpocząć terapię skojarzoną, jeśli wyniki odpowiednich badań są następujące: stężenie hemoglobiny - ≥ 12 g/dl u kobiet; ≥ 13 g/dl u mężczyzn; liczba płytek krwi - ≥ 90 000 mm3; liczba granulocytów obojętnochłonnych - ≥ 1500/mm3. Badania laboratoryjne należy ponownie wykonać po 2 i 4 tyg. leczenia, a następnie powtarzać je okresowo, zgodnie z praktyką kliniczną. Konieczna jest ocena czynności serca przed rozpoczęciem terapii i monitorowanie stanu klinicznego w czasie stosowania leku. U pacjentów z uprzednio rozpoznanymi zaburzeniami czynności serca zaleca się badanie ekg przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Zaleca się przed rozpoczęciem leczenia preparatem przeprowadzenie u wszystkich pacjentów badań czynności nerek, przede wszystkim oceny klirensu kreatyniny. Przed rozpoczęciem leczenia wszyscy chorzy powinni mieć wykonane badanie okulistyczne. Każdy chory zgłaszający osłabienie lub utratę wzroku musi mieć przeprowadzone właściwe i pełne badanie okulistyczne. W trakcie terapii preparatem chorzy ze stwierdzonymi wcześniej zaburzeniami wzroku (np. chorzy z retinopatią cukrzycową lub nadciśnieniową), powinni mieć wykonywane okresowo badanie okulistyczne. Leczenie preparatem powinno zostać przerwane w przypadkach nasilenia się lub wystąpienia nowych zaburzeń wzroku. Ze względu na obserwowane zaburzenia zębów i okołozębowe u pacjentów otrzymujących peginterferon alfa-2a w skojarzeniu z rybawiryną, zaleca się dokładne mycie zębów 2 razy dziennie i regularne kontrolowanie stanu uzębienia. Rybawiryna nie ma negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych, natomiast tego typu działania mogą wystąpić w przypadku terapii skojarzonej z interferonem alfa-2a lub peginterferonem alfa-2a.