Nazwa produktu leczniczego: Convulex 150

Skład: Acidum valproicum
Postać farmaceutyczna: kapsułki miękkie
Dawka: 150 mg
Wielkość opakowania: 100 kaps.
Podmiot odpowiedzialny: Gerot Pharmazeutika GmbH
Wytwórca: Gerot Pharmazeutika GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): A



Działanie
Lek przeciwdrgawkowy. Mechanizm działania związany jest z wpływem na metabolizm kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Poprzez aktywację dekarboksylazy kwasu glutaminowego i hamowanie GABA-aminotransferazy dochodzi do znacznego zwiększenia stężenia GABA w pęcherzykach synaptycznych i szczelinie międzysynaptycznej. GABA hamuje wyładowania pre- i postsynaptyczne, zapobiegając uogólnieniu się wyładowań. Działanie psychotropowe kwasu walproinowego powoduje lepszą koordynację wzrokowo-motoryczną oraz poprawia zdolność koncentracji. Po podaniu doustnym lek wchłania się z przewodu pokarmowego. Kapsułki uwalniają substancję czynną w jelicie cienkim. Całkowita biodostępność wynosi prawie 100%. Maksymalne stężenie we krwi występuje ok. 2-3 h (kapsułki) oraz 1-3 h (syrop) po podaniu. Stan stacjonarny stężeń leku we krwi zostaje osiągnięty po 2-4 dniach w zależności od przerwy pomiędzy dawkami. 80-95% leku wiąże się z białkami osocza. Lek metabolizowany jest w wątrobie, hamuje enzymy cytochromu P-450. Metabolity są wydalane z moczem. T0,5 wynosi 10-15 h i jest znacząco zmniejszony u dzieci - 6-10 h, u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może być wydłużony.

Wskazania
Kapsułki: leczenie napadów padaczkowych uogólnionych w postaci: napadów mioklonicznych, toniczno-klonicznych, atonicznych, nieświadomości. Leczenie napadów ogniskowych: z objawami prostymi i złożonymi, napadów ogniskowych wtórnie uogólnionych, zespołu Lennoxa i Gastauta. Profilaktyka zaburzeń afektywnych dwubiegunowych w przypadku nieskuteczności preparatów litu i karbamazepiny. Syrop: leczenie pierwotnych napadów padaczkowych uogólnionych: napady kloniczne, toniczne, toniczno-kloniczne, napady nieświadomości, napadu miokloniczne i atoniczne oraz leczenie częściowych napadów padaczkowych, które są lub nie są uogólnione.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na kwas walproinowy, walproinian sodu lub pozostałe składniki preparatu. Ostre i przewlekłe zapalenie wątroby, przebyte ciężkie zapalenie wątroby (zwłaszcza polekowe), ciężkie zapalenie wątroby w wywiadzie rodzinnym. Porfiria.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami wątroby w wywiadzie. Zwiększone ryzyko zaburzeń czynności wątroby występuje u dzieci szczególnie poniżej 3 lat, dzieci z wrodzonymi zaburzeniami metabolicznymi i zwyrodnieniowymi, chorobą organiczną mózgu lub poważnymi zaburzeniami związanymi z niedorozwojem umysłowym. Większość przypadków uszkodzenia wątroby obserwowana jest w ciągu pierwszych 6 mies. leczenia, zwłaszcza między 2 a 12 tyg. Kliniczne objawy niewydolności wątroby są wskazaniem do przerwania leczenia. Leczenie należy odstawić także gdy czas protrombinowy jest wydłużony i dodatkowo występują inne nieprawidłowości. U pacjentów z dysfunkcją wątroby nie należy jednocześnie stosować salicylanów. Należy uważnie monitorować pacjentów z uszkodzeniem szpiku kostnego w wywiadzie. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z zapaleniem trzustki w wywiadzie. U małych dzieci występuje zwiększone ryzyko zgonu spowodowanego zapaleniem trzustki, ryzyko to zmniejsza się z wiekiem. W przypadku stwierdzenia zapalenia trzustki lek należy odstawić. Preparat może spowodować lub nasilić toczeń rumieniowaty układowy. W trakcie stosowania walproinianu może dojść do fałszywego rozpoznania niedoczynności tarczycy. U dzieci poniżej 3 lat zaleca się stosowanie leku w monoterapii poprzedzonej oceną korzyści w porównaniu do ryzyka uszkodzenia wątroby lub zapalenia trzustki. U dzieci poniżej 3 lat należy unikać jednoczesnego stosowania salicylanów, u dzieci starszych należy rozważyć ryzyko toksycznego działania na wątrobę i ryzyko wystąpienia krwawienia. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby - może zaistnieć konieczność zmniejszenia dawki.

Ciąża i laktacja
W badaniach na zwierzętach wykazano potencjalne właściwości teratogenne kwasu walproinowego. U ludzi obserwowano wady cewy nerwowej. Z tego powodu podczas ciąży należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę podzieloną, ponieważ powikłania ciąży związane są z dużą dawką dobową oraz wielkością dawek pojedynczych. Stosowanie kwasu foliowego przed zajściem w ciążę zmniejsza ryzyko wystąpienia wad cewy nerwowej; przyjmowanie kwasu foliowego należy zalecić jak tylko zostanie stwierdzona ciąża. Podczas ciąży nie należy przerywać przeciwpadaczkowej terapii walproinianem, jeśli jest ona skuteczna. Ciąża powinna być w szczególny sposób monitorowana. U noworodków, których matki stosowały walproinian obserwowano zespół krwotoczny (związany z hipofibrynogemią) - zaleca się oznaczenie liczby płytek, stężenia fibrynogenu w osoczu oraz czynników krzepnięcia. Stężenie walproinianu w mleku ludzkim jest bardzo małe, wynosi 1-10% stężenia w surowicy u matki; nie obserwowano działań niepożądanych u karmionych dzieci - decyzja o karmieniu piersią powinna być podjęta po ocenie wszystkich faktów.

Działania niepożądane
Zaburzenia układu nerwowego. Często: drżenie; rzadko: ataksja, zawroty głowy, parestezje, uspokojenie polekowe. Odnotowano rzadkie przypadki letargu i niezbyt częste splątania, czasami przechodzące w otępienie, czasem powiązane z halucynacjami lub drgawkami. Rzadko - przypadki encefalopatii i śpiączki. Obserwowano bardzo rzadkie przypadki objawów pozapiramidowych włączając parkinsonizm lub przemijającą demencję związaną z przemijającą atrofią mózgu. Może wystąpić zwiększona czujność, rzadko - agresja, hiperaktywność i degradacja zachowania. Rzadko: szum w uszach, utrata słuchu (odwracalna lub nie), oczopląs, ból głowy. Zaburzenia psychiczne: depresja. Zaburzenia żołądka i jelit. Często na początku leczenia występuje podrażnienie przewodu pokarmowego, rzadziej nudności. Mogą wystąpić wymioty, biegunka, anoreksja, zaparcia. Obserwuje się zwiększenie łaknienia i zwiększenie masy ciała. Istnieją doniesienia o rzadkich przypadkach zapalenia trzustki, czasami zakończonego zgonem. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Na początku leczenia może wystąpić przemijające zwiększenie aktywności transaminazy. Rzadko występują ciężkie zaburzenia czynności wątroby (czasem zakończone zgonem), porfiria. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Może występować hiperamonemia bez zmian w próbach czynnościowych wątroby. Często: łagodna hiperamonemia. Istnieją doniesienia i hiperamonemii z objawami neurologicznymi. Rzadko: obrzęki. Zaburzenia krwi i układu chłonnego. Lek hamuje drugą fazę agregacji płytek prowadząc do wydłużenia czasu krwawienia i często trombocytopenii. Trombocytopatia zależna od niedoboru czynnika von Willebrand'a może również prowadzić do wydłużenia czasu krwawienia. Mogą wystąpić pojedyncze przypadki izolowanej redukcji fibrynogenu. Często występuje łagodne, odwracalne zahamowanie szpiku. Mogą wystąpić siniaki i krwawienia (należy odstawić lek na czas badania przyczyny). Sporadycznie występuje agranulocytoza i limfocytoza. Rzadko - hipolapsja czerwonych krwinek, leukopenia, pancytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego. Rzadko: zapalenia naczyń, liszaj rumieniowaty uogólniony; istnieją doniesienia o reakcjach alergicznych. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często: przemijająca utrata włosów (działanie to występuje w ciągu 6 mies, włosy mogą odrosnąć bardziej kręcone). Rzadko: porfiria, trądzik. Bardzo rzadko nadmierne owłosienie. Rzadko: reakcje skórne (wysypka osutkowa). W wyjątkowych przypadkach: martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi. Rzadko: nieregularne miesiączki lub brak miesiączki; bardzo rzadko: ginekomastia. Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Istnieją rzadkie doniesienia o przemijającym zespole Fanconiego (defekt w czynności górno kanalikowo nerkowej powodujący zwiększenie cukromoczu, aminoacydurii, fosfaturii, nadmiernego wydalania kwasu moczowego z moczem).

Interakcje
Walproinian zwiększa działanie innych leków psychotropowych jak neuroleptyki, inhibitory MAO, leki przeciwdepresyjne, benzodiazepiny (leczenie skojarzone może prowokować napady padaczkowe - zalecane monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawki). Walproinian zwiększa stężenie fenobarbitalu w osoczu, co powoduje sedację, szczególnie u dzieci (zalecane jest monitorowanie przez pierwsze 15 dni leczenia skojarzonego oraz natychmiastowe zmniejszenie dawki fenobarbitalu i oznaczenie jego stężenia w osoczu). Walproinian zwiększa stężenie prymidonu w osoczu (zalecane jest monitorowanie objawów klinicznych na początku leczeni i dostosowanie dawki jeśli to konieczne). Walproinian zmniejsza całkowite stężenie fenytoiny w osoczu, a zwiększa stężenie wolnej fenytoiny z możliwością wystąpienia przedawkowania (zalecane jest monitorowanie kliniczne i oznaczenie poziomu frakcji wolnej fenytoiny). Walproinian może nasilać działanie toksyczne karbamazepiny (zalecana obserwacja kliniczna i dostosowanie dawki). Walproinian może hamować metabolizm lamotriginy i wydłużać jej T0,5, wymaga to dostosowania dawki (zmniejszenie dawki lamotriginy). Jednoczesne stosowanie tych leków może zwiększać ryzyko reakcji skórnych, szczególnie u dzieci. Walproinian może zwiększać stężenie zydowudyny w osoczu. Walproinian może nasilać przeciwzakrzepowe działanie warfaryny, kumaryny oraz przeciwpłytkowe kwasu acetylosalicylowego (wyparcie z wiązań z białkami) - należy monitorować czas protrombinowy. Walproinian może nasilać działanie alkoholu. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (w tym fenytoina, fenobarbital, prymidon, karbamazepina) zmniejszają stężenie kwasu walproinowego we krwi (zalecane dostosowanie dawek). Jednoczesne stosowanie felbamatu może zwiększać stężenie kwasu walproinowego (należy monitorować dawkowanie walproinianu). Meflochina i chlorochina mogą obniżać próg drgawkowy. Meflochina może zmniejszyć stężenie walproinianu (dawkowanie walproinianu powinno być dostosowane). Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami silnie wiążącymi się z białkami osocza może wystąpić zwiększone stężenie wolnego kwasu walproinowego w osoczu. Przy jednoczesnym stosowaniu cymetydyny lub erytromycyny stężenie walproinianu w osoczu może być zwiększone. Antybiotyki typu karbapenemu (panipenem, meropenem, imipenem) mogą zmniejszyć stężenie leku we krwi (należy monitorować stężenie walproinianu). Cholestyramina może zmniejszać wchłanianie walproinianu. Lek nie wpływa na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych.

Dawkowanie
Doustnie. Kapsułki. Monoterapia. Padaczka. Kapsułki wskazane są do stosowania u dorosłych oraz u dzieci o mc. powyżej 17 kg, pod warunkiem możliwości połknięcia kapsułki; postać ta nie jest odpowiednia dla dzieci poniżej 6 lat. Dorośli: dawka początkowa wynosi 10-20 mg/kg mc. na dobę, następnie powinna być stopniowo zwiększana o 5 mg/kg mc. w odstępach 3-7-dniowych, aż do uzyskania kontroli napadów. Następuje to zwykle, gdy dawka wynosi 20-30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli kontrola napadów nie zostanie osiągnięta, dawkę można zwiększyć do 2500 mg na dobę. Dzieci: dawka początkowa wynosi 10-20 mg/kg mc. na dobę, dawka podtrzymująca 20-30 mg/kg mc. na dobę. Dzieci o mc. powyżej 20 kg: zalecana dawka początkowa wynosi 300 mg na dobę i powinna być zwiększana o 5 mg/kg mc. w odstępach 3-7 dniowych aż do osiągnięcia kontroli napadów, zwykle dawka podtrzymująca wynosi 20-30 mg/kg mc. na dobę. Choroba afektywna dwubiegunowa (wyłącznie u dorosłych): zalecana dawka początkowa wynosi 600-900 mg na dobę w kilku dawkach, następnie dawkę należy stopniowo zwiększać co 2-4 dni i równocześnie określać stężenie leku we krwi aż do uzyskania zadowalającej poprawy klinicznej lub wystąpienia działań niepożądanych; zalecana dawka dobowa podtrzymująca wynosi 1000-2000 mg. Kapsułki należy połykać w całości z odpowiednią ilością płynu w czasie lub po posiłku. Syrop. Monoterapia. Padaczka. Dzieci: dawka początkowa wynosi 10-20 mg/kg mc. i powinna być zwiększana o 5 mg/kg mc. na dobę w odstępach 3-7 dniowych aż do osiągnięcia kontroli napadów, następuje to zwykle przy dawce podtrzymującej 20-30 mg/kg mc. na dobę. Jeśli kontrola nad napadami nie zostanie osiągnięta, dawka może być zwiększona do 35 mg/kg mc. na dobę. W indywidualnych przypadkach można rozpatrywać dawki większe niż 40 mg/kg mc. na dobę (u dzieci wymagających takich dawek należy monitorować parametry chemiczne i hematologiczne). U dzieci o mc. powyżej 20 kg zalecana dawka początkowa wynosi 300 mg na dobę. Syrop należy podawać w trakcie lub po posiłku. Zwykle dawka dobowa powinna być podzielona na kilka dawek; przy monoterapii walproinianem dawka dobowa może być również podawana w dawce jednorazowej wieczorem (aż do dawki 15 mg/kg mc. na dobę).
U pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) zaburzeniami czynności wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie powinno być uzależnione od stopnia kontroli objawów.
Leczenie skojarzone. Jeżeli w momencie rozpoczynania leczenia preparatem pacjent stosuje inny lek przeciwdrgawkowy, należy go odstawiać powoli. Stosowanie preparatu należy rozpoczynać stopniowo; dawka celowa powinna być osiągnięta po ok. 2 tyg. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekiem zwiększającym aktywność enzymów wątrobowych (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) może być konieczne zwiększenie dawki o 5-10 mg/kg mc. na dobę. W przypadku jednoczesnego stosowania barbituranów i gdy obserwuje się uspokojenie (zwłaszcza u dzieci) dawka barbituranu powinna być zmniejszona.

Uwagi
Nie należy nagle przerywać podawania leku. Przed rozpoczęciem leczenia i okresowo w trakcie pierwszych 6 mies. należy wykonywać badania czynności wątroby (czas protrombinowy, stężenie transaminazy i (lub) bilirubiny i (lub) fibrynogenu w osoczu). Przed rozpoczęciem leczenia, a także przed zabiegami chirurgicznymi należy sprawdzić czy nie ma ryzyka krwawienia (morfologia, czas krwawienia i krzepnięcia). U dzieci z wywiadem świadczącym o niewyjaśnionych objawach ze strony przewodu pokarmowego (brak apetytu, wymioty), o epizodach śpiączki, opóźnieniu umysłowym lub przypadkach śmierci noworodków lub dzieci w rodzinie, należy przed rozpoczęciem leczenia wykonać metaboliczne badania, zwłaszcza stężenie amoniaku we krwi na czczo i po posiłku. Lek może powodować rzekomo pozytywne wyniki w badaniach moczu na cukrzycę (wydalany jest częściowo w postaci ciał ketonowych). Preparat w postaci syropu zawiera sztuczne substancje słodzące - może być stosowany u pacjentów z cukrzycą (zawartość węglowodanów - 0,05 BU/1 ml). Preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.