Nazwa produktu leczniczego: Co-Prestarium

Skład: Perindoprilum argininum Amlodipinum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 10 mg 10 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Les Laboratoires Servier
Wytwórca: ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Spółka Akcyjna Les Laboratoires Servier Industrie Servier (Ireland) Industries Ltd. (SII)
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL, F, IRL



Działanie
Preparat o synergicznym działaniu dwóch substancji czynnych. Peryndopryl jest inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II. Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Enzym konwertujący angiotensynę inaktywuje bradykininę, zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje także zwiększenie aktywności krążących oraz miejscowych układów kalikreiny-kininy (i przez to także aktywację układu prostaglandyn). Możliwe jest, że ten mechanizm odpowiada za obniżanie ciśnienia tętniczego krwi oraz jest częściowo odpowiedzialny za określone działania niepożądane (np. kaszel). Peryndopryl zmniejsza opory obwodowe prowadząc do zmniejszenia ciśnienia tętniczego. W konsekwencji, zwiększa się przepływ naczyniowy bez jakiegokolwiek wpływu na częstość akcji serca. Peryndopryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim, zmniejsza skurczowe i rozkurczowe ciśnienie zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Zmniejsza przerost lewej komory serca, poprawia elastyczność dużych tętnic, a także zmniejsza warstwę środkową ściany małych tętnic. Amlodypina jest inhibitorem napływu jonów wapniowych należącym do grupy dihydropirydyny. Hamuje przepływ jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i komórek błony mięśniowej. Działa przeciwnadciśnieniowo poprzez bezpośredni wpływ rozkurczający na mięśnie gładkie naczyń. Dokładny mechanizm, w którym amlodypina zmniejsza objawy dławicowe, nie jest w pełni ustalony. Wiadomo, że amlodypina redukuje następstwa niedokrwienia w dwóch mechanizmach: działa rozkurczająco na tętniczki obwodowe, co powoduje redukcję całkowitego oporu obwodowego i prowadzi do zmniejszenia obciążenia następczego; rozkurcza główne tętnice i tętniczki wieńcowe, zarówno w obszarze zdrowym jak i niedokrwionym. Takie rozszerzenie naczyń zwiększa zaopatrzenie w tlen u pacjentów z dławicą Prinzmetala. Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1 h. T0,5 peryndoprylu wynosi 1 h. Peryndopryl jest prolekiem. 27% podanej dawki peryndoprylu, znajdującej się w krwiobiegu, stanowi aktywny metabolit peryndoprylat. Maksymalne stężenie peryndoprylatu we krwi występuje w ciągu 3-4 h. Pokarm zmniejsza konwersję peryndoprylu w peryndoprylat, co wpływa na jego biodostępność. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%. Peryndoprylat jest wydalany głównie z moczem, T0,5 w fazie eliminacji jego wolnej frakcji wynosi około 17 h, stan stacjonarny osiąga w ciągu 4 dni. Eliminacja peryndoprylatu jest wolniejsza u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Po podaniu doustnym amlodypina dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 6-12 h po podaniu. Biodostępność wynosi 64-80%. Pokarm nie wpływa na wchłanianie amlodypiny. Prawie 97,5% leku wiąże się z białkami osocza. Amlodypina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki jest wydalane z moczem, z czego 10% w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 35-50 h. U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby i u pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania jest wydłużony.

Wskazania
Leczenie substytucyjne w terapii nadciśnienia tętniczego samoistnego i (lub) stabilnej choroby wieńcowej u pacjentów, którzy już stosują peryndopryl i amlodypinę w takich samych dawkach.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na peryndopryl lub inny inhibitor ACE. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z uprzednim leczeniem inhibitorami ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży. Nadwrażliwość na amlodypinę lub jakiekolwiek inne dihydropirydyny. Ciężkie niedociśnienie. Wstrząs, w tym wstrząs kardiogenny. Zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. wysokiego stopnia zwężenie zastawki aortalnej). Niestabilna dławica piersiowa (w tym dławica Prinzmetala). Pozawałowa niewydolność serca (podczas pierwszych 28 dni). Nadwrażliwość na pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
U pacjentów, u których w przeszłości występował obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z przyjmowaniem inhibitorów ACE, może wystąpić zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego podczas leczenia inhibitorem ACE. U pacjentów wymagających leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych) lub poddawanych zabiegowi LDL-aferezy z użyciem siarczanu dekstranu zaleca się czasowe przerwanie podawania inhibitorów ACE ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. Szczególnie ostrożnie należy stosować peryndopryl u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, leczonych allopurynolem lub prokainamidem, lub gdy czynniki te występują jednocześnie, szczególnie z niewydolnością nerek (należy kontrolować liczbę leukocytów). Objawowe niedociśnienie tętnicze występuje częściej u pacjentów odwodnionych z powodu stosowania leków moczopędnych, diety ubogosodowej, dializ, gdy występuje biegunka lub wymioty lub u pacjentów z ciężkim reninozależnym nadciśnieniem tętniczym (należy kontrolować ciśnienie tętnicze, czynność nerek oraz stężenie potasu). Powyższe uwagi dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub z chorobą naczyniową mózgu, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować zawał serca lub incydent naczyniowo-mózgowy. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej, zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, zwężeniem zastawki aortalnej i kardiomiopatią przerostową. Ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki. U pacjentów z równocześnie występującym nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycą oraz z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, u których rozwinęła się żółtaczka, lub u których obserwuje się zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie inhibitorem ACE. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Peryndopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u osób rasy czarnej niż u osób innych ras. Leczenie preparatem należy przerwać 1 dobę przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii jest większe u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, u pacjentów odwodnionych, po ostrej dekompensacji układu krążenia, z kwasicą metaboliczną, u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające stężenie potasu we krwi lub u pacjentów >70 lat - jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie wyżej wymienionych preparatów, należy regularnie kontrolować stężenie potasu w surowicy. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością serca. Preparat nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży z powodu nieustalonej skuteczności i tolerancji peryndoprylu i amlodypiny, stosowanych oddzielnie, jak i w skojarzeniu. Ze względu na zawartość laktozy, pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem laktazy (typu Lapp) nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.

Ciąża i laktacja
Stosowanie preparatu nie jest zalecane w pierwszym trymestrze ciąży. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Pacjentki planujące ciążę powinny mieć zastosowaną alternatywną terapię hipotensyjną o ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas ciąży, chyba że kontynuowane leczenie inhibitorami ACE jest niezbędne. Ekspozycja na inhibitory ACE w II i III trymestrze wywołuje działanie toksyczne na ludzki płód (zmniejszona czynność nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczny wpływ na noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Niemowlęta, których matki przyjmowały inhibitory ACE, powinny być pod dokładną kontrolą lekarską w celu wykrycia niedociśnienia oligurii i hiperkaliemii. Amlodypina stosowana w ciąży może powodować ryzyko przedłużającego się porodu. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często (≥1/100, <1/10): senność, ból i zawroty głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne, palpitacje, uderzenia gorąca, niedociśnienie, duszność, kaszel, ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, zaburzenia smaku, biegunka, zaparcie, świąd, wysypka, skurcze mięśni, obrzęk, obrzęk obwodowy, zmęczenie, astenia. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): pokrzywka, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, bezsenność, zmiany nastroju, zaburzenia snu, drżenia, zaburzenia czucia, omdlenia, zapalenie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, zmieniona czynność jelit, suchość błony śluzowej jamy ustnej, spaczenie smaku, obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani, łysienie, plamica, zaburzenia koloru skóry, zwiększone pocenie się, bóle stawów i mięśni, ból pleców, zaburzenia fikcji, oddawanie moczu w nocy, częste oddawanie moczu, zaburzenia czynności nerek, impotencja, ginekomastia, ból w klatce piersiowej, ból, złe samopoczucie. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): bóle dławicowe, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko (<1/10 000): leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z wrodzonym niedoborem G-6-PD, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, hiperglikemia, hipertonia, neuropatia obwodowa, stan splątania, dławica piersiowa, zawał serca (prawdopodobnie wtórnie do znacznego obniżenia ciśnienia u pacjentów czynnikami ryzyka), arytmia (w tym bradykardia, tachykardia komorowa i migotanie przedsionków), udar (prawdopodobnie wtórny do znacznego obniżenia ciśnienia u pacjentów czynnikami ryzyka), zapalenie naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, rozrost dziąseł, zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, żółtaczka cholestatyczna, obrzęk Quinckego, rumień wielopostaciowy, zespól Stevensa-Johnsona, ostra niewydolność nerek, zwiększona aktywność AlAT i AspAT. Ponadto obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, hiperkaliemię (o nieznannej częstości). Rzadko u pacjentów leczonych inhibitorami ACE obserwowano obrzęk jelit oraz zespół rozpoczynający się od żółtaczki cholestatycznej i prowadzący do rozwoju piorunującej martwicy wątroby i (czasami) śmierci.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie niezalecane. Leki moczopędne oszczędzające potas, np. spironolakton, triamteren lub amiloryd, suplementy potasu lub zamienniki soli kuchennej zawierające potas mogą powodować hiperkaliemię, dlatego też nie są zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie tych preparatów jest wskazane z powodu występującej hipokaliemii, należy je stosować ostrożnie i często kontrolować stężenie potasu w surowicy. Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i litu zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy oraz zwiększenie jego toksyczności (ciężka neurotoksyczność). Jeśli jednoczesne stosowanie okazuje się konieczne, należy kontrolować stężenie litu w surowicy. Łączne stosowanie peryndoprylu z estramustyną zwiększa częstość działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy. Dantrolen (we wlewie): u zwierząt obserwowano przypadki migotania komór powodujące padnięcie zwierząt, po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie (należy unikać kojarzenia amlodypiny i dantrolenu). Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania szczególnej ostrożności. NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy ≥3 g na dobę stosowane jednocześnie z peryndoprylem mogą nasilać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek i hiperkaliemię, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek - stosować z ostrożnością, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu skojarzonego leczenia oraz okresowo w jego trakcie. Jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i doustnych leków hipoglikemizujących lub insuliny może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Jednoczesne podawanie amlodypiny z induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca, leki przeciwdrgawkowe, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon) może zmniejszać stężenie amlodypiny we krwi osoczu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol) może zwiększać stężenie amlodypiny i zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie preparatu z baklofenem zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe (należy monitorować ciśnienie krwi oraz czynność nerek i odpowiednio modyfikować dawkę leku przeciwnadciśnieniowego). Jednoczesne stosowanie wymagające zachowania ostrożności. Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorem ACE - ryzyko można zmniejszyć poprzez przerwanie leczenia lekiem moczopędnym, zwiększenie objętości płynów lub zwiększenie podaży soli przed rozpoczęciem leczenia peryndoprylem, stosowanym w małych i zwiększanych dawkach. Leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Reakcje przypominające objawy jak po podaniu azotanów (zaczerwienienie twarzy, nudności, wymioty i niedociśnienie) były rzadko obserwowane u pacjentów stosujących preparaty złota w iniekcjach (aurotiojabłczan sodu) i peryndopryl. Podczas łącznego podawania amlodypiny z β-adrenolitykami stosowanymi w niewydolności serca (bisoprolol, karwedilol, metoprolol) zwiększa ryzyko niedociśnienia, osłabienia czynności serca u pacjentów z niewydolnością serca, które może być śmiertelne lub niekontrolowane (dodanie ujemnego efektu izotropowego). Dodatkowo, β-adrenolityk może zmniejszać odpowiedź układu współczulnego w przypadku nadmiernej reakcji hemodynamicznej. Jednoczesne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych (m.in. β-adrenolityki), leków rozszerzających naczynia, nitrogliceryny i innych azotanów może nasilać działanie hipotensyjne; z lekami α-adrenolitycznymi (prazosyna, alfuzosyna, doksazosyna, tamsulosyna, terazosyna), z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, lekami stosowanymi w znieczuleniu zwiększa działanie hipotensyjne i nasila ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Łączne stosowanie preparatu z kortykosteroidami i tetrakozaktydem zmniejsza działania przeciwnadciśnieniowego (związane z retencją soli i wody przez kortykosteroidy); z amifostyną zwiększa przeciwnadciśnieniowe działanie amlodypiny. W monoterapii, amlodypina była bezpiecznie podawana z tiazydowymi lekami moczopędnymi, β-adrenolitykami, inhibitorami ACE, długo działającymi azotanami, nitrogliceryną podawaną podjęzykowo, digoksyną, warfaryną, atorwastatyną, syldenafilem, lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, symetykon), cymetydyną, NLPZ, antybiotykami i doustnymi lekami hipoglikemizującymi. Jednoczesne stosowanie syldenafilu i amlodypiny spowodowało, że każdy z tych leków niezależnie wykazał zwiększone działanie hipotensyjne. Jednoczesne zastosowanie soku grejpfrutowego z amlodypiną nie wykazało istotnego wpływu na właściwości farmakokinetyczne amlodypiny. Badania farmakokinetyczne z cyklosporyną wykazały, że amlodypina nie zmienia istotnie parametrów farmakokinetycznych cyklosporyny.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę, najlepiej rano, przed posiłkiem. Stosowanie złożonego preparatu o ustalonych dawkach nie jest odpowiednie do rozpoczęcia terapii. Jeżeli konieczna jest zmiana dawkowania, można zalecić zmodyfikowanie dawki Co-Prestarium lub można rozważyć zastosowanie poszczególnych składników preparatu w postaci oddzielnych tabletek.
Preparat może być stosowany u pacjentów z klirensem kreatyniny ≥60 ml/min, nie powinien być stosowany u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min. U tych pacjentów dawkę należy dobierać indywidualnie z zastosowaniem pojedynczych składników produktu. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby nie zostało ustalone - stosować ostrożnie.

Uwagi
U pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek należy często kontrolować stężenie kreatyniny i potasu. Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub uczucia znużenia, lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.