Nazwa produktu leczniczego: Co-Bespres

Skład: Valsartanum Hydrochlorothiazidum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 80 mg 12,5 mg
Wielkość opakowania: 14 tabl. 15 tabl. 28 tabl. 30 tabl. 56 tabl. 60 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Ivax Pharmaceuticals s.r.o. Pharmachemie B.V. Teva Pharmaceutical Works Private Ltd. Company Teva Sante SA Teva UK Ltd.
Kraj wytwórcy (kod kraju): CZ, NL, H, F, GB


Działanie
Preparat hipotensyjny zawierający antagonistę receptora angiotensyny II - walsartan i diuretyk tiazydowy - hydrochlorotiazyd. Walsartan jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora dla angiotensyny II. Działa selektywnie na podtyp receptora AT1, blokując efekty działania angiotensyny II. Nie wykazuje aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1, nie jest też inhibitorem konwertazy angiotensyny (kininazy II) - enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II i rozkładającego bradykininę. Z tego względu, w przeciwieństwie do inhibitorów ACE, prawdopodobieństwo wywołania kaszlu jest niewielkie. Walsartan nie wiąże się ani nie blokuje innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych, które odgrywają rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia bez wpływu na częstość tętna. Początek działania występuje w ciągu 2 h, maksymalne obniżenie ciśnienia jest osiągane w ciągu 4-6 h i utrzymuje się przez 24 h. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest zazwyczaj osiągane w ciągu 4 tyg. i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią zmniejsza wydalanie albumin w moczu. Walsartan po podaniu doustnym wchłania się szybko, biodostępność wynosi 23%. Silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami. Jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią (83%) i moczem (13%), w niewielkim stopniu metabolizowany jest do nieczynnego farmakologicznie hydroksymetabolitu. T0,5 wynosi 6 h. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Tiazydy wpływają na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków. Działanie diuretyczne hydrochlorotiazydu powoduje zmniejszenie objętości osocza, zwiększenie aktywności reninowej osocza, zwiększenie wydzielania aldosteronu, zwiększenie utraty potasu z moczem. Podczas jednoczesnego podawania walsartanu i hydrochlorotiazydu zmniejszenie stężenia potasu we krwi jest mniej wyraźne, niż po zastosowaniu samego hydrochlorotiazydu. Biodostępność hydrochlorotiazydu wynosi 60-80%. Wiąże się z białkami osocza w 40-70%. Ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane w niezmienionej postaci z moczem. T0,5 wynosi 6-15 h.

Wskazania
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest wystarczająco kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na walsartan, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidowe lub pozostałe składniki preparatu. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby, cholestaza. Ciężkie zaburzenie czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmocz. Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia oraz objawowa hiperurykemia. II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności
Nie stosować preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub innymi stanami związanymi ze stymulacją układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, bądź zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedną nerkę. Nie stosować preparatu u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty, zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy i pacjentów którzy wcześniej doświadczyli reakcji nadwrażliwości na innych antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania preparatu u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę. Nie zaleca się stosowania walsartanu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat (brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w tej grupie wiekowej). Pacjenci z cukrzycą przyjmujący tiazydowe leki moczopędne mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych. Leczenie preparatem należy przerwać jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, a jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed sztucznym promieniowaniem UV.

Ciąża i laktacja
Preparat nie jest zalecany w I trymestrze oraz jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II podczas II i III trymestru ciąży indukuje fetotoksyczność u płodów (zaburzona czynność nerek, małowodzie, zaburzenia kostnienia czaszki) oraz toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). Jeżeli do narażenia na działanie antagonistów receptora angiotensyny II doszło podczas II i III trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały antagonistów receptora angiotensyny II, należy ściśle obserwować za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Hydrochlorotiazyd stosowany w II i III trymestrze ciąży może niekorzystnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz powodować żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenię u płodów i noworodków. Nie jest zalecane stosowanie preparatu w okresie karmienia piersią. U pacjentek planujących ciążę, powinno się zastosować alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową, której bezpieczeństwo w ciąży jest znane. Po rozpoznaniu ciąży u pacjentki leczenie preparatem natychmiast przerwać i jeżeli to konieczne zastosować inne leki hipotensyjne.

Działania niepożądane
Działania niepożądane związane ze stosowaniem połączenia walsartan/hydrochlorotiazyd. Niezbyt często: odwodnienie; parestezje; nieostre widzenie; szum w uszach; niedociśnienie; kaszel; ból mięśni; uczucie zmęczenia. Bardzo rzadko: zawroty głowy; biegunka; ból stawów. Częstość nieznana: omdlenie; niekardiogenny obrzęk płuc; zaburzona czynności nerek; zwiększenie stężenia kwasu moczowego, bilirubiny, kreatyniny i azotu mocznikowego w surowicy, hipokaliemia, hiponatremia, neutropenia. Działania niepożądane związane ze stosowaniem walsartanu. Niezbyt często: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, ból brzucha. Częstość nieznana: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu, małopłytkowość; inne reakcje nadwrażliwości/alergiczne, w tym choroba posurowicza; zwiększenie stężenia potasu w surowicy; zapalenie naczyń; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd; niewydolność nerek. Działania niepożądane związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Często: niedociśnienie ortostatyczne; utrata apetytu, łagodne nudności i wymioty; pokrzywka i inne postacie wysypki; impotencja. Rzadko: małopłytkowość, czasami z plamicą; depresja, zaburzenia snu, ból głowy, zaburzenia rytmu serca; zaparcie, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym; cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka; nadwrażliwość na światło. Bardzo rzadko: agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego; reakcje nadwrażliwości; niewydolność oddechowa z zapaleniem i obrzękiem płuc; zapalenie trzustki; martwicze zapalenie naczyń i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, skórne reakcje tocznio-podobne, uaktywnienie skórnej postaci tocznia rumieniowatego.

Interakcje
Preparat może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczności - nie zaleca się leczenia skojarzonego; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy kontrolować stężenie litu we krwi. Preparat może nasilać działanie innych leków hipotensyjnych (m.in. inhibitorów ACE, leków β-adrenolitycznych, antagonistów kanału wapniowego) oraz osłabiać reakcję na aminy presyjne (adrenalina, noradrenalina), jednak osłabienie tego efektu nie jest wystarczające, aby wykluczyć ich stosowanie. NLPZ (w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobęm i nieselktywne NLPZ) mogą osłabiać hipotensyjne działanie zarówno antagonistów receptora angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu; ponadto zwiększa się ryzyko pogorszenia się czynności nerek i hiperkaliemii - z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia, jak również zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta. Nie stwierdzono interakcji walsartanu z cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną, hydrochlorotiazydem, amlodypiną i glibenklamidem. Digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem. W przypadku konieczności zastosowania preparatu i leków wpływających na stężenie potasu, konieczna jest regularna kontrola stężenie potasu we krwi. Dotyczy to następujących grup leków: diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu (np. heparyna) - ryzyko hiperkaliemii; diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy, środki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne - ryzyko hipokaliemii; leki mogące wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes (np. chinidyna, hydrochinidyna, disopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol, beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina i.v.) - hipokaliemia po zastosowaniu hydrochlorotiazydu zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, które mogą wystąpić po podaniu tego typu leków. Podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu z glikozydami naparstnicy może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia jako działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy. Podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia może spowodować hiperkalcemię. Leczenie tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy; może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować ostrożność podając metforminę z uwagi na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z lekami β-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać hiperglikemię spowodowaną przez diazoksyd. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego we krwi i z tego względu może być konieczne dostosowanie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol. Dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może zostać zwiększona pod wpływem leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka z treści pokarmowej. Tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny. Żywice jonowymienne (cholestyramina i kolestypol) zaburzają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamid, metotreksat) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny. Tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie pochodnych kurary. Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny. Jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu z alkoholem, lekami znieczulającymi lub uspokajającymi może nasilać niedociśnienie ortostatyczne. Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone metyldopą i hydrochlorotiazydem. U pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd jednocześnie z karbamazepiną może wystąpić hiponatremia, należy monitorować stan pacjenta. U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod; przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: 1 tabl. raz na dobę. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawek poszczególnych składników preparatu. Jeśli ciśnienia krwi nie udaje się kontrolować, dawkę leku można zwiększyć poprzez zwiększenie dawki każdego ze składników do uzyskania dawki maksymalnej 320 mg + 25 mg. U większości pacjentów maksymalny efekt jest obserwowany w ciągu 4 tyg., u niektórych pacjentów w ciągu 4-8 tyg. Jeżeli w ciągu 8 tyg. przyjmowania leku preparatu w dawce 320 mg + 25 mg nie wystąpi zadowalający efekt, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku przeciwnadciśnieniowego. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z klirensern kreatyniny ≥30 ml/min oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy, maksymalna dawka dobowa walsartanu wynosi 80 mg. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając wodą.

Uwagi
Podczas leczenia należy obserwować pacjentów pod kątem zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej oraz regularnie oznaczać stężenie elektrolitów w surowicy. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy regularnie kontrolować stężenie potasu, kreatyniny i kwasu moczowego we krwi. Przed wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych leków moczopędnych. Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego wystąpienia zawrotów głowy i uczucia zmęczenia.