KFD.PL: Choroba Osgood-Schlattera - Forum KFD.pl

Jak w temacie ma tktóś Choroba Osgood-Schlattera to cos?
albo miał. ja już od 4 lat sie z tym mecze. i kazdy lekaż nic konkretnego nie mowil. zawsze ze samo zniknie a to nie znika i boli coraz bardziej. a moze wie ktoś jak wyglada operacja i czy jest mozliwe ze Polscy lekarze byli by w stanie spaprac zabieg i rozwalic mi bardziej kolano?

Zasadniczo stosuje się leczenie objawowe, polegające na unikaniu drażnienia guzowatości piszczeli aż do czasu całkowitego ustąpienia bolesności przez ochronę kończyny przed forsownymi wysiłkami, ograniczenie pełnego zginania kolana oraz innych bolesnych ruchów. Bierne ograniczenie zginania kolana można uzyskać przez zastosowanie podłużnych pasków przylepca przytwierdzonych do przedniej powierzchni kolana lub za pomocą okrężnej opaski elastycznej (nie stosować dłużej niż 2-3 tyg. z uwagi na ewentualny zanik m. czworogłowego uda). U chorych z dużą bolesnością można zastosować unieruchomienie kończyny łuską gipsową lub aparatem ortopedycznym na kilka tygodni, przy czym chory może chodzić. Miejscowe stosowanie ciepła zmniejsza odczyn zapalny łagodzi dolegliwości bólowe.
W bardzo rzadkich przypadkach może zajść potrzeba leczenia operacyjnego, np. wyłyżeczkowania rozmiękłego ogniska, usuniecie nie wgajającego się dłuższy czas martwiaka kostnego, wycięcie zapalnie zmienionej kaletki śluzowej spod więzadła rzepki; po zabiegach tych ostre objawy ustępują i dochodzi do szybszego wygojenia.

Tyle pewnie powinien powiedzieć Ci lekarz i brzmi to raczej optymistycznie, ale większość chorych narzeka na ból, nawet po operacji. W każdym bądź razie ja bym zaryzykował, bo po operacji zawsze są jakieś szanse na w miarę normalne życie, a im dłużej będziesz zwlekał tym objawy bardziej się mogą nasilać a powodzenie zabiegu zmniejszać.

Wybaczcie że odświeżam ale może się przyda

Właśnie wyszedłem ze szpitala we Wieluniu woj Łódzkie (oddział chirurgii ortopedycznej, ordynator lek. med Zbigniew Kaczka) zabieg zasugerował mi sam ordynator na wizycie gdyż też nie dawałem rady z kolanem (nie bolało aczkolwiek czasami zbierała się woda) zabieg trwał 30 min + 30 min przygotowanie (znieczulenie w kręgosłup, troszkę bolało - wyłączona była cała dolna część ciała) po zabiegu przez 4 godziny nie miałem władzy w nogach i byłem pod kroplówką przeciwbólową + antybiotykową. w szpitalu spędziłem dwie noce i zostałem dziś wypisany do domu, chodzę normalnie aczkolwiek troszkę jest jeszcze obrzęk pooperacyjny, za dwa tygodnie zdjęcie szwów i wg wiedzy i doświadczenia lekarzy kolano nie będzie bolało nie będzie się zbierać woda i będzie wszystko w najlepszym porzadku :)

z zabiegu jestem bardzo zadwolony, nic nie boli, może troszkę przy chodzeniu no ale to chyba logiczne:)

pozdrawiam

Witam,

Ponownie odświeżę temat. Przechodziłam tą chorobę, została u mnie zdiagnozowana bardzo szybko (miałam wtedy jakieś 11-12 lat), było to około 10 lat temu. Bardzo bolały mnie kolana przy kucaniu, wchodzeniu po schodach itp., tylko przy chodzeniu nie bolało. Lekarz stwierdził, że to się samo "wyleczy" i w wieku 18 lat już powinno na pewno przejść. Syn tego lekarza miał to samo, więc facet był obeznany z chorobą. Dostałam zwolnienie z w-f. Jedyną radą na ból były jakieś lasery, którymi pielęgniarka naświetlała mi te kolana. Pomogło mi to na jakiś rok, później znowu zaczęło boleć, ale po jakimś czasie samo przeszło. Jak kończyłam gimnazjum, to już mnie nie bolało i do tej pory nie mam żadnych problemów z kolanami. Z tego co wiem, to lekarz mówił, że cięższe przypadki kończą się operacją, ale w moim przypadku na szczęście nie była ona konieczna. Tak więc nie ma się co martwić według mnie jeśli komuś to coś lekarz zdiagnozował, grunt to ograniczyć wysiłek fizyczny (pływać chyba było wolno), żeby wszystko mogło się zagoić na spokojnie.

Witam,

u mnie tę chorobę zdiagnozowano jak miałem jakieś 12-13 lat. Bóle przy nawet delikatnym puknięciu pod kolanem, problemy z klękaniem itp. Wg lekarza miało przejść samo, więc ograniczał się tylko do dawania zwolnienia z wf-u. I tak rok, dwa, trzy... i dalej bez zmian. W tym czasie chodziłem na basen, oczywiście po konsultacji z lekarzem.
Wreszcie dał skierowanie na zabiegi. Z tego co pamiętam jakieś leczenie prądami, hydromasaże. Niestety nie pomogło i ból kolana nie ustępował.

Po jakiś pięciu latach od pierwszego rozpoznania trafiłem na innego lekarza. Stwierdził, że poprzedni zbyt późno zlecił rehabilitację i w zasadzie poza operacją nic innego nie może mi zaproponować. Uprzedził jednak, że osobiście odradza operację, gdyż efekt może być tylko kosmetyczny (brak zgrubienia pod kolanem), a ból nawet większy niż przed operacją. Przy wyborze przyszłego zawodu radził unikać prac wymagających klęczenia i na tym koniec rozmowy.
Nie zdecydowałem się więc na operację i nauczyłem żyć z tą przypadłością. Z czasem w zasadzie ból ustąpił. Pojawiał się tylko przy mocniejszym uderzeniu pod kolanem, czy po forsownym wysiłku i to też nie za mocny. Przestałem zwracać na niego uwagę.

Teraz mając ok. 30 lat problem pojawił się znowu. Od pewnego czasu ból jest dosyć mocny. Miejsce w okolicach zgrubienia boli nawet podczas siedzenia, przy delikatnym dotknięciu, przy zginaniu i prostowaniu nogi, nie mówiąc już o niemożliwości wykonania prawidłowego przysiadu.

Problem polega również na tym, że pracuję fizycznie i ból nogi bardzo utrudnia mi pracę. Jestem w trakcie szukania dobrego lekarza, który będzie mógł mi pomóc. Zastanawiam się tylko co może mi zaproponować, bo zwolnienia z wf-u raczej nie dostanę , a z pracy zrezygnować nie mogę.

Podsumowując, lepiej nie bagatelizuje tej choroby, bo problem może wrócić po latach...

Pozdrawiam