Nazwa produktu leczniczego: Cefotaxime Teva

Skład: Cefotaximum
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Dawka: 500 mg
Wielkość opakowania: 1 fiol. 10 ml 5 fiol. 10 ml 10 fiol. 10 ml
Podmiot odpowiedzialny: Teva Pharmaceuticals Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Pharmachemie B.V.
Kraj wytwórcy (kod kraju): NL



Opis działania
Antybiotyk do stosowania pozajelitowego.
Cefotaksym jest półsyntetyczną cefalosporyną III generacji o szerokim zakresie działania bakteriobójczego. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefotaksym jest w organizmie rozkładany przez nieswoiste esterazy do aktywnego produktu – deacetylocefotaksymu. Właściwość ta znacznie przedłuża bakteriobójcze działanie i zwiększa aktywność przeciwbakteryjną leku.
Cefotaksym działa in vitro na szereg drobnoustrojów, zarówno Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz wykazuje wysoki stopień trwałości wobec ß-laktamaz. Antybiotyk ten okazał się silnym inhibitorem ß-laktamaz wytwarzanych przez niektóre drobnoustroje Gram-ujemne, w tym zwłaszcza pałeczki jelitowe.
Wśród wrażliwych in vitro na cefotaksym bakterii Gram-ujemnych znajdują się: liczne szczepy bakterii z rodziny Enterobacteriaceae m.in. wiele szczepów Citrobacter spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Klebsiella spp., indolo-dodatnie i indolo-ujemne szczepy Proteus spp., Providencia spp., Salmonella spp., Seratia spp i Shigella spp. Wrażliwe są także Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae i N. meningitidis.
Część szczepów z rodzaju Pseudomonas także wykazuje in vitro wrażliwość na cefotaksym. Cefotaksym jest aktywny in vitro wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, m.in. paciorkowców i gronkowców (ale szczepy metycylinooporne S. aureus są oporne na cefotaksym). Część bakterii beztlenowych jest wrażliwych in vitro na cefotaksym, chociaż niektóre szczepy Bacteroides fragilis i Clostridium spp. wykazują oporność.
Cefotaksym z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje in vitro synergizm działania wobec bakterii Gram-ujemnych m.in. niektórych szczepów Pseudomonas aeruginosa.
W badaniach na zdrowych ochotnikach, po podaniu jednorazowej dawki 500 mg lub 1g cefotaksymu uzyskiwano przeciętnie maksymalne stężenia w surowicy krwi (odpowiednio 11,7 i 20,5 µg/ml) po upływie 30 minut. Okres półtrwania antybiotyku we krwi wynosi około 1 godziny. Nie stwierdzono kumulacji cefotaksymu po dokonaniu wlewu dożylnie 1 g co 6 godzin przez 14 dni.
Cefotaksym w 20-40% wiąże się z białkami osocza. Szybko przenika do tkanek i płynów ustrojowych, między innymi do oskrzeli, płuc, gruczołu krokowego i żółci. Przenika także przez barierę łożyska i do mleka matki. W zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych podany w dużych dawkach szybko przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.
Jest metabolizowany w wątrobie w 30-40% do czynnego przeciwbakteryjnie deacetylocefotaksymu osiągającego maksymalne stężenie we krwi po 2-3 godzinach od podania cefotaksymu, przy czym stężenie terapeutyczne tego związku utrzymuje się we krwi przez 6-8 godzin. Deacetylocefotaksym w stosunku do macierzystego związku charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania we krwi wynoszącym u dorosłych 1,6 h, u niemowląt i dzieci 2,1 h, a u noworodków 9,4 h.
Około 60% podanej dawki cefotaksymu jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej w ciągu 24 godzin, w około 20% w postaci deacetylocefotaksymu i nieczynnych metabolitów, a pozostałe 20% jest wydalane z żółcią.


Wskazania
Zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc wywołane przez Streptococcus pneumoniae (o obniżonej wrażliwości na penicylinę), Escherichia coli, Klebsiella spp., Haemophilus influenzae (włączając szczepy oporne na ampicylinę), Proteus mirabilis, Serratia marcescens i Enterobacter spp.
Zakażenia układu moczowego wywołane m.in. przez Citrobacter spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri i Serratia marcescens. Również niepowikłane przypadki rzeżączki, w tym wywołane przez szczepy Neisseria gonorrhoeae wytwarzające penicylinazy.
Zakażenia w obrębie miednicy mniejszej, w tym wywołane przez Escherichia coli, Proteus mirabilis, beztlenowe ziarniaki - Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp oraz niektóre szczepy Bacteroides spp. włączając B. fragilis, Clostridium spp.
Posocznica/bakteriemia wywołana m.in. przez szczepy Escherichia coli, Klebsiella spp., Serratia marcescens.
Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Pseudomonas spp., Serratia marcescens, Bacteroides spp. i beztlenowe ziarniaki - Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.
Zakażenia wewnątrz jamy brzusznej włącznie z zapaleniem otrzewnej wywołane przez Escherichia coli, Klebsiella spp., Bacteroides spp. oraz Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.
Zakażenia kości i stawów, w tym wywołane przez szczepy Haemophilus influenzae, Streptococcus spp., Proteus mirabilis.
Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wywołane przez Neisseria meningitidis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Klebsiella pneumoniae i Escherichia coli.
Profilaktyka zakażeń w okresie okołooperacyjnym.


Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na cefalosporyny.


Środki ostrożności
efotaksym podawać ostrożnie pacjentom, u których uprzednio wystąpiły objawy alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia ostrych objawów alergii podawanie leku należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie postępowanie.
Cefotaksym należy podawać ostrożnie także: w przypadku stwierdzonej nadwrażliwości na penicylinę, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowej, w chorobach układu pokarmowego (zwłaszcza w zapaleniu okrężnicy).
U pacjentów w podeszłym wieku lub z niewydolnością nerek ustala się dawkowanie w zależności od klirensu kreatyniny (patrz: Dawkowanie i sposób przygotowania).
Pomimo bardzo rzadko stwierdzanych zaburzeń czynności nerek wywołanych podawaniem cefotaksymu zaleca się monitorowanie czynności nerek u ciężko chorych, otrzymujących duże dawki antybiotyku.
Ze względu na możliwość wystąpienia granulocytopenii (i bardzo rzadko – agranulocytozy) podczas długotrwałego leczenia cefotaksymem, u chorych otrzymujących ten antybiotyk dłużej niż 10 dni należy kontrolować obraz krwi.
Cefotaksym należy podawać ostrożnie u pacjentów otrzymujących równocześnie antybiotyki aminoglikozydowe lub silnie działające leki moczopędne.
Dzieciom do 2 miesiąca życia lek należy podawać wyłącznie dożylnie.
Roztworów cefotaksymu nie należy mieszać (np. w jednej strzykawce) z roztworami aminoglikozydów a w przypadku równoczesnego stosowania leki te muszą być wstrzykiwane w inne miejsca ciała. (patrz: Interakcje).
Roztwory cefotaksymu wykazują maksymalną trwałość w zakresie pH 5-7 i dlatego roztwory tego antybiotyku nie powinny być rozcieńczane płynami o pH wyższym od 7,5 np. roztworem wodorowęglanu sodu do iniekcji.
W trakcie leczenia cefotaksymem może wystąpić rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane działaniem toksyn wytwarzanych przez szczepy Clostridium difficile. Łagodne objawy ustępują zwykle po zaprzestaniu stosowania antybiotyku. W przypadkach o przebiegu od umiarkowanego do ciężkiego należy stosować nawadnianie organizmu oraz uzupełnianie niedoborów elektrolitów i białka, zależnie od stanu klinicznego, a także stosować odpowiedni antybiotyk skuteczny wobec C. difficile (lek pierwszego rzutu – metronidazol, w przypadku niepowodzenia lub ciężkiego stanu pacjenta – wankomycyna doustnie).
Jak w przypadku innych antybiotyków o szerokim zakresie działania przeciwbakteryjnego przedłużone stosowanie cefotaksymu może spowodować wzrost szczepów opornych na ten antybiotyk oraz grzybów. Należy zastosować wówczas odpowiednie leczenie.


Stosowanie leku podczas ciąży i karmienia piersią:
Pod względem bezpieczeństwa stosowania w ciąży cefotaksym należy do kategorii B. Informacje dotyczące jego bezpieczeństwa pochodzą wyłącznie z badań przeprowadzanych na zwierzętach doświadczalnych. Lek może być stosowany jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Należy podawać go ostrożnie, zwłaszcza w pierwszych miesiącach ciąży.
Cefalosporyny przechodzą w nieznacznych ilościach do mleka kobiet karmiących, należy więc zachować ostrożność podczas podawania leku w czasie laktacji.


Interakcje
Z antybiotykami aminoglikozydowymi, wankomycyną i lekami przeciwzakrzepowymi (pochodnymi kumaryny) cefotaksym działa synergicznie. Probenecid, azlocylina i mezlocylina znacznie przedłużają jego działanie. Nie należy mieszać roztworów cefotaksymu i aminoglikozydów w jednej strzykawce lub pojemniku do wlewów z uwagi na możliwość ich wzajemnej inaktywacji. W przypadku konieczności równoczesnego zastosowania tych leków należy je wstrzykiwać w różne miejsca ciała. Cefotaksym wykazuje także niezgodność po zmieszaniu z wodorowęglanem sodu.
Podczas stosowania cefotaksymu można otrzymać fałszywie dodatnie wyniki w testach redukcyjnych na obecność glukozy w moczu. W badaniach serologicznych wystąpić może fałszywie dodatni odczyn Coombs’a.


Dawkowanie
Dorośli i dzieci powyżej 12 lat życia
- zazwyczaj domięśniowo lub dożylnie 1 g co 12 godzin;
w umiarkowanych i cięższych zakażeniach domięśniowo lub dożylnie 1 do 2 g co 8 godzin;
w ciężkich zakażeniach wymagających stosowania większych dawek np. w posocznicy 2 g co 6 lub 8 godzin dożylnie;
w zakażeniach zagrażających życiu dożylnie 2 g co 4 godziny;
w rzeżączce jednorazowo 1 g domięśniowo.
Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 12 g.

Dzieci:
Wcześniaki i noworodki poniżej 7 dni życia - dożylnie 50-100 mg/kg masy ciała/dobę w dwóch równo podzielonych dawkach.
Noworodki od 7 dni do 1 miesiąca życia - dożylnie 75-150 mg/kg masy ciała/dobę w trzech równo podzielonych dawkach.
Niemowlęta (od 2 m.ż.) i dzieci do 12 lat życia - dzieci o masie ciała poniżej 50 kg domięśniowo lub dożylnie 50-180 mg/kg masy ciała/dobę w 4–6 równo podzielonych dawkach. Większe z wymienionych dawek należy stosować w ciężkich zakażeniach, włączając zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg podaje się zazwyczaj dawkę jak u dorosłych, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 12 g.
Dzieciom do 2,5 rż. nie podawać roztworów leku z lignokainą!

Profilaktycznie - 1g na 30-90 min. przed zabiegiem chirurgicznym. W zależności od wskazań dawkę można powtórzyć po 6 i 12 godzinach.
W niewydolności nerek ustala się dawkowanie w zależności od klirensu kreatyniny, przy czym w przypadku klirensu mniejszego niż 20 ml/min/1,73 m² dawkę należy zmniejszyć do połowy.


Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania, zwłaszcza u osób z niewydolnością nerek, istnieje ryzyko przemijającej encefalopatii.
Leczenie ewentualnych symptomów przedawkowania – objawowe. Można zastosować hemodializę lub dializę otrzewnową.


Działania niepożądane
Cefotaksym jest dobrze tolerowany. Działania niepożądane występują rzadko i są przemijające. W czasie leczenia cefotaksymem mogą wystąpić:
reakcje miejscowe: po wstrzyknięciach dożylnych - zapalenie żyły; po wstrzyknięciach domięśniowych - ból w miejscu podania, stwardnienie i tkliwość uciskowa;
nadwrażliwość: wysypka skórna, świąd, pokrzywka, skurcz oskrzeli, gorączka;
zaburzenia żołądkowo-jelitowe: biegunka, rzadko nudności i wymioty, bardzo rzadko - rzekomobłoniaste zapalenie jelit;
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
przejściowe zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi.
zmiany w obrazie krwi: granulocytopenia, leukopenia, eozynofilia, neutropenia i trombocytopenia;
ból głowy;
drożdżyca pochwy.