Nazwa produktu leczniczego: Cazaprol

Skład: Cilazaprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 0,5 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl. 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Krka d.d., Novo mesto
Wytwórca: Krka d.d., Novo mesto
Kraj wytwórcy (kod kraju): SLO



Działanie
Cylazapryl jest swoistym inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o długotrwałym działaniu, który hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, blokując konwersję nieaktywnej angiotensyny I do angiotensyny II, silnie obkurczającej naczynia. Cylazapryl obniża ciśnienie skurczowe w pozycji leżącej i stojącej oraz ciśnienie rozkurczowe. Cylazapryl jest skuteczny w leczeniu wszystkich stopni nadciśnienia pierwotnego oraz nadciśnienia nerkopochodnego. Poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron, cylazapryl polepsza parametry obciążenia niewydolnego serca na drodze redukcji obciążenia następczego oraz obciążenia wstępnego u pacjentów stosujących leki moczopędne i (lub) glikozydy naparstnicy. U tych pacjentów znacznie zwiększa się tolerancja wysiłku fizycznego. Cylazapryl jest dobrze wchłaniany i szybko przekształcany do aktywnej formy - cylazaprylatu. Biodostępność cylazaprylatu po doustnym podaniu cylazaprylu wynosi około 60%. Maksymalne stężenie w osoczu występuje w ciągu 2 godzin po podaniu. Działanie hipotensyjne ujawnia się w ciągu 1 h, osiąga maksimum pomiędzy 3-7 h i utrzymuje się do 24 h. Cylazaprylat wydalany jest z moczem w postaci niezmienionej. Efektywny T0,5 wynosi 9 h po podaniu jednej dawki na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, z umiarkowaną lub ciężką marskością wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku występują większe stężenia leku w surowicy, a klirens leku się zmniejsza. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek nie następuje eliminacja leku, jednakże hemodializa w ograniczonym stopniu zmniejsza stężenie cylazaprylu i cylazaprylatu.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Przewlekła niewydolność serca.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na cylazapryl, inne inhibitory ACE lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy związany z leczeniem inhibitorami ACE w wywiadzie. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z niedoborem sodu lub odwodnionych na skutek wymiotów, biegunki, uprzedniego leczenia lekami moczopędnymi, diety z małą zawartością sodu lub dializy oraz u pacjentów nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, dekompensacją krążenia lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym (ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego). U pacjentów z dławicą piersiową lub chorobą naczyniową mózgu, leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarskim (ryzyko zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, szczególnie stosujących duże dawki diuretyków pętlowych, reakcją na leczenie inhibitorami ACE może być znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. U pacjentów z chorobami tkanki łącznej oraz z chorobami nerek, takimi jak układowy toczeń trzewny i sklerodermia lub poddawanych leczeniu lekami immunosupresyjnymi, szczególnie jeśli równocześnie występują u nich zaburzenia czynności nerek, należy rozważyć konieczność regularnego kontrolowania ilości krwinek białych. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zwężeniem lewego ujścia tętniczego (takim jak zwężenie zastawki aorty lub kardiomiopatia przerostowa). Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów, u których czynność nerek zależy głównie od działania układu renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak pacjenci z ciężką niewydolnością serca, z jednostronnym lub dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej oraz u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym. U takich pacjentów leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską, od małych dawek, które następnie są ostrożnie zwiększane, należy monitorować czynność nerek przez pierwsze tygodnie leczenia. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, u których występuje żółtaczka lub znaczące zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy zaprzestać podawania inhibitora ACE. Cylazapryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów rasy czarnej, w porównaniu do innych ras. Pacjenci z przebytym uprzednio obrzękiem naczynioruchowym niezwiązanym ze stosowaniem inhibitorów ACE mogą być w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia obrzęku podczas leczenia przy użyciu niektórych inhibitorów ACE. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, stosowanie hemodializy lub hemofiltracji z użyciem błon dializacyjnych o dużej przepuszczalności, wykonanych z poliakrylonitrylo-metyloallilosiarczanu (np. AN96) lub aferezy LDL może prowadzić do wystąpienia reakcji rzekomoanafilaktycznych, w tym do wstrząsu anafilaktycznego (u tych pacjentów należy unikać stosowania powyższych procedur). U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE i poddawanych leczeniu odczulającemu przy użyciu jadu osy lub pszczoły, mogą wystąpić reakcje rzekomoanafilaktyczne (przed rozpoczęciem leczenia odczulającego należy zaprzestać stosowania cylazaprylu, w takim przypadku nie wolno zastępować cylazaprylu β-blokerem). Ze względu na zawartość laktozy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania, nie zaleca się stosowania cylazaprylu u dzieci i młodzieży poniżej 18 rż.


Ciąża i laktacja
Nie zaleca się stosowania inhibitorów ACE podczas pierwszego trymestru ciąży. Podczas II i III ciąży stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane. Stosowanie inhibitorów ACE podczas II i III trymestru powoduje działanie fetotoksyczne (zaburzenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie. kostnienia czaszki) oraz wywiera działanie toksyczne u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). Niemowlęta matek stosujących inhibitory ACE powinny być starannie obserwowane pod kątem wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często (≥1/100, <1/10): ból i zawroty głowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, kaszel, niestrawność, nudności, wysypka, zmęczenie. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): zmiany nastroju, omdlenia, zaburzenia snu, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia mózgowo-naczyniowe (prawdopodobnie wtórne w stosunku do znacznego obniżenia ciśnienia krwi u pacjentów wysokiego ryzyka), kołatanie serca, częstoskurcz, objaw Raynauda, nieżyt nosa, ból w klatce piersiowej, impotencja, astenia, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, przemijająca hiperkaliemia. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): depresja, parestezje, splątanie, zaburzenia czucia smaku, duszność, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych/eozynofilowe zapalenie płuc, skurcz oskrzeli, suchość w ustach, zapalenie języka, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani, pokrzywka), obrzęk jelit, łysienie, łuszczyca, bóle mięśni, bóle stawów, zaburzenie czynności nerek, mocznica, białkomocz u pacjentów z nefropatią kłębuszkową, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (transaminaz, bilirubiny, fosfatazy zasadowej, gamma GT), hiponatremia, białkomocz u pacjentów z nefropatią kłębuszkową, hiponatremia. Bardzo rzadko (<1/10 000): depresja szpiku kostnego, anemia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna, limfadenopatia, choroba autoimmunologiczna, hipoglikemia, neuropatia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy w obrębie jelit, zapalenie wątroby hepatocelularne lub cholestatyczne, z obecnością martwicy lub bez (ciężkie postaci obserwowano niezwykle rzadko), żółtaczka, niewydolność wątroby, nadmierne pocenie się, pęcherzyca, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, ostra niewydolność nerek, skąpomocz, bezmocz, ginekomastia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny lub wartości hematokrytu. Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano występowanie zespołu objawów obejmującego jeden lub więcej spośród następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśni, bóle stawów, zapalenie stawów, dodatni wynik testu na obecność przeciwciał przeciwjądrowych, podwyższone OB, eozynofilia i leukocytoza. Mogą również wystąpić objawy takie jak wysypka, uczulenie na światło lub inne zaburzenia dermatologiczne.

Interakcje
Podczas równoczesnego stosowania cylazaprylu i innych leków obniżających ciśnienie krwi może wystąpić nasilenie działania hipotensyjnego. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy diety lub zamienniki soli zawierające potas mogą powodować hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podczas równoczesnego podawania litu i inhibitorów ACE obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilenie jego toksyczności. Nie zaleca się równoczesnego stosowania cylazaprylu i litu, gdy takie skojarzenie jest niezbędne, należy monitorować stężenie litu we krwi. Długotrwałe podawanie NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3g/dobę) może zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie cyzaprylu. NLPZ i inhibitory ACE dają skutek addycyjny, prowadząc do hiperkaliemii, co może prowadzić do pogorszenia czynności nerek. Równoczesne podawanie inhibitorów ACE i doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny może nasilać ryzyko hipoglikemii, szczególnie podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Podczas jednoczesnego stosowania z allopurynolem, prokainamidem, cytostatykami, kortykosteroidami stosowanym ogólnie lub lekami immunosupresyjnymi zwiększa się ryzyko leukopenii, szczególnie podczas stosowania większych dawek inhibitorów ACE niż zalecane. Leki zobojętniające kwas żołądkowy (np. wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, symetykon) mogą utrudniać wchłanianie cylazaprylu, dlatego należy zachować 2-godzinną przerwę pomiędzy podaniem tych leków i cyzaprylu. Stosowanie inhibitorów ACE w skojarzeniu z lekami znieczulającymi stosowanymi przy zabiegach chirurgicznych, które również obniżają ciśnienie krwi, może prowadzić do niedociśnienia tętniczego. Przy równoczesnym stosowaniu cylazaprylu i digoksyny nie obserwowano zwiększenia stężenia digoksyny w osoczu krwi. Nie stwierdzono znaczących interakcji podczas równoczesnego stosowania cylazaprylu i azotanów, przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny i blokerów receptora H2. Nie zaobserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy cylazaprylem i furosemidem lub tiazydami.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie pierwotne: dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę. Dawkę należy ustalać indywidualnie, w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego krwi, do czasu uzyskania jego normalizacji. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 2,5-5 mg na dobę. Jeśli nie udaje się uzyskać właściwych wartości ciśnienia przy dawce 5 mg raz na dobę, można równocześnie stosować małe dawki leku moczopędnego nieoszczędzającego potasu. Pacjenci z nadciśnieniem leczeni lekami moczopędnymi: w celu zmniejszenia ryzyka niedociśnienia objawowego, podawanie leku moczopędnego powinno zostać przerwane 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia cylazaprylem. Lek moczopędny można ponownie wprowadzić w późniejszym okresie, w zależności od potrzeb pacjenta. Zalecana dawka początkowa u tych pacjentów wynosi 0,5 mg raz na dobę. Przewlekła niewydolność serca: preparat można stosować jednocześnie z lekami moczopędnymi nieoszczędzającymi potasu lub z glikozydami naparstnicy; zalecana dawka początkowa cyzaprylu wynosi 0,5 mg raz na dobę, pod ścisłym nadzorem lekarskim. Dawkę należy zwiększać aż do uzyskania najmniejszej dawki podtrzymującej 1 mg na dobę, w zależności od tolerancji i stanu klinicznego pacjenta. Dalsze zwiększanie dawki w zakresie typowym dla dawki podtrzymującej powinno być uzależnione od reakcji na leczenie, stanu klinicznego i tolerancji leku przez pacjenta. Maksymalna dawka wynosi 5 mg raz na dobę.
U pacjentów z niewydolnością nerek dawka zależy od klirensu kreatyniny: >40 ml/min - dawka początkowa 1 mg raz na dobę, dawka maksymalna 5 mg raz na dobę; 10-40 ml/min - dawka początkowa 0,5 mg raz na dobę, dawka maksymalna 2,5 mg raz na dobę; <10 ml/min - nie zaleca się stosowania. U pacjentów poddawanych hemodializie preparat należy stosować w dniach, gdy pacjent nie jest dializowany; dawkę dostosować do wartości ciśnienia tętniczego. U pacjentów z marskością wątroby nie zaleca się stosowania cylazaprylu, jeśli jednak zaistnieje taka konieczność, leczenie należy rozpoczynać z zachowaniem ostrożności od dawki 0,5 mg lub mniejszej, podawanej raz na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku: nadciśnienie - dawka początkowa 0,5-1 mg raz na dobę, dawka podtrzymująca ustalana indywidualnie w zależności od reakcji pacjenta i tolerancji leku; przewlekła niewydolność krążenia - dawka początkowa 0,5 mg, należy ściśle przestrzegać dawki początkowej u pacjentów otrzymujących duże dawki leku moczopędnego.
Preparat przyjmuje się raz na dobę, zawsze o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłków.

Uwagi
Ze względu na możliwość wystąpienia bólów i zawrotów głowy preparat może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych, szczególnie na początku leczenia, podczas zwiększania dawki lub podczas skojarzonego stosowania z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.