Burak ćwikłowy- jest odmianą buraka zwyczajnego, ale wywodzi się od buraka morskiego rosnącego dziko na wybrzeżach Morza Śródziemnego. Ma formy jednoroczne, jak i dwuletnie oraz trwałe. Uprawiano go w czasach starożytnych dla celów spożywczych, jak również leczniczych.


Charakterystyka
Burak ćwikłowy ma jadalny, czerwony korzeń spichrzowy i czerwonawe liście. W pierwszym roku uprawy tworzy korzeń spichrzowy i rozetę liści, natomiast w drugim już pęd kwiatostanowy. Kształt korzenia spichrzowego zależy od odmiany. Odmiany, które mają korzenie wydłużone mają dłuższy okres wegetacji, a odmiany o korzeniach kulistych lub płaskokulistych krótszy. Liście w rozecie są trójkątne lub też owalne i posiadają zabarwienie od jasnozielonego do brązowo lub fioletowoczerwonego. Nasiona wysiewa się dopiero w kwietniu. Okres wzrostu trwa od 3 do 4 miesięcy. Nie wymaga żyznej gleby.

Znaczenie
Warzywo jest dość popularne w Polsce. Jego młode siewki są spożywane jako botwina. Młode liście zawierają o wiele więcej białka i soli mineralnych niż korzenie. Korzeń natomiast jest bogaty w białko, cukry, sole mineralne, witaminy z grupy B oraz witaminę C. Posiada szczególne znaczenie dietetyczne. Poprzez dużą zawartość błonnik oraz zawartości kwasu jabłkowego, cytrynowego, winnego i szczawiowego korzystnie wpływa na trawienie. Ze względu na właściwości zasadotwórcze, jest idealnym dodatkiem do posiłków zakwaszających przewód pokarmowy, przede wszystkim do mięsa. Poza tym pektyny, które są zawarte w burakach regulują krzepnięcie krwi, jak również obniżają poziom cholesterolu i przeciwdziałają miażdżycy.