Nazwa produktu leczniczego: Atram 25

Skład: Carvedilolum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 25 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Zentiva k.s.
Wytwórca: Zentiva k.s.
Kraj wytwórcy (kod kraju): CZ



Działanie
Nieselektywny lek β-adrenolityczny o działaniu rozszerzającym naczynia i przeciwutleniającym. Działanie rozszerzające naczynia jest wynikiem selektywnego blokowania receptorów α1-adrenergicznych. Karwedilol zmniejsza obwodowy opór naczyniowy poprzez rozszerzenie naczyń i hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron na skutek działania β-adrenolitycznego. Karwedilol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i wywiera działanie stabilizujące błony. Karwedilol jest racemiczną mieszaniną 2 stereoizomerów: oba enancjomery wykazują działanie blokujące receptory α, lewoskrętny enancjomer jest odpowiedzialny za blokowanie receptorów β-adrenergicznych. Karwedilol jest przeciwutleniaczem. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym obniżenie ciśnienia tętniczego nie wiąże się z jednoczesnym zwiększeniem całkowitego oporu obwodowego, co można zaobserwować w przypadku leków o działaniu wyłącznie β-adrenolitycznym; czynność serca ulega nieznacznemu zwolnieniu; przepływ krwi przez nerki i czynność nerek oraz obwodowy przepływ krwi nie zmieniają się. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, karwedilol podczas długotrwałego stosowania przeciwdziała niedokrwieniu i objawom dławicowym; zmniejsza obciążenie wstępne i następcze serca. U pacjentów z zaburzoną czynnością lewej komory lub przewlekłą niewydolnością serca karwedilol wpływa korzystnie na parametry hemodynamiczne i poprawia frakcję wyrzutową. Karwedilol nie wpływa na profil lipidowy osocza; nie zaburza równowagi elektrolitowej. Całkowita biodostępność karwedilolu wynosi około 25%. Maksymalne stężenie we krwi występuje w ciągu około 1 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w 98-99%. Jest metabolizowany w wątrobie, częściowo do aktywnych metabolitów. Średni T0,5 wynosi 6-10 h. Wydalany jest głównie z żółcią, w mniejszym stopniu z moczem.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze samoistne. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa. Leczenie wspomagające umiarkowanej do ciężkiej, stabilnej, przewlekłej niewydolności serca.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na karwedilol lub pozostałe składniki preparatu. Niewyrównana niewydolność serca (IV stopnia wg NYHA), wymagająca stosowania dożylnych leków inotropowych. Jawne klinicznie zaburzenia czynności wątroby. Astma oskrzelowa. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst.. Ciężka bradykardia (poniżej 50/min). Wstrząs kardiogenny. Zespół chorego węzła zatokowego i blok zatokowo-przedsionkowy. Ciężka hipotonia (ciśnienie skurczowe < 85 mmHg). Guz chromochłonny nadnerczy (chyba, że jest zapewniona odpowiednia kontrola poprzez stosowanie leku α-adrenolitycznego). Dławica Prinzmetala. Kwasica metaboliczna. Ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego. Jednoczesne leczenie werapamilem lub diltiazemem dożylnie. Przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Należy zachować ostrożność, stosując karwedilol u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, leczonych digoksyną, lekami moczopędnymi lub inhibitorami konwertazy angiotensyny, ponieważ digoksyna i karwedilol zwalniają przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Leczenie należy rozpoczynać w szpitalu, pod kontrolą lekarza. Leczenie należy rozpoczynać tylko u pacjentów w stanie stabilnym, uzyskanym za pomocą konwencjonalnego leczenia, trwającego co najmniej 4 tyg. Należy ustabilizować stan pacjenta z niewyrównanymi zaburzeniami. Pacjenci z ciężką niewydolnością serca, niedoborem elektrolitów lub hipowolemią, w podeszłym wieku lub z niskim początkowym ciśnieniem tętniczym krwi powinni być obserwowani przez co najmniej 2 h po podaniu pierwszej dawki lub po zwiększeniu dawki, ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność u pacjentów z cukrzycą, zalecana kontrola stężenia glukozy we krwi na początku leczenia i w okresie zwiększania dawki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i niskim ciśnieniem tętniczym (skurczowe ciśnienie < 100 mmHg), chorobą niedokrwienną serca i rozsianymi zmianami naczyniowymi lub u pacjentów z niewydolnością nerek należy zachować ostrożność z powodu możliwości wystąpienia zaburzenia czynności nerek. Podczas zwiększania dawki karwedilolu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca może dojść do nasilenia niewydolności serca lub zatrzymania płynów - w takim przypadku należy zwiększyć dawkę leków moczopędnych. U pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc ze skurczem oskrzeli, którzy nie przyjmują leków doustnych ani wziewnych, karwedilol można stosować tylko w przypadku, gdy spodziewane korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem związanym z leczeniem. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy, z tendencją do skurczu oskrzeli, z bradykardią (poniżej 55/min), u pacjentów z ciężkimi objawami nadwrażliwości w wywiadzie oraz pacjentów będących w trakcie leczenia odczulającego, u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. Pacjenci z łuszczycowymi zmianami skórnymi w wywiadzie, związanymi ze stosowaniem leków β-adrenolitycznych, mogą stosować karwedilol tylko po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka takiego leczenia. U pacjentów stosujących jednocześnie leki z grupy antagonistów kanału wapniowego, takie jak werapamil lub diltiazem, bądź inne leki przeciwarytmiczne, należy starannie kontrolować zapis EKG oraz wartość ciśnienia tętniczego. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedilolu u pacjentów z niestabilnym lub wtórnym nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy przed rozpoczęciem stosowania leku β-adrenolitycznego należy zastosować lek α-adrenolityczny; należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedilolu u pacjentów z podejrzeniem guza chromochłonnego nadnerczy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania karwedilolu u pacjentów z podejrzeniem dławicy Prinzmetala. Należy zachować ostrożność u pacjentów chorych na depresję i miastenię. Nie oceniono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania preparatu u dzieci w wieku poniżej 18 lat.

Ciąża i laktacja
Brak doświadczeń klinicznych ze stosowaniem leku u kobiet w ciąży. Lek można stosować w ciąży jedynie w przypadku, gdy spodziewana korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Leczenie należy przerwać 2-3 dni przed spodziewanym porodem. Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania preparatu.

Działania niepożądane
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca mogą wystąpić: bardzo często (>10%) - zawroty głowy; często (1-10%) - bradykardia, zwiększenie obciążenia układu krążenia płynami, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, hiperglikemia (często u pacjentów z istniejącą wcześniej cukrzycą), hipercholesterolemia, nudności, biegunka, wymioty, obrzęki (uogólnione, obwodowe, ortostatyczne, kończyn dolnych, hiperwolemia), zwiększenie masy ciała, zaburzenia widzenia, trombocytopenia; niezbyt często (0,1-1%) - blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca w okresie zwiększania dawki; rzadko (0,01-0,1%) - omdlenia, ostra niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobą niedokrwienną serca mogą wystąpić: często (1-10%) - ból i zawroty głowy, bradykardia, niedociśnienie ortostatyczne, uczucie zatkania nosa, nudności, bóle brzucha, biegunka, ból kończyn, uczucie zmęczenia, zmniejszone wydzielanie łez; niezbyt często (0,1-1%) - parestezje, obniżenie nastroju, bezsenność, omdlenia, blok przedsionkowo-komorowy, dławica piersiowa, nasilenie dolegliwości u pacjentów z chromaniem przestankowym lub objawem Raynauda, zaostrzenie niewydolności serca, zaburzenia krążenia obwodowego, astma oskrzelowa i duszność u pacjentów predysponowanych, zaparcia, wymioty, suchość w jamie ustnej, skórne reakcje alergiczne (wysypka, świąd, pokrzywka, zmiany przypominające liszaj płaski), zaburzenia oddawania moczu, impotencja, zaburzenia widzenia, podrażnienie oczu; rzadko (0,01-0,1%) - zmiany aktywności aminotransferaz, trombocytopenia, leukopenia.

Interakcje
Karwedilol nasila działanie stosowanych jednocześnie leków przeciwnadciśnieniowych lub leków, których działaniem niepożądanym jest niedociśnienie tętnicze. Podczas jednoczesnego doustnego stosowania karwedilolu i diltiazemu lub werapamilu, bądź leków przeciwarytmicznych klasy I, mogą wystąpić zaburzenia przewodnictwa - w przypadku jednoczesnego stosowania karwedilolu z tymi lekami należy kontrolować zapis EKG oraz wartość ciśnienia tętniczego. Nie należy w tym czasie podawać wymienionych leków dożylnie. W przypadku jednoczesnego stosowania karwedilolu i digoksyny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym może zwiększać się stężenia digoksyny we krwi (nawet o 16%) - należy kontrolować stężenia digoksyny we krwi. W przypadku jednoczesnego stosowania karwedilolu i klonidyny, karwedilol należy odstawić kilka dni przed stopniowym zmniejszaniem dawek klonidyny. Karwedilol nasila działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych - należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Leki zwiększające aktywność enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna) mogą zmniejszać stężenie karwedilolu we krwi, natomiast leki hamujące aktywność enzymów wątrobowych (np. cymetydyna) zwiększają stężenie karwedilolu we krwi. Leki stosowane w czasie znieczulenia ogólnego mogą nasilić działanie inotropowo ujemne i hipotensyjne karwedilolu. Obserwowano nieznaczne zwiększenie stężenia cyklosporyny - zalecane jest kontrolowanie stężenia cyklosporyny i w razie konieczności odpowiednie dostosowanie jej dawki. Jednoczesne stosowanie rezerpiny, guanetydyny, metyldopy, guanfacyny i inhibitorów MAO (z wyjątkiem inhibitorów MAO-B) może prowadzić do dodatkowego zmniejszenia częstości pracy serca - zalecana jest kontrola czynności życiowych. Stosowanie dihydropirydyn i karwedilolu należy prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarską, ze względu na odnotowane występowanie niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Leki z grupy NLPZ, estrogeny i kortykosteroidy zmniejszają działanie przeciwnadciśnieniowe karwedilolu. Z ergotaminą występuje nasilone działanie zwężające naczynia. Z lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe występuje zwiększenie działania blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze samoistne: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2 dni. W razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnej zalecanej dawki dobowej 50 mg w 1-2 dawkach. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, dawkę można stopniowo zwiększać w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnej zalecanej dawki dobowej - 50 mg. Choroba niedokrwienna serca: zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez pierwsze 2 dni leczenia. Następnie jest zalecane stosowanie dawki 25 mg 2 razy na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększać w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnej zalecanej dawki dobowej 100 mg w 2 dawkach. Maksymalna zalecana dawka dobowa u pacjentów w podeszłym wieku wynosi 50 mg w 2 dawkach. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg 2 razy na dobę przez 2 dni; leczenie należy kontynuować stosując maksymalną zalecaną dawkę 25 mg 2 razy na dobę. Przewlekła niewydolność serca: dawkowanie musi być ustalane indywidualnie i ściśle kontrolowane przez lekarza w okresie stopniowego zwiększania dawki. Karwedilol może być stosowany jako leczenie dodatkowe do standardowej terapii, ale może być również stosowany u pacjentów, którzy nie tolerują inhibitorów konwertazy angiotensyny, bądź u nie leczonych preparatami naparstnicy, hydralazyną lub azotanami. U pacjentów przyjmujących digoksynę, leki moczopędne i inhibitory konwertazy angiotensyny przed rozpoczęciem leczenia karwedilolem należy ustalić dawki wymienionych leków. Zalecana dawka początkowa wynosi 3,125 mg 2 razy na dobę przez 2 tyg. Jeśli pacjent toleruje tę dawkę, można ją stopniowo zwiększać do dawki 6,25 mg 2 razy na dobę, zachowując co najmniej 2-tygodniowe odstępy, a następnie do dawki 12,5 mg 2 razy na dobę i 25 mg 2 razy na dobę. Dawkę należy zwiększać do największej dawki tolerowanej przez pacjenta. Maksymalna zalecana dawka u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca wynosi 25 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. mniejszej niż 85 kg oraz 50 mg 2 razy na dobę u pacjentów o mc. większej niż 85 kg. Podczas stopniowego zwiększania dawki należy regularnie kontrolować czynność nerek, liczbę płytek krwi i stężenie glukozy (w przypadku cukrzycy). W przypadku, gdy przerwa w leczeniu karwedilolem jest dłuższa niż 2 tyg., leczenie należy rozpocząć od dawki 3,125 mg 2 razy na dobę, a następnie stopniowo zwiększać dawkę zgodnie z ww. zaleceniami.
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby może być konieczne dostosowanie dawkowania.
Tabletki należy przyjmować podczas posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu.

Uwagi
Nie należy nagle przerywać stosowania karwedilolu, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Preparat należy odstawiać stopniowo, w ciągu 7-10 dni (np. poprzez zmniejszanie dawki o połowę co 3 dni). Karwedilol może zmniejszać ilość wydzielanych łez, co może utrudniać korzystanie z soczewek kontaktowych. Lek może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.