Nazwa produktu leczniczego: Aredia

Skład: Natrii pamidronas
Postać farmaceutyczna: proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do infuzji
Dawka: 90 mg
Wielkość opakowania: 1 fiol. proszku rozp. 10 ml
Podmiot odpowiedzialny: Novartis Pharma GmbH
Wytwórca: Novartis Pharma GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Silny inhibitor osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej. In vitro wiąże się silnie z kryształami hydroksyapatytu i hamuje zarówno formowanie się, jak i rozpuszczanie tych kryształów. Hamowanie osteoklastycznej resorpcji tkanki kostnej in vivo może być przynajmniej częściowo zależne od wiązania się preparatu z mineralnymi składnikami tkanki kostnej. Pamidronian hamuje dostęp prekursorów osteoklastów do kości i zapobiega ich przekształceniu się w dojrzałe osteoklasty. Zasadniczy sposób działania preparatu in vitro i in vivo zależy od miejscowego i bezpośredniego hamowania resorpcji przez związane z tkanką kostną bisfosfoniany. T0,5 wynosi ok. 0,8 h. Lek prawie w całości wydalany przez nerki. Po podaniu dożylnym, ok. 20-55% dawki leku stwierdza się w moczu w ciągu 72 h w postaci nie zmienionej.

Wskazania
Leczenie przerzutów nowotworowych do kości (z przewagą procesów litycznych), szpiczaka mnogiego, hiperkalcemii w przebiegu chorób nowotworowych, choroby Pageta kości.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na pamidronian lub inne bisfosfoniany, lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Leku nie należy podawać jednocześnie z innymi bisfosfonianami. Preparat nie powinien być podawany pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), poza przypadkami zagrażającej życiu hiperkalcemii w przebiegu choroby nowotworowej, kiedy potencjalne korzyści z leczenia przewyższają ryzyko uszkodzenia nerek. W przypadku zwiększonego ryzyka uszkodzenia nerek, pojedyncza dawka leku nie powinna przekraczać 90 mg i powinien być przestrzegany zalecany czas infuzji leku. Pacjenci otrzymujący lek często i długotrwale, a zwłaszcza pacjenci z zaburzeniami czynności nerek w wywiadzie lub z czynnikami predysponującymi do zaburzeń czynności nerek powinni być poddani badaniom laboratoryjnym i badaniom klinicznych wskaźników czynności nerek przed podaniem każdej dawki preparatu. U pacjentów leczonych z powodu przerzutów nowotworowych do kości lub szpiczaka mnogiego należy wstrzymać podanie kolejnej dawki preparatu w przypadku pogorszenia się czynności nerek. Brak danych dotyczących stosowania pamidronianu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Wszyscy pacjenci przed podaniem preparatu muszą być odpowiednio nawodnieni (jest to szczególnie ważne u pacjentów otrzymujących leki moczopędne). Pacjenci po przebytej operacji tarczycy mogą być szczególnie podatni na rozwój hipokalcemii spowodowanej względną niedoczynnością przytarczyc. Donoszono o występowaniu martwicy kości szczęki, przede wszystkim u pacjentów z rozpoznaniem raka leczonych bisfosfonianami, w tym preparatem. U pacjentów z czynnikami ryzyka (np. z rozpoznaniem choroby nowotworowej, leczonych chemioterapią, kortykosteroidami lub u osób nie zachowujących higieny jamy ustnej) przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami należy przeprowadzić badanie stomatologiczne i zastosować odpowiednie środki zapobiegawcze. W trakcie leczenia pacjenci z tej grupy powinni unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. Obserwowano także ciężki i bardzo rzadko powodujący niesprawność ból kości, stawów i (lub) mięśni u pacjentów leczonych bisfosfonianami; u większości pacjentów objawy te zmniejszają się po zakończeniu leczenia. U pacjentów z zaburzoną czynnością serca, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, dodatkowa podaż soli może spowodować niewydolność serca. Gorączka (objawy grypopodobne) może być również przyczyną pogorszenia stanu tych pacjentów. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci.

Ciąża i laktacja
Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Bardzo często: hipokalcemia, hipofosfatemia, gorączka i objawy grypopodobne, czasami ze złym samopoczuciem, dreszczami, uczuciem zmęczenia i nagłym zaczerwienieniem twarzy. Często: niedokrwistość, trombocytopenia, limfocytopenia, objawowa hipokalcemia (parestezje, tężyczka), ból głowy, bezsenność, senność, zapalenie spojówek, nadciśnienie tętnicze, nudności, wymioty, brak łaknienia, ból brzucha, biegunka, zaparcie, zapalenie błony śluzowej żołądka, wysypka, przemijający ból kości, bóle stawów, bóle mięśni, uogólnione bóle, odczyny w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, obrzmienie, stwardnienie, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył), hipokaliemia, hipomagnezemia, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Niezbyt często: reakcje alergiczne włącznie z reakcjami rzekomoanafilaktycznymi, skurcz oskrzeli/duszność, obrzęk Quinckego (naczynioruchowy), drgawki, pobudzenie, zawroty głowy, letarg, zapalenie błony naczyniowej oka (zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego), niedociśnienie tętnicze, niestrawność, świąd, kurcze mięśni, ostra niewydolność nerek, nieprawidłowe wskaźniki prób czynnościowych wątroby, zwiększenie stężenia mocznika w surowicy krwi. Rzadko: ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych łącznie z niewydolnością, zespół nerczycowy. Bardzo rzadko: uczynnienie wirusa Herpes simplex, uczynnienie wirusa Herpes zoster, leukopenia, wstrząs anafilaktyczny, dezorientacja, omamy wzrokowe, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki, widzenie żółtych barw, lewokomorowa niewydolność krążenia (duszność, obrzęk płuc), zastoinowa niewydolność serca (obrzęki) w związku z przeciążeniem płynami, pogorszenie istniejących chorób nerek, krwiomocz, hiperkaliemia, hipernatremia. Po wprowadzeniu leku do obrotu donoszono o występowaniu martwicy kości szczęki (przede wszystkim u pacjentów z rozpoznaniem raka; wielu z tych pacjentów otrzymywało także chemioterapię i kortykosteroidy; u wielu pacjentów stwierdzono oznaki miejscowego zakażenia, w tym zapalenia szpiku). Donoszono o bardzo rzadkich przypadkach zapalenia oczodołu.

Interakcje
Padmidronian disodowy stosowany razem z kalcytoniną u pacjentów z ciężką hiperkalcemią działa synergistycznie. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania leku z innymi potencjalnie nefrotoksycznymi lekami. U chorych na szpiczaka mnogiego, pamidronian disodowy podawany razem z talidomidem może zwiększyć ryzyko zaburzenia czynności nerek.

Dawkowanie
Leku nie należy podawać w postaci pojedynczego, szybkiego wstrzyknięcia. Lek należy podawać w powolnej infuzji po uprzednim rozpuszczeniu liofilizatu w fiolkach w płynie infuzyjnym nie zawierającym jonów wapnia (np. 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy). Szybkość infuzji nie powinna być większa niż 60 mg/h (1 mg/min), a stężenie pamidronianu w płynie infuzyjnym nie większe niż 90 mg/250 ml. Dawkę 90 mg należy podawać w 250 ml płynu infuzyjnego, w infuzji trwającej 2 godziny. Jednakże u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i u pacjentów z hiperkalcemią w przebiegu chorób nowotworowych, nie zaleca się stosowania dawki większej niż 90 mg w 500 ml płynu infuzyjnego, w infuzji trwającej 4 godziny. W terapii przerzutów nowotworowych do kości z przewagą zmian litycznych i szpiczaka mnogiego zalecana dawka leku wynosi 90 mg w pojedynczej infuzji podawanej co 4 tygodnie. U chorych z przerzutami do kości poddawanych chemioterapii w odstępach 3-tygodniowych lek można stosować w dawce 90 mg co 3 tygodnie. W terapii hiperkalcemii w przebiegu chorób nowotworowych pacjenci powinni zostać nawodnieni roztworem soli fizjologicznej przed rozpoczęciem lub podczas podawania leku. Całkowita dawka leku, którą należy podać podczas jednej kuracji zależy od początkowych stężeń wapnia w surowicy krwi. Przy stężeniach wapnia w surowicy krwi przed leczeniem wynoszących: do 3 mmol/l zalecana dawka całkowita wynosi 15-30 mg, przy stężeniach wapnia 3,0-3,5 mmol/l dawka wynosi 30-60 mg, przy stężeniach wapnia 3,5-4,0 mmol/l dawka wynosi 60-90 mg, a przy stężeniach wapnia >4,0 mmol/l dawka wynosi 90 mg. Całkowita dawka leku może być podana zarówno w jednej infuzji, jak również w kilku wlewach w ciągu 2-4 kolejnych dni. Maksymalna dawka leku na pełną kurację wynosi 90 mg. Dotyczy to zarówno pierwszego kursu leczenia jak i następnych kursów podawania preparatu. W przypadku braku normalizacji stężenia wapnia w ciągu 3-7 dni od podania leku, można podać kolejne dawki leku. W chorobie Pageta kości zalecana całkowita dawka leku na jeden cykl leczenia wynosi od 180 do 210 mg. Lek można podawać zarówno w postaci 6 pojedynczych dawek po 30 mg raz na tydzień lub 3 pojedynczych dawek po 60 mg co drugi tydzień. W przypadku stosowania pojedynczej dawki 60 mg, zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki początkowej 30 mg (całkowita dawka leku wynosi wtedy 210 mg). Leczenie można powtórzyć po 6 miesiącach i stosować aż do czasu uzyskania remisji choroby oraz w przypadku nawrotu choroby.

Uwagi
W trakcie leczenia należy monitorować wskaźniki związane z hiperkalcemią, takie jak stężenie wapnia i fosforanów we krwi. W przypadku braku hiperkalcemii, pacjentom z przerzutami do kości lub szpiczakiem mnogim z ryzykiem niedoborów wapnia lub witaminy D, jak również pacjentom z chorobą Pageta kości, należy podawać doustnie dodatkowo preparaty wapnia i witaminy D, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia hipokalcemii. W trakcie leczenia należy kontrolować parametry czynności nerek (np. stężenie kreatyniny we krwi). Rzadko po infuzjach preparatu mogą wystąpić senność i (lub) zawroty głowy. W takich przypadkach pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu czy podejmować czynności, których wykonywanie może być niebezpieczne ze względu na osłabioną zdolność koncentracji.