Nazwa produktu leczniczego: Apo-Lozart

Skład: Losartanum kalicum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 25 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Apotex Europe B.V.
Wytwórca: Apotex Nederland B.V.
Kraj wytwórcy (kod kraju): NL


Działanie
Antagonista receptorów angiotensyny II (typu AT1). Zarówno losartan potasu jak i jego farmakologicznie czynny metabolit (kwas karboksylowy) selektywnie wiążą się z receptorem AT1 blokując efekty działania angiotensyny II, niezależnie od źródła lub drogi jej syntezy; nie wiążą się i nie blokują innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji w układzie krążenia. Losartan nie jest też inhibitorem kininazy II (enzymu rozkładającego bradykininę), dzięki czemu nie nasila efektów działania zależnych od bradykininy. Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Jest metabolizowany do aktywnego metabolitu kwasu karboksylowego oraz metabolitów nieaktywnych. Biodostępność wynosi ok. 33%. Maksymalne stężenie losartanu we krwi występuje po około 1 h, a jego aktywnego metabolitu po 3-4 h. Losartan i jego metabolity są wydalane z moczem (35%) i z kałem (58%). T0,5 wynosi około 2 h dla losartanu, około 6-9 h dla aktywnego metabolitu.

Wskazania
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego. Leczenie choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem > 5 g/dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Leczenie przewlekłej niewydolności serca (u pacjentów ≥ 60 lat), jeżeli nie można zastosować leku z grupy inhibitorów ACE ze względu na działania niepożądane, szczególnie kaszel, lub przeciwwskazania; u pacjentów z niewydolnością serca, których stan zdrowia ustabilizował się pod wpływem inhibitora ACE, nie należy zmieniać tego leku na losartan; frakcja wyrzutowa lewej komory powinna wynosić ≤40%; stan kliniczny powinien zostać ustabilizowany podczas leczenia przewlekłej niewydolności serca. Zmniejszenie ryzyka udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory, udokumentowanym w zapisie EKG.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Ciężka niewydolność wątroby. II i III trymestr ciąży. Okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie powinni być pod ścisłą opieką lekarską. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych albo zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę. Ostrożnie stosować u pacjentów z hipowolemią i (lub) niedoborem sodu - ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia (przed rozpoczęciem leczenia losartanem należy wyrównać niedobór płynów lub zastosować mniejszą dawkę początkową). U pacjentów leczonych losartanem (szczególnie u pacjentów, u których prawidłowa czynność nerek zależy od właściwego funkcjonowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, tj. pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z istniejącą niewydolnością nerek) obserwowano zmiany w czynności nerek. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyniowo-mózgową, zwężeniem aorty i zastawki dwudzielnej, zaporową kardiomiopatią przerostową lub zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez, występuje ryzyko ciężkiego niedociśnienia krwi i niewydolności nerek. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania losartanu u pacjentów z niewydolnością serca i jednoczesną ostrą niewydolnością nerek, u pacjentów z ostrą niewydolnością serca (klasa IV wg systemu NYHA) oraz u pacjentów z niewydolnością serca i objawową arytmią serca (brak danych klinicznych). Preparaty z grupy antagonistów angiotensyny II są mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u ludzi rasy czarnej. Nie zaleca się stosowania losartanu u pacjentów z pierwotnym aldosteronizmem. Losartan nie jest zalecany u dzieci <6 lat oraz u dzieci, u których szybkość przesączania kłębuszkowego wynosi <30 ml/min/1,73 m2. Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania losartanu w nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży w wieku 6-16 lat są ograniczone. Losartan nie jest zalecany u dzieci z niewydolnością wątroby. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania losartanu u pacjentów po przeszczepie nerki. Ze względu na zawartość laktozy lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Ciąża i laktacja
Nie zaleca się stosowania losartanu w I trymestrze ciąży. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży i w okresie karmienia piersią. Losartan stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na płód (powoduje osłabienie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). Niemowlęta, których matki przyjmowały losartan, powinny być obserwowane w kierunku niedociśnienia.

Działania niepożądane
Często (≥1/100, <1/10): zawroty głowy, zaburzenia równowagi, astenia, zmęczenie, niedociśnienie, hipoglikemia, hiperkaliemia. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): ból głowy, niedociśnienie (w tym niedociśnienie ortostatyczne), duszność, biegunka, nudności, wymioty, pokrzywka, świąd, wysypka. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): senność, zaburzenia snu, kołatanie serca, dławica piersiowa, ból w okolicy brzucha, zaparcie, obrzęk, parestezje, omdlenie, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu, reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, zapalenie naczyń, w tym plamica Schönleina-Henocha). Ponadto: ból pleców, zakażenia dróg moczowych, objawy grypopodobne, trombocytopenia, migrena, kaszel, zapalenie wątroby, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywka, świąd, wysypka, bóle mięśni i stawów, zaburzenia czynności nerek, zwiększenie aktywności AlAT, hiperkaliemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią), zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie z lekami hipotensyjnymi lub lekami o działaniu hipotensyjnym, takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifastyna nasila działanie losartanu. Losartan jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 (CYP) 2C9 do czynnego metabolitu kwasu karboksylowego. Flukonazol (inhibitor CYP2C9) zmniejsza całkowity wpływ czynnego metabolitu na organizm człowieka o około 50%. Ryfampicyna (induktor CYP2C9) zmniejsza stężenia aktywnego metabolitu w osoczu krwi o 40%. Znaczenie kliniczne tego działania nie jest znane. Nie wykazano wpływu fluwastatyny (słaby inhibitor CYP2G9) na metabolizm losartanu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi (np. amiloryd, triamteren, spironolakton, heparyna), suplementami potasu lub substytutami soli kuchennej, które zawierają potas. Podczas jednoczesnego stosowania preparatów litu i antagonistów angiotensyny II obserwowano przemijające zwiększenie stężenia jonów litu w surowicy krwi i nasilenie jego toksyczności (jeśli jednoczesne stosowanie losartanu i litu jest konieczne, zaleca się monitorowanie stężenia jonów litu w surowicy krwi). Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE powoduje zaburzenia czynności nerek, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych preparatów. Podczas jednoczesnego stosowania z NLPZ i kwasem acetylosalicylowym może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie preparatów z grupy antagonistów angiotensyny II z lekami z NLPZ może nasilać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym możliwość wystąpienia ostrej niewydolności nerek i zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącą słabą czynnością nerek. Pacjentów należy odpowiednio nawadniać. Należy rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo podczas leczenia. Należy zachować ostroznośc podczas jednoczesnego stosowania losartanu i β-adrenolityków.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie. Dorośli: dawka początkowa i podtrzymująca wynosi zwykle 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje po 3-6 tyg. od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki do 100 mg raz na dobę (rano). Losartan może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazydem). Dzieci: o masie ciała 20-50 kg (wiek >6 lat), które są stanie połykać tabletki zaleca się dawkę 25 mg raz na dobę, w pojedynczych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki wynoszącej 50 mg raz na dobę; dzieci o masie ciała >50 kg dawka wynosi 50 mg raz na dobę. W pojedynczych przypadkach dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej 100 mg raz na dobę. Nie przeprowadzono badań dotyczących dawek >1,4 mg/kg mc. (lub inaczej więcej niż 100 mg) na dobę u pacjentów pediatrycznych. Pacjenci z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z proteinurią > 0,5 g/dobę: dawka początkowa wynosi zwykle 50 mg raz na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę w zależności od ciśnienia tętniczego krwi mierzonego po miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Preparat może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np, lekami moczopędnymi, antagonistami wapnia, lekami blokującymi receptory α lub β-adrenergiczne i preparatami działającymi na o.u.n.), insuliną i innymi powszechnie stosowanymi preparatami hipoglikemizująeymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy). Niewydolność serca: dawka początkowa wynosi zwykle 12,5 mg raz na dobę; dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych (np. 12,5 mg na dobę, 25 mg na dobę, 50 mg na dobę) do zwykle stosowanej dawki podtrzymującej 50 mg raz na dobę. Zmniejszenie ryzyka udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory, udokumentowany w zapisie EKG: dawka początkowa wynosi zwykle 50 mg raz na dobę; dodatkowo należy zastosować małe dawki hydrochlorotiazydu i (lub) zwiększyć dawkę do 100 mg losartanu raz na dobę, uwzględniając ciśnienie tętnicze krwi.
U pacjentów ze zmniejszoną objętością płynu wewnątrznaczyniowego (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 25 mg raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć stosowanie mniejszych dawek losartanu. U pacjentów w podeszłym wieku: ≤75 rż. - zmiana dawki początkowej nie jest konieczna; u pacjentów w >75 lat dawka początkowa wynosi 25 mg raz na dobę.
Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijać szklanką wody.

Uwagi
Podczas leczenia losartanem należy regularnie monitorować czynność nerek, szczególnie u pacjentów, u których występują inne zaburzenia (gorączka, odwodnienie), które mogą wywołać zaburzenia czynności nerek. Należy monitorować stężenie potasu oraz wartość klirensu kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny w zakresie 30-50 ml/min.