KFD.PL: Andy Hug - Forum KFD.pl

[/list][list]

BiografiaUrodził się w 1964 r. w Zurychu. Nigdy nie poznał swojego ojca Arthura Huga, żołnierza Legii Cudzoziemskiej, który zginął w niewyjaśnionych okolicznościach w Tajlandii. Matka, Madelaine Hug-Baumann, z powodu trudnej sytuacji życiowej i finansowej, nie będąc w stanie zapewnić godnych warunków do wychowywania dziecka,oddała Andy'ego do domu dziecka. Po trzech latach zabrali go stamtąd dziadkowie, z którymi zamieszkał w pasterskiej, górskiej wiosce Wohlen .W wieku 10 lat zaczął trenować karate kyokushin. Bardzo wcześnie zaczął startować w zawodach i osiągać coraz większe sukcesy. Zwrócił na siebie uwagę, kiedy w znakomitym stylu wygrał mistrzostwa Szwajcarii, pokonując znacznie starszych i utytułowanych zawodników.W wieku 19 lat wystartował w 3. Otwartych Mistrzostwach Świata Kyokushin. Przegrał w 1/8 finału z Shokei Matsuim. Cztery lata później, w 1987 r. wystąpił w 4. Otwartych Mistrzostwach Świata. W drodze do finału wyeliminował tak uznanych zawodników jak Akira Masuda czy Ademir da Costa. W ostatniej walce uległ jednak Matsuiemu. O wyniku walki zadecydowali sędziowie. Zdaniem części komentatorów, to Andy Hug był najlepszym zawodnikiem turnieju i powinien był otrzymać złoto, a na decyzję sędziów wpłynęły naciski Masatatsu Oyamy.Ostatecznie Hug zajął 2miejsce, co było w tamtym czasie najlepszym osiągnięciem zawodnika spoza Japonii, stając się ulubieńcem mediów i tysięcy fanów karate na całym świecie.17 sierpnia 1988 r. zdobył 1. miejsce na organizowanym w Szwajcarii International Super-Cup, wygrywając w finale z Kenji Midori. W 1989 r. został po raz drugi mistrzem Europy, i od tego czasu rozpoczął podróże po całym świecie, odwiedzając ośrodki kyokushin, prowadząc treningi i seminaria.W 1991 r. na 5-tych Otwartych Mistrzostwach Świata Hug doznał swojej największej porażki w kyokushin. Odpadł już w eliminacjach, po tym jak znokautował go okrężnym kopnięciem w głowę Francisco Filho.W 1991 r. Hug poznał na jednym z turniejów Kazuyoshi Ishiiego. Namówił on Szwajcara do startów w komercyjnych zawodach karate Seido-kaikan. Rok później Hug przeszedł na zawodostwo i zadebiutował w barwach Seido-kaikan. Równało się to z usunięciem Huga z organizacji Kyokushinkai.W październiku 1992 r. wygrał Puchar Świata Karate Seido-kaikan w finale pokonując Taiei Kina. Rok później na tej samej imprezie zajął 2. miejsce przegrywając przez kolejną kontrowersyjną decyzję sędziów z Masaaki SatakeW 1993 r. Ishii założył K-1 - organizację, której celem było umożliwienie przedstawicielom różnych sztuk rywalizacji na jednym ringu na zasadach podobnych do kick-boxerskich. Hug został wytypowany jako jeden z reprezentantów Seido-kaikan.W K-1 zadebiutował w 1993 roku. Szybko przystosował się do nowego stylu walki i już rok później pokonał, po emocjonującej 5-rundowej walce, mistrza K-1 Branko Cikaticia. Zwycięstwo to sprawiło, że był upatrywany w gronie kandydatów do sięgnięcia po mistrzostwo K-1. Ku rozczarowaniu swoich kibiców, przegrał jednak w ćwierćfinale K-1 WGP 1994 z Patrickiem Smithem, a rok później odpadł już w eliminacjach do turnieju finałowego po ciężkiej klęsce z rąk Mike'a Bernardo (Hug w ostatniej rundzie walki był dwukrotnie liczony, po czym przyjął bez żadnej odpowiedzi 32 ciosy, zanim sędzia ringowy zdecydował się ją przerwać). Pół roku później stoczył z Bernardo walkę rewanżową - został znokautowany. Po tych niepowodzeniach pojawiły się opinie, że Szwajcar jest zbyt niskim zawodnikiem, żeby skutecznie rywalizować w K-1. Hug zaprzeczył temu w 1996 r., kiedy w ćwierćfinale World GP szybko znokautował ponad 2-metrowego Duane'a van der Merwe, a w półfinale, po jednej z najbardziej wyrównanych i zaciętych walk w historii K-1, wyeliminował Ernesto Hoosta. W wielkim finale spotkał się ze swoim "katem" Mikiem Bernardo. Jednak tym razem, to Hug okazał się lepszy - znokautował go w drugiej rundzie niskim kopnięciem z obrotu, sięgając po tytuł mistrza K-1 WGP.Andy Hug jest uznawany za jednego z najwybitniejszych zawodników K-1. Trzy razy z rzędu (1996,1997,1998) dotarł do finału World Grand Prix w Tokio. Nienaganna technika i unikalny, bardzo widowiskowy styl walki zjednały mu rzesze fanów. Jego popisową techniką, wyniesioną z karate, było kopnięcie opadające (jap. kakato geri).[5W sierpniu 2000 r. Hug miał wystąpić na turnieju K-1 w Las Vegas, ale wycofał się z udziału w nim, tłumacząc, że czuje się zmęczony i potrzebuje odpoczynku.[6] 31 lipca przybył do Szwajcarii z odwiedzinami do swej byłej żony Ilony (rozwiedli się miesiąc wcześniej), i ich pięcioletniego syna Seya. Fizycznie nie czuł się dobrze, uskarżał się na mdłości i częste krwotoki z nosa. Udał się na badania do szpitala, ale nie zdiagnozowano przyczyn dolegliwości. Pomimo rad lekarzy, postanowił wrócić do Japonii. 14 sierpnia na lotnisku miał ciężki krwotok z nosa, jednak wciąż był zdecydowany powrócić do Kraju Kwitnącej Wiśni. Miał wziąć udział w turnieju K-1 Grand Prix 2000 w Fukuoce. Również menadżer Andy'ego bezskutecznie próbował wyperswadować mu tą podróż. Jak się wkrótce okazało, była to ostatnia wizyta Huga w ojczyźnie.Będąc już w Tokio, zemdlał i został przewieziony do Nippon Medical School Hospital. Lekarze odkryli narastającego guza po lewej stronie szyi. Zdiagnozowano, że Andy jest chory na ostrą białaczkę promielocytową[7]. Leczenie rozpoczęto natychmiast, włączając chemioterapię. Hug był świadom, że jest poważnie chory. Skontaktował się telefonicznie z Iloną, aby poinformować ją o chorobie. Powiedział jej, że nie wróci do Szwajcarii - "Japonia jest moim domem i tutaj zostanę, aby walczyć z chorobą".Lekarze ostrzegali Huga, że ze względu na problemy z sercem i ciśnieniem, chemioterapia może doszczętnie zniszczyć jego organizm. Poprosił wtedy o ich zgodę na wywiad dla japońskiej telewizji, aby mógł poinformować fanów o swej chorobie. Nie zgodzili się.21 sierpnia Andy'ego odwiedził w szpitalu Kazuyoshi Ishii. Rozmawiali o turnieju K-1 w Jokohamie, który dzień wcześniej wygrał przyjaciel i sportowy rywal Huga - Francisco Filho. Andy wyznał podobno, że gdyby miał wkrótce umrzeć, to chciałby, aby stało się to w Japonii. Wkrótce potem zapadł w śpiączkę.Z rana 23 sierpnia stan Huga nagle dramatycznie się pogorszył. Musiano podłączyć go do aparatury podtrzymującej oddychanie. Na jego ciele pojawiły się sińce i krwotoki. Andy Hug zmarł w czwartek 24 sierpnia 2000 r. o godzinie 18:21 w wieku 35 lat. Jego serce zatrzymywało się trzykrotnie, jednak lekarzom udało się przywrócić puls. W końcu, za czwartym razem, ze względu na beznadziejność sytuacji, nie podjęto kolejnej próby reanimacji. Andy został pochowany, zgodnie ze swoją ostatnią wolą, w Tokio. W kondukcie pogrzebowym uczestniczyło ponad 12 tysięcy ludzi. Na uroczystość przybył prezydent Konfederacji Szwajcarskiej.Andy Hug jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w środowiskach sztuk walki. W Japonii, dokąd się na stałe przeprowadził, osiągnął status supergwiazdy. Wystąpił tam w licznych reklamach i programach TV. Jest bohaterem filmów dokumentalnych, książek, komiksów i manga. W badaniu opinii publicznej, przeprowadzonym w 2006 r. dla japońskiej stacji NTV, zajął 81. miejsce na liście 100 najbardziej popularnych postaci historycznych

• Osiągnięcia
• Kick-boxing
• 1998 - K-1 World GP 1998 - 2. miejsce
• 1997 - K-1 World GP 1997 - 2. miejsce
• 1996 - K-1 World GP 1996 - 1. miejsce
• 1996 - mistrzostwo świata WMTC w wadze superciężkiej
• mistrzostwo świata UKF w wadze superciężkiej
• mistrzostwo świata WKA w wadze superciężkiej
• Karate
• 1993 - Karate World Cup '93 - 2. miejsce
• 1992 - Karate World Cup '92 - 1. miejsce
• 1991 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 1. miejsce
• 1988 - International Super-Cup - 1. miejsce
• 1988 - 4-te Mistrzostwa Świata Kyokushin - 2. miejsce
• 1987 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 2. miejsce
• 1985 - Mistrzostwa Europy Kyokushin - 1. miejsce
• Ibutsu Cup - 1. miejsce (1983, 1985, 1989)
• Wymiary
• Średnia waga 98 kg
• Wzrost 180 cm