Nazwa produktu leczniczego: Alfaferone

Skład: Interferonum alpha
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań lub do sporządzania roztworu do infuzji
Dawka: 1 000 000 j.m./ml
Wielkość opakowania: 1 amp. 1 ml
Podmiot odpowiedzialny: Alfa Wassermann S.p.A.
Wytwórca: Alfa Wassermann S.p.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): I



Działanie
Wysoko oczyszczony ludzki interferon alfa, uzyskiwany z leukocytów pochodzących od zdrowych dawców. Stanowi mieszaninę 18 podtypów interferonu leukocytarnego alfa (o masie cząsteczkowej 17 000- 27 000 daltonów) obecnych fizjologicznie u ludzi, w naturalnie występujących proporcjach. Wykazuje działanie przeciwwirusowe, immunomodulujące i antyproliferacyjne. Dotychczas nie odnotowano przypadków wytworzenia przeciwciał neutralizujących u chorych leczonych preparatem. Interferon alfa nie działa bezpośrednio na wirusy, wpływa natomiast na zdrowe komórki, w sposób mobilizujący ich mechanizmy obronne przed infekcja wirusową. Wiąże się ze specyficznymi receptorami na powierzchni komórki, powodując: zmianę właściwości błony komórkowej, co zwiększa jej odporność na penetrację wirusa oraz pobudzenie syntezy enzymów (syntetazy oligoadenylowej, aktywującej endorybonukleazę, która uszkadza wirusowe RNA i tym samym zapobiega replikacji; kinazy białkowej, inaktywującej w reakcji fosforylacji peptydy IF-2 niezbędne do syntezy białka wirusowego; fosfodiesterazy, hamującej transport aminokwasów do rybosomów, a tym samym syntezę białka wirusowego). Działanie antyproliferacyjne jest wynikiem bezpośredniego wpływu na struktury komórkowe, proces różnicowania i metabolizm, co prowadzi do wolniejszego namnażania się komórek, szczególnie nowotworowych. Działanie immunomodulujące wyraża się w pobudzaniu czynności makrofagów w zakresie prezentacji antygenów komórkom immunokompetentnym oraz naturalnych komórek NK, których czynność wiąże się z eliminacją nieprawidłowych komórek organizmu, a tym samym z działaniem przeciwnowotworowym. Po podaniu dożylnym interferon alfa osiąga maks. stężenie we krwi prawie natychmiast po podaniu, które następnie szybko się zmniejsza i po 24 h jest niewykrywalne. Po podaniu domięśniowym lek wchłania się prawie całkowicie, osiągając maks. stężenie po 1-6 h, które zmniejsza się do wartości niewykrywalnych po 18-36 h. Po podaniu podskórnym lek wchłania się powoli do naczyń chłonnych, w wyniku czego stężenia leku we krwi są bardziej stabilne. Lek jest wydalany głównie z moczem. W niewielkim stopniu przenika przez barierę krew-mózg.

Wskazania
Nowotwory układu krwiotwórczego: białaczka włochatokomórkowa, przewlekła białaczka szpikowa mielocytowa w fazie przewlekłej. Guzy lite: rak jasnokomórkowy nerki w fazie przerzutów odległych. Choroby wirusowe: przewlekłe zapalenie wątroby typu B i C, kłykciny kończyste oporne na leczenie.

Dawkowanie
Zalecana dawka leku wynosi zazwyczaj 3-12 mln j.m./dobę, podawana podskórnie lub domięśniowo codziennie lub 3 razy w tyg. Większe dawki leku z wymienionego zakresu mogą być podawane w powolnym wlewie dożylnym. Schematy i czas trwania leczenia zależą od wskazań. Białaczka włochatokomórkowa u pacjentów powyżej 18 lat: zalecana dawka wynosi 3 mln j.m./dobę podskórnie lub domięśniowo 3 razy w tyg; lek należy podawać przez co najmniej 6 m-cy, po tym czasie, w przypadku pozytywnej reakcji, zaleca się kontynuację do czasu ustabilizowania się parametrów hematologicznych i od tego momentu przez kolejne 3 m-ce. Przewlekła białaczka szpikowa: początkowa dawka leku wynosi 3 mln j.m./dobę, domięśniowo lub podskórnie, podawana codziennie. Dawkę leku należy zwiększać co tydzień, w zależności od indywidualnej tolerancji leku, maks. do 9 mln j.m./dobę. Po ustabilizowaniu się liczby leukocytów we krwi obwodowej lek można podawać w powyższej dawce 3 razy w tyg. Leczenie podtrzymujące można prowadzić do chwili wystąpienia progresji choroby lub nietolerancji leku. Rak nerki: początkowa dawka leku wynosi 3 mln j.m./dobę, domięśniowo lub podskórnie, podawana codziennie. Dawkę leku należy zwiększać co tydzień zależnie od indywidualnej tolerancji leku, maks. do 6-9 mln j.m./dobę. Po 3 m-cach terapii zalecana jest dawka podtrzymująca 6-9 mln j.m./dobę 3 razy w tyg. przez 6 m-cy. Ten schemat leczenia można zastosować w połączeniu z winblastyną w dawce 0,1 mg/kg mc., dożylnie co 21 dni. Aktywne przewlekłe zapalenie wątroby: idealny schemat dawkowania nie został jeszcze ustalony, najczęściej stosuje się 2,5-5 mln j.m./m2 pc., domięśniowo lub podskórnie, 3 razy w tyg. przez 4-6 m-cy. Jeżeli poziomy markerów replikacji wirusa lub HBeAg nie zmniejszają się po miesiącu stosowania leku, dawkę leku należy zwiększyć. Następnie dawkę leku ustala się w zależności od indywidualnej tolerancji leku. Jeżeli nie stwierdza się poprawy po 3-4 m-cach leczenia, należy rozważyć celowość dalszego leczenia. Przewlekłe zapalenie wątroby typu C: nie ustalono najlepszego schematu dawkowania, zalecana dawka wynosi 3 mln j.m./dobę, podskórnie lub domięśniowo, 3 razy w tyg. przez maks. 6 m-cy. U większości pacjentów pozytywnie reagujących na leczenie, obserwuje się poprawę parametrów wątrobowych w ciągu pierwszych 16 tyg. leczenia. Kłykciny kończyste: lek można stosować ogólnie (podskórnie lub domięśniowo) oraz miejscowo - wstrzykując lek bezpośrednio w okolicę zmienioną chorobowo. W przypadku zmian licznych lub rozległych, korzystne może być połączenie obu metod podawania leku. Przy stosowaniu miejscowym należy wprowadzić w podstawę kłykciny 0,1-1 mln j.m. preparatu. Ilość zastosowanego leku jest zależna od wielkości zmiany - należy tak zaplanować leczenie, aby całkowita dawka leku podana w czasie jednego zabiegu nie przekraczała 3 mln j.m. Cykl leczenia obejmuje 3 dawki tyg. przez co najmniej 3 tyg., w niektórych przypadkach korzystne może być powtórzenie cyklu leczenia. Dawkę leku należy zmniejszyć w przypadku zmniejszenia liczby: leukocytów poniżej 1500/mm3, neutrofilów poniżej 750/mm3, trombocytów poniżej 50000/mm3, a przerwać terapię przy liczbie leukocytów poniżej 1000/mm3, neutrofilów poniżej 500/mm3, trombocytów poniżej 25000/mm3, w przypadku zwiększenia stężenia kreatyniny we krwi powyżej 2 mg/100 ml i dwukrotnym zwiększeniu aktywności aminotransferaz w porównaniu z wartościami wyjściowymi lub dziesięciokrotnym wzroście powyżej górnej granicy obowiązującej normy laboratoryjne.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na interferon alfa lub pozostałe składniki preparatu. Ciężka współistniejąca choroba serca (nie wyrównana zastoinowa niewydolność krążenia, świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca o ciężkim przebiegu). Niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 25 ml/min.) lub wątroby (stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh). Przewlekłe zapalenie wątroby z marskością w stadium niewydolności wątroby (stopień C wg klasyfikacji Child-Pugh). Przewlekłe zapalenie wątroby, leczone lekami immunosupresyjnymi, z wyłączeniem przypadków leczonych krótkotrwale kortykosteroidami, stosowanymi przed wdrożeniem leczenia interferonem alfa. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Współistniejąca choroba gruczołu tarczowego, nie poddająca się leczeniu. Padaczka lub inne zaburzenia czynności OUN.

Należy zachować szczególną ostrożność
W czasie leczenia należy przeprowadzać okresowo badania morfologii krwi obwodowej, parametrów czynności wątroby i nerek oraz równowagi elektrolitowej. W trakcie leczenia należy utrzymywać prawidłowy bilans wodno-elektrolitowy. U chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C przed rozpoczęciem leczenia należy oznaczyć stężenie hormonu tyreotropowego (TSH), gdyż terapię interferonem alfa można rozpocząć tylko przy prawidłowym stężeniu TSH. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu u pacjentów poniżej 18 lat nie zostały ustalone. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zastoinową niewydolnością krążenia w wywiadzie, po przebytym zawale serca i/lub z zaburzeniami rytmu serca (pacjenci ci wymagają dokładnej oceny kardiologicznej przed rozpoczęciem leczenia interferonem alfa, a następnie ścisłego monitorowania w trakcie leczenia). W przypadku wystąpienia małopłytkowości poniżej 50 x 109/l zaleca się podskórną drogę podawania leku. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza leczonych dużymi dawkami interferonu alfa. U pacjentów, u których wystąpi umiarkowana depresja, zaleca się ścisłą obserwację oraz okresowe lub stałe zmniejszenie dawki leku; u pacjentów, u których wystąpi ciężka depresja z myślami lub próbami samobójczymi, należy odstawić lek. Należy zachować ostrożność u pacjentów z astmą oskrzelową. Osoby leczone interferonem alfa nie powinny prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych, dopóki tolerancja ich organizmu na lek nie zostanie ustalona.

Stosowanie innych leków
Interferon alfa hamuje aktywność cytochromu P-450, w związku z czym może dojść do zwiększenia aktywności leków metabolizowanych przez ten układ, np. teofiliny, cymetydyny, warfaryny, fenytoiny, diazepamu, propranololu i cyklofosfamidu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu interferonu alfa z innymi potencjalnie mielotoksycznymi lekami (zwłaszcza przy równoczesnym stosowaniu winblastyny, busulfanu) oraz z narkotycznymi lekami przeciwbólowymi, nasennymi i uspokajającymi (możliwy wpływ na OUN oraz ryzyko zmian stanu psychicznego). Należy unikać jednoczesnego stosowania leków immunosupresyjnych (włączając kortykosteroidy) i interferonu alfa, w czasie leczenia przewlekłego zapalenia wątroby typu B i C oraz kłykcin kończystych.

Możliwe działania niepożądane
Objawy grypopodobne: gorączka, dreszcze, ból głowy, bóle mięśni i osłabienie. Rzadziej występują objawy ze strony przewodu pokarmowego: brak łaknienia, nudności, wymioty, biegunka. Zmniejszenie liczby granulocytów i płytek krwi - w związku z czym zwiększone ryzyko zakażeń oraz krwawień. Odnotowano przypadki obniżenia ciśnienia tętniczego krwi i zaburzeń rytmu serca u pacjentów z chorobami układu krążenia. U kilku pacjentów leczonych dużymi dawkami leku obserwowano zaburzenia czynności OUN (depresja, drażliwość, senność, splątanie, ataksja), które ustępowały po odstawieniu leku. Donoszono o rzadkich przypadkach depresji z myślami lub próbami samobójczymi (w przypadku ich wystąpienia należy przerwać leczenie). U mniej niż 1% pacjentów leczonych z powodu przewlekłego zapalenia wątroby typu C, mogą wystąpić zaburzenia czynności gruczołu tarczowego w postaci nadczynności lub niedoczynności. Ponadto obserwowano zaburzenia czynności wątroby (przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi), łysienie, suchość skóry, rumień lub wysypkę skórną oraz reakcje skórne w miejscu podania leku.