KFD.PL: Aikido - Forum KFD.pl

Aikido jest jedną z najbardziej widowiskowych sztuk walki Każda ze sztuk walki zawiera elementy samoobrony, więc czym się wyróżnia aikido? Otóż tym że w aikido nie ma technik ataku (uderzeń i kopnięć). Aikido składa się z samych technik obronnych. Dlaczego tak jest? Twórca aikido Morihei Ueshiba uważał, że napastnik nie jest wrogiem, tylko bratem który pobłądził i że starcie nie powinno zakończyć się okaleczeniem bądź śmiercią napastnika. Absurdalny pomysł? W dzisiejszych czasach brzmi to jak herezja. Aikido bazuje na krawędzi absurdu. Nie chodzi o to, by wygrać lecz o to, by nie przegrać. Aikido jest uważane za najtrudniejszą ze sztuk walki Opinia ta wynika z tego, że to napastnik decyduje o szybkości naszej reakcji. Aikido opiera się na zgraniu w czasie z napastnikiem, czyli nie ma aikido bez ataku. Każdy sport i sztuka walki, a więc i aikido, wymagają czasu by coś osiągnąć, dużego zaangażowania i pracy zarówno fizycznej jak i psychicznej. Jeśli myślisz o aikido jako realnej samoobronie, to musisz nastawić się na wiele lat ćwiczeń. Najpierw trzeba się nauczyć panować nad swoim ciałem czyli zastąpić swoje nawyki i odruchy reakcjami aikido. Kolejnym etapem jest nauka technik aikido. Ostatnim elementem jest panowanie nad ruchem napastnika, prowadzenie go w wybranym przez nas kierunku. Wszystkich tych elementów uczymy się jednocześnie na treningach aikido. Naturalnym odruchem na atak jest ucieczka, bądź odsunięcie się, by nie zostać uderzonym. Aikido każe zastąpić naturalne odruchy wyuczonymi. W momencie ataku należy przesunąć się do przodu (w kierunku atakującego) i na zewnątrz, pod małym kątem, by się minąć z napastnikiem, a nie zderzyć z nim (zejść z linii ataku). W efekcie mamy możliwość kontroli przeciwnika.


Trening aikido zaczyna się od ukłonu w siadzie seiza w kierunku gaku a następnie w kierunku instruktora. Następnie jest rozgrzewka mająca na celu rozgrzanie stawów i mięśni a także naukę upadków. Potem osoba prowadząca treningpokazuje ćwiczenie np przewrót w przód bądź technikę Na ogół techniki wykonywane są w parach a czasami w grupach. Osoba broniąca się wykonuje technikę cztery razy i staje się napastnikiem co powoduje że nie tylko uczy się jak wykonywać technikę ale też jak ona działa. Treningbywa dzielony na dwie części: techniczną i kondycyjną która jeśli jest to trwa kilka ostatnich minut zajęć. Część kondycyjna polega na wykonywaniu konkretnej technikinajczęściej rzutu na tempo które jest dyktowane przez osobę prowadzącą. Ma to na celu przygotowanie do egzaminu na którym techniki należy wykonywać w dość szybkim tempie a im wyższy stopień tym więcej technik do wykonania więc dłuższy egzamin. Trening kończy się ukłonem w siadzie seiza w kierunku gaku a następnie w kierunku osoby prowadzącej zajęcia.

Bycie tori (osoba broniąca się).
Jego zadaniem jest nauka jak zneutralizować atak przy pomocy techniki, kontroli nad ciałami swoim i partnera oraz jak pozbawić go równowagi. Tutaj sprawa jest prosta gdyż wszyscy skupiają się na nauce samoobrony i każdy się przykłada do wykonywania technik.

Bycie uke (osoba atakująca).
Jego zadaniem jest przeprowadzenie uczciwego i zdecydowanego ataku, ochrona siebie przez odpowiednie ułożenie ciała do upadku oraz nauka technikinpoprzez sposób w jaki jest pozbawiany równowagi i w jaki sposób działa na niego technika



Niestety jest grupa osób która traktuje po macoszemu ten element treningu. Jeśli nie atakujemy zmuszając broniącego się do koncentracji i podkładamy się bezmyślnie nawet gdy technikajest wykonana źle powodujemy że on się nie uczy i nie rozwija swoich umiejętności.


Sugestia dla osób początkujących
Jeśli na treningu są osoby zaawansowane to należy z nimi ćwiczyć. Osoba zaawansowana już ma pewien zasób wiedzy więc może podpowiedzieć jak należy wykonać technikę


Ubiorem w aikido są keikogi tj. kurtka oraz zubon tj.spodni podobne do stosowanych w innych sztukach walki, najczęściej w kolorze białym. Krojem jest zbliżona do keikogi stosowanej w treningu judo, rzadziej karate. W części dojo skraca się lub zawija rękawy, żeby uniknąć kontuzji palców przy technikach z chwytem za nadgarstek.
Częścią stroju w aikido jest, szerokie plisowane spodnie, najczęściej czarne lub granatowe. Wywodzą się one bezpośrednio z tradycji samurajów, z których wyżej postawieni wojownicy nosili takie spodnie jako element ubioru wojskowego, który był dla nich często też codziennym strojem. Dla sztuki walki ma to znaczenie, gdyż kryją ruchy nóg, co utrudnia rozpoznanie zamiarów przeciwnika. Tradycyjnie do jej noszenia są uprawnieni posiadacze stopni mistrzowskich (dan), ale reguły znacznie różnią się między poszczególnymi dojo, nawet w ramach jednej organizacji. W Polskiej Federacji Aikido do noszenia hakamy są uprawnieni adepci od stopnia 2 kyu. W Polskiej Unii Aikido do noszenia hakam są uprawnieni wszyscy mistrzowie, oraz uczniowie posiadający 1 kyu, z uprawnieniami instruktorskimi.Pas (obi) owija się dwukrotnie wokół ciała. Tradycyjną praktyką jest noszenie czarnego pasa w przypadku stopni dan i białego dla stopni kyu. Część dojo używa kolorowych pasów dla rozróżnienia stopni uczniowskich (kopiując pomysł Amerykanów), w celu łatwiejszego dostosowania poziomu ćwiczących i ułatwienia prowadzenia treningu. Kolory pasów są wówczas identyczne jak w judo: 6 kyu – biały pas, 5 kyu – żółty pas, 4 kyu – pomarańczowy pas, 3 kyu – zielony pas, 2 kyu – niebieski pas, 1 kyu – brązowy pas.
Mistrzowie ze starszymi stopniami dan zamiast pasa często noszą pod hakamą szarfę zwaną oiguri.

Kimono


Hakama

Składanie Hakamy
"

="0"

"

Wiązanie Hakamy
"



Pas(Obi)

"

Użytkownik Preqtor edytował ten post 19 czerwiec 2008 - 17:19

Ciekawy temat ale wyedytuj to i zrób normalna czcionką tekst, bo oczy bolą...

System stopni w aikido stosuje się uczniowskich kyu i mistrzowskich dan, typowy dla sztuk walki wywodzących się z Japonii. Osoba początkująca nie posiada żadnego stopnia (mo kyu). Przeciętnie po 6 miesiącach może uzyskać najniższy stopień 6 kyu. Najniższym stopniem mistrzowskim jest 1 dan. W niektórych dojo wprowadzono stopnie 12-7 kyu, przyznawane dzieciom. W większości przypadków otrzymanie wyższego stopnia wiąże się z egzaminem praktycznym, czasem rozszerzonym o część teoretyczną. Egzamin obejmuje zakres technik wymaganych na danym poziomie zaawansowania, na wyższych stopniach również znajomość technik z bronią, a w niektórych dojo także elementy iaido lub kenjutsu. Egzaminujący bierze pod uwagę również postawę ćwiczącego, jego stosunek do treningów oraz zaangażowanie. Częstą praktyką jest wymaganie uczestnictwa w stażach na poziomie lokalnym, krajowym i międzynarodowym. W przypadku wyższych stopni mistrzowskich (od 3 dan) na przyznanie następnego stopnia coraz większy wpływ mają wyniki w nauczaniu i propagowaniu aikido. Od poziomu 5 dan nie przeprowadza się już egzaminów praktycznych (dotyczy stopni Hombu Dojo). Najwyższym stopniem mistrzowskim w aikido jest 10 dan, którego obecnie nie posiada żaden aikidoka (w Aikikai). Stopnie uczniowskie przeważnie są przyznawane w ramach dojo. Stopnie mistrzowskie (często także najwyższe stopnie uczniowskie) są formalnie przyznawane przez organizację, do której należy dane dojo. Na świecie najszerzej akceptowane są stopnie Hombu Dojo (nadawane przez organizacje narodowe zrzeszone w Aikikai). Wśród pozostałych organizacji nadających własne stopnie dan znajduje się Birankai.

TECHNIKI

IKKYO - jest z reguły pierwszą techniką dźwigni, którą poznaje się rozpoczynając treningi aikido. Technika ta może być wykonana w formie rzutu i jako trzymanie. Generalna zasada ikkyo polega na naciskaniu ramienia przeciwnika od tyłu, tuż powyżej łokcia (ok. 2-3 cm) w charakterystycznym, miękkim miejscu, które najpierw należy dokładnie rozpoznać na własnym ramieniu. Nacisk wywierany jest nie siłą rąk lecz ciężarem całego ciała




NIKKYO - jest podstawową techniką unieruchamiającą opartą na takim zgięciu nadgarstka i odpowiednim skręceniu go w stronę głowy atakującego aby kąty między przedramieniem, a ramieniem oraz nadgarstkiem, a przedramieniem były zbliżone do kąta prostego. Takie ustawienie przypominające kształtem literę "s" powoduje bolesne napięcie struktur anatomicznych ręki uke. SANKYO - należy do grupy specyficznych dla aikido dźwigni polegających na nienaturalnym skręceniu nadgarstka. Efekt tej dźwigni polega na skręceniu ręki nie tylko w stawie nadgarstkowym, ale także ścięgien przedramienia oraz stawu łokciowego. Wykonanie samej dźwigni stanowi pozycję wyjściową do zakończenia techniki rzutem.




SANKYO - należy do grupy specyficznych dla aikido dźwigni polegających na nienaturalnym skręceniu nadgarstka. Efekt tej dźwigni polega na skręceniu ręki nie tylko w stawie nadgarstkowym, ale także ścięgien przedramienia oraz stawu łokciowego. Wykonanie samej dźwigni stanowi pozycję wyjściową do zakończenia techniki rzutem.




YONKYO - jedna z najbardziej bolesnych spośród podstawowych technik neutralizacji. Polega ona na zastosowaniu nagłego, mocnego nacisku na centra nerwowe znajdujące się na przedramieniu uke. Zewnętrzna strona nadgarstka jest stosunkowo twarda, natomiast wewnętrzna posiada wiele słabych punktów. Odpowiednio mocny nacisk na te punkty czyni przeciwnika bezbronnym. Największą rolę odgrywają w tym unieruchomieniu: mały palec i nasada palca wskazującego, którymi posługujemy się przy wywieraniu nacisku na przedramię partnera.




GOKYO - to podstawowa technika stosowana przede wszystkim do neutralizacji ataków przy użyciu broni jaką może być nóż, miecz bądź pałka. Technika ta podobna jest do ikkyo, ale w tym wypadku główna różnica tkwi w uchwycie dłoni partnera, a więc również w zakończeniu techniki. W tej technice stosujemy podchwyt dłoni uke tak byśmy kontrolowali ewentualną broń jaką może mieć w ręce.






HIJI KIME OSAE - to technika, w której staw łokciowy jest zginany w kierunku przeciwnym do naturalnego zakresu ruchu, jakim ten staw dysponuje. Przy prawidłowym wykonaniu ręka uke jest wyprostowana, tori trzyma mocno jego dłoń i działa na jego łokieć ciężarem całego ciała.




IRIMI NAGE - jest techniką w której początkowy ruch, mający na celu uniknięcie kolizji z siłą przeciwnika, prowadzi do zajęcia pozycji z której dopiero wykonywana jest technika. Jedną ręką kierujemy uke dookoła własnego ciała stanowiącego oś obrotu, drugą przyciskamy do swego ramienia jego głowę. Gdy partner znajduje się w ruchu dookoła naszego centrum, sprowadzamy go w dół poprzez płynne zawrócenie postępowego ruchu uke do jego źródła.




SOKUMEN IRIMI NAGE - to technika, która składa się z zejścia z linii ataku przeciwnika, wzmocnienia jego momentu pęndu poprzez dodanie własnej siły i wreszcie przewrócenia go dzięki ruchowi rąk, bioder i właściwemu operowaniu własnym środkiem ciężkości. Technika, w której tori przesuwa się w kierunku boku uke by pozbawić go równowagi i przewrócić, jest ruchem bardzo charakterystycznym dla aikido.




TEN-CHI NAGE - "rzut niebo-ziemia". Techniką tą możemy zneutralizować frontalny atak, którego siłę rozprowadzamy najpierw na zewnątrz, a później z powrotem do źródła. Nasze działanie polega na zrobieniu dużego kroku w bok, by pozbawić w ten sposób partnera równowagi i przewróceniu go drugim dużym krokiem wykonanym za jego plecy. Cała technika musi być wykonana w sposób płynny i nieprzerwany.




SHIHO NAGE - "rzut w czterech kierunkach". W technice tej wyraźnie widać charakterystyczne zawrócenie siły ataku z powrotem do jego źródła. Łapiemy jeden z nadgarstków i wyciągamy przed siebie. Prowadzimy go następnie po łuku w górę, zawracamy ruch i sprowadzamy w dół.




KAITEN NAGE - "rzut obrotowy", jedna z podstawowych technik aikido, w której atak prowadzony jest w przód i zawracany do jego źródła. Ważnymi szczegółami tej techniki jest to, że ciało uke pochylone jest mocno w dół oraz pozbawione równowagi. Jedna z jego rąk jest prowadzona po dużym łuku najpierw w tył i do góry, a następnie w dół i do przodu, co spowoduje upadek partnera. Pamiętamy aby przytrzymać tył głowy uke lekko naciskając ją w dół.




KOTE GAESH I- trzymając rękę partnera naciskamy kciukiem miejsce położone pomiędzy nasadami palców małego i serdecznego. Pozostałymi palcami obejmujemy nasadę jego kciuka. Z tej pozycji kierujemy dłoń uke w kierunku przedramienia, co spowoduje naruszenie jego równowagi i umożliwi wykonanie rzutu.




AIKI OTOSHI - "rzut aiki", opiera się na użyciu bioder w celu oderwania od maty stóp przeciwnika i wykonania rzutu. Biodra są tutaj osią dookoła której następuje obrócenie uke i rzut. Po obejściu siły atakującego centralizacji następuje moment, w którym jedną z nóg przesuwamy tak daleko za plecy partnera, że zaczynamy stykać się z nim jednym z boków naszego ciała. Pochylamy się do przodu i obiema rękoma łapiemy od tyłu jego kolana. Rzucamy partnera przed siebie, lekko w bok, lub za siebie do tyłu poprzez wyciągnięcie spod niego jego nóg.




SUMI OTOSHI




USHIRO KIRI OTOSHI




KOKYU NAGE - rzut bez zatrzymywania przeciwnika z możliwością dokonania nagłej zmiany kierunku w jego ruchu najlepiej w ramach jednego cyklu ''wdech i wydech'', czyli rzut poprzez tzw. kierowanie oddechem.




KOSHI NAGE - najistotniejsza jest praca bioder, przy pomocy których dokonuje się rzutu - "rzut biodrami". Nasze biodra w trakcie rzutu stają się osią dookoła której ciało partnera się obraca. Na początku stoimy bokiem do partnera stykając się z jego podbrzuszem. Obniżamy swój środek ciężkości poprzez ugięcie kolan, a następnie pochylamy partnera do przodu. Uke łatwo będzie wtedy przetoczyć dalej dookoła po biodrach i w dół na matę. W momencie rzutu prostujemy nogi w kolanach i zwalniamy jego ręce.




UDE GARAMI




KOKYU HO




POZYCJE


TACHI WAZA - OBIE OSOBY STOJA




HANMI-HANTACHI - WAZA NAPASTNIK STOI BRONIĄCY SIĘ KLĘCZY

SUWARI WAZA - OBIE OSOBY KLECZA






Źródła:

http://www.aikido.edu.pl/

http://pl.wikipedia.org




Widziałem tematy w dziale SW, na temat, która SW lepsza, więc postanowiłem porobić artykuły, w których będę opisane dane style.

Użytkownik Preqtor edytował ten post 19 czerwiec 2008 - 17:20

Fajny artykuł. Co do tej sztuki walki, fakt jest ona trudna bo polega na samej obronie co nie jest łatwe tylko się bronić i nic więcej.

Dobrze zrobiony, są zdjęcia, ciekawostki Nadaj się do podwieszenia.

ogólnie fajne i ciekawe...

mnie tam oczy nie bolą

Świetny artykuł. Wiele lat temu byłem na kilku treningach Aikido ale nie spodobało mi się.

Artykul dobry ale aikido trenowalem dobre pare lat (ciagle gdzies mam legitymacje ) i niestety poza padami niczego sie uzytecznego nie nauczylem wiec nie polecilbym nikomu chyba ze ma ochote trenowac z 20 bo wtedy fakt bedzie wymiatal ale raczej nie wczesniej

edit.
co nie zmienia faktu ze art jest dobry
pozdro

Użytkownik Dukus edytował ten post 03 lipiec 2008 - 18:01

fajny artykuł , choć efektywniejszy wydaje mi się MT.
Natomiast moim zdaniem ciekawa sztuka walki.

Sama sztuka walki wydaję mi się być mocno absurdalna Będąc na pokazie chciało mi się śmiać... Dlaczego? Bo sparing partnerzy latali jak kukły i sztucznie to wyglądało

Jeżeli kogoś bolą oczy to CTRL + rolka od myszki

aikido jest jakie jest, dorośniesz to zrozumiesz ; f

Użytkownik ajron-89 dnia 12-06-2009, 22:24 napisał

Wiemże nie powinienem tutaj tego pisac ale nie chce mi sie szukac biceps to samiesnie, a przed ramie to odcinek reki miedzy dlonia a miesniem tak?

Skoro wiesz to po co to tutaj pisałeś ?? google nie boli

A co do Aikido to bardzo chciał bym aby jakis master pokazał te wszystkie chwyty na mnie tak jak na pokazach robią to na swoich ludziach z ekipy , oraz duzo bym dał aby zobaczyć kogoś z Aikido na macie lub ringu

artykuł spoko .

Samo aikido uważam za bzdurę . tak jak capoeire

oczywiście jak sie trenuje to 20 lat to ok ale trzeba być wręcz wybrankiem żeby być w tym bardzo bardzo bardzo dobrym.

Mi sie tylko stroje podobają

Tak samo myślę,kumpel nie dawno był w poznaniu, i jakaś niby ustawka między dwoma kolesiami była jeden ćwiczył kickboxing a drugi aikido(niby ten pierwszy rok a ten drugi ponad 3 lata,tak mi kumpel mówił). Walka zakończyła się szybko, kolo z kickboxingiem od razu wyskoczył z ciężką"artylerią" aikidowiec przyjął buta na żebra,kolanem w buśkę i po walce ...
Ogólnie ten styl według mnie zamiast do samoobrony jest do walk pokazowych bo tam to wygląda efektywnie ale w praktyce to się nie przydaję(chyba,że walczysz z amatorem).

No to ja się też wypowiem. Ćwiczę aikido już długo. Zacząłem jako łepek ośmioletni. Dziesięć lat treningów, teraz mam 3 kyu. Jednak aikido traktuję jako rekreację, relax po treningach siłowych. Wszelkie dźwignie, rzuty itp są teraz nie trafione w dekadę. Teraz gdy gro osób ćwiczy sporty uderzeniowe, grappling, techniki aikido nie są tak skuteczne. Aikido zrobiło się sztuką, a nie systemem bojowym. Prosty przykład: techniki kontra nóż nadal są skuteczne i nadal można się nimi elegancko obronić, bo walka nożem nie "poszła tak do przodu" jak sporty uderzeniowe.

Czemu zatem w MMA tak mało słychać o zawodnikach Aikido ??

Chłopcze widzisz datę ostatniego postu czy trzeba Ci sprawić okularki ?

Mało słychać bo najwyraźniej boją się wzajemnie bić po twarzach. Pooglądaj walki to usłyszysz... A nawet zobaczysz.

Użytkownik Boczuś dnia 30-07-2010, 16:22 napisał

Boczek, podeślij jakiś link, z chęcią popatrzę :)

Mnie to akurat nie interesuje. Ty chcesz to zobaczyć to ty sobie tego poszukaj. GOOGLE nie gryzie