Nazwa produktu leczniczego: Accupro 10

Skład: Quinaprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 10 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 50 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Gödecke GmbH
Wytwórca: Gödecke GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Lek należy do grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny. Chinapryl ulega deestryfikacji do chinaprylatu (kwas dikarboksylowy pochodny chinaprylu, główny metabolit), który jest silnym inhibitorem konwertazy angiotensyny - enzymu katalizującego przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II. Wywiera wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron poprzez hamowanie aktywności ACE. W wyniku tego działania zmniejsza się stężenie angiotensyny II we krwi, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Podanie 10-40 mg chinaprylu u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia przy minimalnym wpływie na częstość rytmu serca. Działanie przeciwnadciśnieniowe po podaniu pojedynczej dawki rozpoczyna się po 1 h z maksymalnym efektem po 2-4 h. Obniżenie ciśnienia tętniczego jest związane ze zmniejszeniem oporu obwodowego i oporu naczyniowego przepływu krwi przez nerki, przy niewielkim lub bez wpływu na: częstość rytmu serca, wskaźnik sercowy, przepływ krwi przez nerki, wskaźnik przesączania kłębuszkowego i frakcję przesączania. U osób z niewydolnością serca lek powoduje zmniejszenie oporu obwodowego, średniego ciśnienia tętniczego, skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego i zwiększenie rzutu minutowego. U pacjentów z chorobą niedokrwienną bez nadciśnienia tętniczego lub niewydolności serca chinapryl poprawia czynność śródbłonka. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie chinaprylu we krwi występuje w ciągu 1 h po podaniu. Biodostępność wynosi 60%. 38% chinaprylu podanego doustnie jest dostępne w organizmie jako chinaprylat. Około 97% chinaprylu i chinaprylatu jest związane z białkami osocza.T0,5 chinaprylu wynosi około 1 h. Maksymalne stężenie chinaprylatu we krwi jest osiągane około 2 h po podaniu preparatu. Chinaprylat jest wydalany głównie z moczem, a jego T0,5 wynosi około 3 h.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego - w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami moczopędnymi z grupy tiazydów i lekami β-adrenolitycznymi). Leczenie zastoinowej niewydolności serca - w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i(lub) glikozydami naparstnicy.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na chinapryl lub pozostałe składniki preparatu. Wywiad wskazujący na wystąpienie obrzęku naczynioruchowego wskutek wcześniej stosowanych inhibitorów ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Istotne klinicznie zwężenie aorty, zastawki dwudzielnej lub inne utrudnienia odpływu krwi z lewej komory serca (kardiomiopatia przerostowa). Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, który wystąpił bez związku ze stosowaniem inhibitorów ACE istnieje zwiększone ryzyko wystąpienie obrzęku naczynioruchowego podczas przyjmowania inhibitorów ACE. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, którzy poddawani byli odczulaniu jadem owadów błonkoskrzydłych sporadycznie występowały ciężkie, zagrażające życiu reakcje rzekomoanafilaktyczne - na czas odczulania należy odstawić inhibitor ACE. U pacjentów poddawanych aferezie lipoprotein o niskiej gęstości z siarczanem dekstranu i jednocześnie leczonych inhibitorami ACE istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji rzekomoanaflaktycznej - należy przerwać stosowanie inhibitora ACE przed każdą aferezą. U pacjentów hemodializowanych za pomocą specjalnych błon typu high-flux (takich jak błony poliakrylonitrylowe) podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji rzekomoanafilaktycznej. Ryzyko to można zmniejszyć stosując inny lek przeciwnadciśnieniowy lub inny rodzaj błon do hemodializy. Ostrożnie stosować u pacjentów z odwodnieniem i hiponatremią, spowodowanymi np.: stosowaniem leków moczopędnych, dietą z ograniczeniem soli, dializoterapią, biegunką lub wymiotami. U pacjentów otrzymujących leki moczopędne mogą występować objawy niedociśnienia na początku leczenia chinaprylem. U tych pacjentów, jeśli jest to możliwe, należy odstawić lek moczopędny na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia chinaprylem. Jeśli nie uda się osiągnąć zadowalającej kontroli ciśnienia tętniczego w monoterapii chinaprylem należy ponownie włączyć leczenie diuretykiem. Jeśli nie można odstawić leków moczopędnych, należy zastosować małą dawkę poezątkową chinaprylu. U pacjentów z niewydolnością serca, u których istnieje zwiększone ryzyko nadmiernego zmniejszenia ciśnienia tętniczego, leczenie chinaprylem należy rozpoczynać w zalecanej dawce pod ścisłą kontrolą lekarską; należy odpowiednio często kontrolować czynność układu krążenia, szczególnie przez pierwsze 2 tyg. od rozpoczęcia leczenia i po każdym zwiększeniu dawki. Przemijające niedociśnienie nie jest przeciwwskazaniem do dalszego podawania leku, jednak w razie jej wystąpienia należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki chinaprylu, leku moczopędnego lub odstawienia leku moczopędnego. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, zwłaszcza jeśli towarzyszy mu choroba tkanki łącznej dotycząca naczyń krwionośnych. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, leczenie inhibitorami ACE może wiązać się z występowaniem skąpomoczu i (lub) postępującej mocznicy, rzadko z ostrą niewydolnością nerek i (lub) zgonem. U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością serca bez stwierdzonej wcześniej choroby tętnic nerkowych dochodziło także do zwiększenia stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi zwłaszcza, jeśli chinapryl był podawany łącznie z lekami moczopędnymi. Jest to bardziej prawdopodobne u pacjentów z uprzednio zaburzoną czynnością nerek. Stan taki może wymagać zmniejszenia dawki lub zaprzestania podawania leków moczopędnych i (lub) chinaprylu. W badaniach klinicznych stosowanie inhibitorów ACE u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy w jedynej nerce wiązało się niekiedy ze zwiększeniem stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. U tych pacjentów należy monitorować czynność nerek podczas pierwszych tygodni terapii. Doświadczenie dotyczące stosowania chinaprylu u pacjentów po ostatnio przebytym przeszczepie nerki jest niewielkie. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub postępującą chorobą tego narządu należy ostrożnie stosować chinapryl w skojarzeniu z lekami moczopędnymi. Nawet niewielkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej mogą doprowadzić do śpiączki wątrobowej. Stężenia chinaprylatu są mniejsze u pacjentów z marskością wątroby, a związane jest to z nieprawidłową deestryfikacją chinaprylu. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, u których wystąpiła żółtaczka lub znaczące zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy zaprzestać stosowania inhibitorów ACE. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek lub cukrzycą. Należy zachować ostrożność u pacjentów poddawanych dużym zabiegom operacyjnym i znieczuleniu, ponieważ inhibitory enzymu konwertującego angiotensyny blokują syntezę angiotensyny II wtórną do wyrównawczego wyrzutu reniny. Może to prowadzić do znacznego zmniejszenia ciśnienia tętniczego. U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych działających poprzez układ renina - angiotensyna jest nieskuteczne. U pacjentów rasy czarnej przyjmujących inhibitory ACE częściej opisywano występowanie obrzęku naczynioruchowego niż u pacjentów innych ras. Inhibitory ACE miały mniejszy wpływ na obniżenie ciśnienia u pacjentów rasy czarnej, w porównaniu do pacjentów innych ras. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stasowania chinaprylu u dzieci. Ze względu na zawartość laktozy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktazy.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. W przypadkach podawania inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży obserwowano niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niedorozwój kości czaszki oraz zgony noworodków. Opisywano także zmniejszenie ilości wód płodowych, a także związane z nim przykurcze kończyn, zniekształcenia twarzoczaszki, niedorozwój płuc i opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, wcześniactwo, przetrwałe otwarcie przewodu tętniczego. Dzieci narażone in utero na działanie inhibitorów ACE powinny być starannie obserwowane w kierunku wystąpienia niedociśnienia tętniczego, skąpomoczu i hiperkaliemii. Przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić, że kobieta nie jest w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym stosujące inhibitory ACE powinny stosować skuteczną metodę antykoncepcji.

Działania niepożądane
Często (≥1/100, <1/10): ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, wymioty, biegunka, ból w nadbrzuszu, dyspepsja, zapalenie gardła, zaburzenia trawienia, ból i zawroty głowy, wyczerpanie, bezsenność, parestezje, zmęczenie, skórne reakcje nadwrażliwości (takie jak wysypka), zaburzenie czynności nerek, ból pleców, kaszel, duszność, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości hematokrytu, zmniejszenie liczby leukocytów lub płytek krwi, zwiększenie stężenia mocznika, kreatyniny i potasu we krwi, zmniejszenie stężenia sodu we krwi. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): reakcje nadwrażliwości, nadwrażliwość na światło, trombocytopenia, depresja, nerwowość, senność, zaburzenia snu, mrowienie, zaburzenia równowagi, splątanie, szum w uszach, niewyraźne widzenie, zaburzenia smaku lub przemijająca utrata smaku, łysienie, nadmierna potliwość, pęcherzyca, świąd, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, złuszczające zapalenie skóry, zakażenia dróg moczowych, impotencja, białkomocz (któremu czasem towarzyszy zaburzenie czynności nerek), niedowidzenie, eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie wątroby, hiperkaliemia, niedokrwistość, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, neutropenia, eozynofilia (szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, kolagenozami lub jednoczesnym przyjmowaniem allopurynolu, prokainamidu lub niektórych leków hamujących odpowiedź immunologiczną), w rzadkich przypadkach może dochodzić do agranulocytozy lub pancytopenii. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): choroba niedokrwienna serca, kołatanie serca, suchość błony śluzowej jamy ustnej, suchość w gardle, wzdęcia, zapalenie trzustki, zaparcia, jadłowstręt, zapalenie języka, uczucie pragnienia. Bardzo rzadko (<1/10 000): zaburzenia rytmu serca, zawał serca, przejściowe ataki niedokrwienne, udar mózgu, niedrożność jelita, ciężkie reakcje skórne (np. rumień wielopostaciowy), łuszczycopodobne zmiany skórne, nagłe zaczerwienienie twarzy, obfite pocenie się, onycholiza, nasilenie objawów Raynauda, ostra niewydolność nerek, skurcz oskrzeli, żółtaczka cholestatyczna lub zaburzenie czynności wątroby, hemoliza, zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych. W sporadycznych przypadkach donoszono o występowaniu hemolizy/niedokrwistości hemolitycznej, również w związku z niedoborem G-6-PDH. U pacjentów z cukrzycą obserwowano hiperkaliemię. Może też dochodzić do wydalania białka z moczem. Ponadto obserwowano: omdlenia, zapalenie błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy jelit. Zmianom skórnym może towarzyszyć gorączka, bóle mięśni i stawów (mialgia, artralgia, zapalenie stawów), zapalenie naczyń, zapalenie błon surowiczych oraz nieprawidłowości w wynikach niektórych badań laboratoryjnych (eozynofilia, leukocytoza i (lub) podwyższone miano ANA, przyspieszone OB).

Interakcje
Jednoczesne przyjmowanie tetracykliny i chinaprylu zmniejsza wchłanianie tetracykliny o 28-37% ze względu na obecność w preparacie węglanu magnezu jako substancji pomocniczej. W trakcie jednoczesnego stosowania chinaprylu i preparatów zawierających lit obserwowano zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilenie jego toksyczności - podczas jednoczesnego stosowania obu leków należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenia litu we krwi. Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji podczas jednoczesnego stosowania chinaprylu z propranololem, hydrochlorotiazydem, digoksyną czy cymetydyną. Działanie przeciwkrzepliwe pojedynczej dawki warfaryny nie było istotnie zmieniane u pacjentów przyjmujących chinapryl w dwóch dawkach na dobę. Stosowanie wielokrotnych dawek 10 mg atorwastatyny i 80 mg chinaprylu nie powodowało zmian właściwości farmakokinetycznych atorwastatyny w stanie stacjonarnym. U pacjentów leczonych jednocześnie lekami moczopędnymi, szczególnie gdy leczenie to rozpoczęto niedawno po zastosowaniu chinaprylu może występować objawowe niedociśnienie. U pacjentów przyjmujących leki moczopędne, należy ściśle kontrolować czynność układu krążenia nie krócej niż przez 2 h po podaniu początkowej dawki chinaprylu. Podczas jednoczesnego stosowania chinaprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolaktonem, triamterenem czy amilorydem), preparatami uzupełniającymi niedobory potasu czy zamiennikami soli zawierającymi potas należy zachować szczególną ostrożność i odpowiednio często oznaczać stężenia potasu we krwi. Długotrwałe stosowanie leków z grupy NLPZ może zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE. Dodatkowo NLPZ stosowane jednocześnie z inhibitorami ACE mogą zwiększać ryzyko zaburzenia czynności nerek, w tym wystąpienia ostrej niewydolności nerek oraz zwiększać ryzyko hiperakaliemii, szczególnie u pacjentów z wcześniejszym zaburzeniem czynności nerek. Jednoczesne stosowanie tych leków powinno być bardzo ostrożne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, należy rozważyć kontrolowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a następnie okresowo w trakcie jego trwania.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze samoistne. Monoterapia: zalecana dawka początkowa u pacjentów nieprzyjmujących leków moczopędnych wynosi 10-20 mg na dobę. W zależności od skuteczności leczenia dawka może być zwiększana (przez podwajanie) do dawki podtrzymującej 20 mg lub 40 mg na dobę podawanej w 1-2 dawkach. Zmiany dawkowania należy dokonywać w przerwach 4-tygodniowych. Dawka maksymalna wynosi 80 mg na dobę. Leczenie w skojarzeniu z lekami moczopędnymi: u pacjentów, którzy kontynuują leczenie lekami moczopędnymi początkowa dawka chinaprylu wynosi 5 mg; dawkę tę należy zwiększać (w sposób opisany powyżej) aż do osiągnięcia zadowalającej odpowiedzi klinicznej. Zastoinowa niewydolność serca (w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i (lub) glikozydami naparstnicy): zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg 1-2 razy na dobę. Po podaniu preparatu pacjent powinien być ściśle kontrolowany w kierunku wystąpienia objawów hipotonii. Jeśli dawka ta jest dobrze tolerowana, dawkę leku można zwiększać do osiągnięcia dawki skutecznej wynoszącej zazwyczaj 10-40 mg na dobę w 2 równych dawkach wraz z dotychczas stosowanymi lekami.
U pacjentów z niewydolnością nerek przy klirensie kreatyniny 30-60 ml/min zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg; przy klirensie 10-30 ml/min - 2,5 mg. Jeśli dawka początkowa jest dobrze tolerowana, lek może być podawany od dnia następnego w schemacie 2 dawek na dobę; jeśli nie wystąpią objawy hipotonii lub istotnego zaburzenia czynności nerek, dawka może być zwiększana w odstępach tygodniowych do czasu wystąpienia oczekiwanych efektów leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa powinna wynosić 10 mg raz na dobę i może być zwiększana aż do osiągnięcia zadowalającej odpowiedzi klinicznej.

Uwagi
Podczas leczenia należy kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny we krwi oraz wykonać morfologię z rozmazem, zwłaszcza na początku leczenia i u pacjentów, z grupy podwyższonego ryzyka (pacjenci z niewydolnością nerek, kolagenozami, pacjenci poddawani leczeniu immunosupresyjnemu, pacjenci otrzymujący leki cytostatyczne, allopurynol, prokainamid, glikozydy naparstnicy, glikokortykosteroidy, preparaty przeczyszczające oraz pacjenci w podeszłym wieku). Gdy w trakcie stosowania preparatu wystąpią u pacjenta takie objawy jak: gorączka, powiększenie węzłów chłonnych i (lub) zapalenie gardła, należy natychmiast oznaczyć liczbę białych krwinek. Należy kontrolować liczbę krwinek białych szczególnie u pacjentów z chorobą tkanki łącznej dotyczącej naczyń krwionośnych i (lub) zaburzeniem czynności nerek i poinformować pacjentów aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia. Zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn może być zaburzona, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia.